XIV ғасыр итальяндық композиторы Никколо да Перуджа
Niccolò da Perugia
Никколо да Перуджа: 14 ғ. итальяндық композитор, "итальян арс новасы" өкілі. Флоренцияда өркендеген, Франческо Ландини замандасы. Биографиясы туралы ақпарат аз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор
Italian composer
Николо да Перуджа (Николо дель Пропосто, сондай-ақ Николо деп те жазылады. Латын тілінде – Магистер Сере Николаус Препозити де Перуджа) (XIV ғасырдың екінші жартысында өмір сүрген) – Trecento, «Италиялық ars nova» деп те аталатын музыкалық кезеңнің итальян композиторы. Ол Франческо Ландинидің замандасы және көбінесе Флоренцияда шығармашылықпен айналысқан.
Niccolò da Perugia (Niccolò del Proposto also spelled as Nicolò. Latin, Magister Sere Nicholaus Prepositi de Perugia) (fl. second half of the 14th century) was an Italian composer of the Trecento, the musical period also known as the "Italian ars nova". He was a contemporary of Francesco Landini, and apparently was most active in Florence.
Өмір және мансап
Оның өмірі туралы белгілі мәліметтер аз, тек музыкалық емес дереккөздерден бірнеше өмірбаяндық деректер расталған. Ол Перуджа қаласынан шыққан болуы мүмкін, және ол жердегі "proposto" лауазымындағы адамның ұлы болған деуге болады. 1362 жылы ол Герарделло да Флоренцемен бірге Санта-Тринита монастырына келген қонақ ретінде тіркелген. Оның музыкасынан көрініп тұрғанындай, ол флоренциялық ақын Франко Сакеттимен дос болған, және ол 1360 мен 1375 жылдар аралығында көптеген шығармаларын жазған болуы керек, себебі оның музыкаға салған өлеңдерінің ең ерте және кеш жазылған мерзімі осы жылдарға сәйкес келеді. Ол 1393 жылы лауда орындаушысы ретінде тіркелген Сер Николомен бір адам болуы мүмкін. Оның шығармаларының бірі – "La fiera testa", Флоренцияның 1397 мен 1400 жылдар аралығында Миланмен соғыс кезінде Висконти әулетіне қарсы жазылған болуы мүмкін; сол кезде Николо Перуджада болған деуге болады.
Little is known for certain about his life; only a few biographical details are verifiable from extramusical sources. He was probably from Perugia, and may have been the son of the provost ("proposto") there. In 1362 he was listed as a visitor to the monastery of Santa Trinita along with Gherardello da Firenze. From the evidence of his music, he was probably a friend of the Florentine poet Franco Sacchetti, and must have done the bulk of his composing between 1360 and 1375, since those are the outside dates known for the poems he set. He may be the same as the Ser Niccolò recorded as a notable singer of laude in 1393. One of his compositions, La fiera testa, was likely written against the Visconti family when Florence was at war with Milan between 1397 and 1400; Niccolò may have been in Perugia then.
Музыка
Никколоның 41 шығармасы сенімді атрибуциямен сақталған, олардың көпшілігі Сквариалюпи кодексінде, ал қалғандары Тосканадағы дереккөздерден табылды. Бәрі де әншілерге арналған, олардың ішінде 16 мадригал, 21 баллада және 4 качча бар. Мадригалдардың барлығы екі дауысқа арналған, біреуі үш дауысқа жазылған, және барлығы салыстырмалы түрде консервативті стильде, заманауи француздық үлгіге ұшырамаған (соның салдарынан Ландинидің ұқсас туындыларынан өзгеше). Саккеттидің музыкаға қойылған өлеңдерінің тізімінде Никколоның жоғалып кеткен тағы бірнеше шығармаларының атаулары бар. Никколоның ерекшелігі – «ballatae minimae» деп аталатын кішкентай балладалар жанры. Бұл шығармалар өте қысқа, тек бір ғибраттық мәтіл қатарынан тұрады, бұл Ландини сияқты замандас композиторлардың махаббат лирикасынан мүлдем өзгеше.
A total of 41 compositions of Niccolò have survived with reliable attribution, the majority of them in the Squarcialupi Codex, and all the others from sources in Tuscany. All are secular, all are vocal, and they include 16 madrigals, 21 ballate, and 4 cacce. The madrigals are all for two voices, except for one which uses three, and all are in a relatively conservative style, uninfluenced by contemporary French practice (thereby differing from the similar works of Landini). Sacchetti's records of his poetry that was set to music includes the titles of several other pieces by Niccolò that do not survive. One peculiarity of Niccolò was the genre of the tiny ballata, the 'ballatae minimae'. These pieces are very short, consisting of a single moralizing line of text, much different from the amorous love poetry set by other contemporary composers such as Landini.