Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1950 жылдардың ортасы – 1980 жылдардың ортасы электр пианиносы
Mid 1950s – mid 1980s electric piano
Wurlitzer электронды пианиносы – 1954 жылдан 1983 жылға дейін Wurlitzer компаниясы өндірген және сатқан электр пианино. Дыбыс металл қамысты соққымен ұру арқылы жасалады, ол пикапқа электр тогын жібереді. Ол Rhodes пианиносына ұқсас, бірақ дыбысы ерекше. Бұл аспапты Бенджамин Мисснер ойлап тапқан, ол 1930 жылдардың басынан бері электр пианиноларының түрлі үлгілерімен айналысып келген. Алғашқы Wurlitzer 1954 жылы жасалған, ал өндіріс 1983 жылға дейін жалғасты. Бастапқыда пианино сыныптарда қолдану үшін жоспарланған, сондай-ақ мұғалімдер мен оқушыларға арналған арнайы аспаптар дайындалған. Бірақ ол тікелей эфирдегі концерттерге де бейімделді, оның ішінде қосылатын аяқтары бар сахналық модельдер мен құрастырылған рамасы бар консольдік модельдер де болды. Сахналық аспапты Рей Чарльз, Джо Завинул және Supertramp сияқты көптеген танымал әртістер қолданды. Көптеген электрондық пернетақталар Wurlitzer-дің имитациясын қамтиды. Wurlitzer электромеханикалық аспап болғандықтан, оған кейде күтім қажет, мысалы, қамыстарды қайта реттеу және сынғандарын ауыстыру. Дегенмен, аспаптың механизмдері мен өнімділігі оны жылдар бойы пайдалануға жеткілікті сенімді етеді.
The Wurlitzer electronic piano is an electric piano manufactured and marketed by Wurlitzer from 1954 to 1983. Sound is generated by striking a metal reed with a hammer, which induces an electric current in a pickup. It is conceptually similar to the Rhodes piano, though the sound is different. The instrument was invented by Benjamin Miessner, who had worked on various types of electric pianos since the early 1930s. The first Wurlitzer was manufactured in 1954, and production continued until 1983. Originally, the piano was designed to be used in the classroom, and several dedicated teacher and student instruments were manufactured. However, it was adapted for more conventional live performances, including stage models with attachable legs and console models with built in frames. The stage instrument was used by several popular artists, including Ray Charles, Joe Zawinul and Supertramp. Several electronic keyboards include an emulation of the Wurlitzer. As the Wurlitzer is an electromechanical instrument, it can need occasional maintenance, such as re tuning and replacing broken reeds. However, the action and performance of the instrument has meant it is stable enough to be used for years.
Дыбыс
Бұл аспаптың ресми атауы – Wurlitzer Electronic Piano. Дегенмен, дыбыс электромеханикалық түрде, дәстүрлі фортепиано механизмі арқылы металл қамысты кірпікшемен соғып жасалады. Бұл 170 В тұрақты токпен (DC) жұмыс істейтін электростатикалық қабылдағыш жүйеде электр тогын тудырады. Көптеген Wurlitzer пианинолары 64 ноталық аспаптар болып табылады, олардың клавиатурасы стандартты 88 ноталық пианиноның ең төменгі нотасынан бір октава жоғарыдағы A нотасынан, ең жоғарғы нотасынан бір октава төмендегі C нотасына дейін жетеді. Аспап механикалық сақтайтын педальмен жабдықталған. Онда модельге байланысты бір, екі немесе төрт ішкі динамигі бар, сонымен қатар сыртқы күшейткішке қосылуы мүмкін. Rhodes пианиносымен салыстырғанда, Wurlitzer дыбысы өткір және тісті толқынға жақын, ал Rhodes дыбысы синусоидальды толқынға жақын. Бұл Wurlitzer-ге өткір және күшті дыбыс береді. Жұмсақ ойналғанда дыбысы тәтті және вибрафонға ұқсас болуы мүмкін, Rhodes сияқты естіледі; ал күштірек ойналғанда, әсіресе, "қырсылдаған" деп сипатталатын, сәл бұрмаланған дыбыс шығарады. Уақыт өте келе, әсіресе күшті ойнау кезінде, Wurlitzer қамыстары металдық шаршап, сындырады. Сонымен қатар, қамыс пен қабылдағыш арасындағы кез келген қоқыс қысқа тұйықталуға себеп болып, бұрмалау тудыруы мүмкін.
The official name of the instrument is the Wurlitzer Electronic Piano. However, the sound is generated electromechanically by striking a metal reed with a felt hammer, using conventional piano action. This induces an electrical current in an electrostatic pickup system running at 170 V DC. Most Wurlitzer pianos are 64 note instruments whose keyboard range is from A an octave above the lowest note of a standard 88 note piano to the C an octave below its top note. The instrument is fitted with a mechanical sustain pedal. It has one, two or four internal speakers (depending on the model), but can also be connected to an external amplifier. Compared to the Rhodes piano, the sound from a Wurlitzer is sharper and closer to a sawtooth wave, while the Rhodes' is closer to a sine wave. This gives the Wurlitzer a sharper and punchier tone. When played gently the sound can be sweet and vibraphone like, sounding similar to the Rhodes; while becoming more aggressive with harder playing, producing a characteristic slightly overdriven tone usually described as a "bark". Over time, particularly with aggressive playing, the reeds on a Wurlitzer will suffer metal fatigue and break. Additionally, any debris between the reed and the pickup can cause a short circuit and produce a burst of distortion.
Тарих
Өнертапқыш Бенджамин Мисснер 1930 жылдардың басында акустикалық шағын рояльді алып, оған электростатикалық иықталғыш жүйесін орнату арқылы күшейтеді. Ол бұл аспапты алғаш рет 1932 жылы көрсетті. Төрт жылдан кейін ол Чикагодағы NAMM конвенциясында пианиноны көрсетті. 1940 жылы Мисснер өзінің пианино дизайнына патент алды, ол АҚШ-тың бірнеше электр пианино модельдерінде қолданылды. 1950 жылдардың басында Мисснер электр пианиноның жаңа түрін ойлап тапты, онда ол сымдарды соққыға ұшыратылатын 6,5 мм болат қамыстармен алмастырды. Бұл акустикалық пианинодағыдай кернеулі сымдарды ұстауға арналған орын қажет болмағандықтан, әлдеқайда кішірек аспап жасауға мүмкіндік берді. Қамыстар жиынтығы қамысқа соққанда ең жақсы гармоникалық жиынтығын шығару үшін мұқият жобаланды. Акустикалық шудың болмауы құлаққаптар арқылы тыныш ойнауға мүмкіндік берді. Жақсартылған модельді Чикагода Пол Ренард пен Говард Холман Wurlitzer үшін бірлесіп жасады. Бірінші модель, 100, 1954 жылдың тамызында Чикагодағы сауда көрмесінде жарияланды, ал өндіріс сол жылдың соңында басталды. 110 және 111 модельдері жақында ғана, ал келесі жылы 112 модельдері ұсынылды. Алғашқы модельдер Миссисипи штатының Коринт қаласындағы шағын зауытта жасалды. 1956 жылдың мамырында Wurlitzer Коринтте электр пианиноларын шығаруға арналған жаңа зауыт ашты. Әртүрлі модельдер 1964 жылға дейін осында өндірілді, содан кейін ол Иллинойс штатының Декальб қаласындағы қосымша зауытқа кеңейтілді. Кейіннен өндіріс Юта штатының Логан қаласына кеңейтілді. 1970 жылдардың соңында музыканттар Wurlitzer орнына цифрлық синтезаторларды қолдана бастағандықтан, пайдалылықты арттыру үшін шығындар қысқартылды. Соңғы модель, 200A, 1983 жылға дейін тоқтатылды. Барлығы шамамен 120 000 аспап өндірілді. 1988 жылдың қазан айында Коринттегі зауыт жабылды. Алдыңғы жылы Wurlitzer-ді сатып алған Baldwin, зауыттың барлық жазбаларын, соның ішінде электр пианиноларының жобаларын жоюды талап етті. Wurlitzer барлардағы және әуесқой музыканттар арасында танымал болды, өйткені ол пианистерге әр концертте бір аспапты пайдалануға мүмкіндік берді, оның орнына концерт алаңында қандай аспап болса, соны пайдаланудың қажеті болмады. Оның салыстырмалы түрде тасымалдануы жаттығулар мен ән жазуға қолайлы құрал болды. Wurlitzer граф Бази, Мариан Макпартленд және Фредерик Двонч сияқты танымал тұлғаларды көрсететін сауда жарнамаларын жариялады. Стив Аллен бірнеше Wurlitzer жарнамаларында түсті және компания үшін жарнамалық альбомдар сериясын жазды.
Inventor Benjamin Miessner designed an amplified conventional upright piano in the early 1930s by taking an acoustic baby grand and installing an electrostatic pickup system in it. He first demonstrated the instrument in 1932. Four years later, he demonstrated the piano at the NAMM Convention in Chicago. By 1940, Miessner had licensed a patent for his piano design that was used in several electric piano models across the US. In the early 1950s, Meissner invented a new type of electric piano, substituting strings with struck quarter inch (6.5 mm) steel reeds. This allowed a much smaller instrument to be manufactured, as it did not need the space to support tension loaded strings as found on acoustic piano. The reed assembly was designed carefully in order to produce the best set of harmonics when a hammer struck a reed. The lack of acoustic noise meant it could be played quietly using headphones. The improved model was co developed in Chicago by Paul Renard and Howard Holman for Wurlitzer. The first model, the 100 was announced in August 1954 at a trade show in Chicago, with production beginning later that year. The 110 and 111 models were introduced shortly afterwards, with the 112 appearing the following year. Early models were built in a small factory in Corinth, Mississippi. In May 1956, Wurlitzer opened a new factory in Corinth dedicated to making electric pianos. Various models continued to be produced here until 1964, when it expanded to an additional plant in DeKalb, Illinois. Production later expanded to Logan, Utah. In the late 1970s, costs were cut in order to increase profitability, as musicians started to use digital synthesizers instead of the Wurlitzer. The last model, the 200A, was discontinued by 1983. In total, around 120,000 instruments were produced. The Corinth factory finally closed in October 1988. Baldwin, who had bought Wurlitzer the previous year, demanded that all of the plant's records, including designs for the electric pianos, were destroyed. The Wurlitzer was popular with bar bands and amateur musicians, as it allowed pianists to use the same instrument at each gig, instead of having to use whatever instrument happened to be available at the venue. Its relative portability meant it was also a suitable instrument for practice or songwriting. Wurlitzer published trade advertisements featuring celebrities such as Count Basie, Marian McPartland and Frederick Dvonch. Steve Allen featured in several Wurlitzer advertisements and recorded a series of promotional albums for the company.
Модельдер
Wurlitzer электр пианоларының көпшілігі көшіруге ыңғайлы, алынып тасталатын аяқтары және Боуден тросы арқылы жалғанған соққы педалі бар; консоль, "гранд" және "спинет" модельдері тұрақты бекітілген педальмен де шығарылды. Алғашқы модельдердің соққы педальдері аспаптың оң жағынан бекітілді, ал педаль 1956 жылы 112A үлгісінен бастап бірліктің тікелей астына қосыла бастады.
Most Wurlitzer electric pianos are portable, and have removable legs and a sustain pedal attached via a Bowden cable; console, "grand" and "spinet" models were also produced with a permanently attached pedal. The early models' sustain pedals attached through the right side of the instrument, with the pedal eventually being connected directly under the unit in 1956, beginning with the model 112A.
Портативті үлгілер
Ең алғашқы нұсқалары "100" сериясы болды; олардың корпусы боялған талшықты тақтадан жасалған және корпустың артқы жағына орнатылған бір динамик орнатылған. 120-сы 1956 жылы жеңіл корпуспен, жақсартылған қамыс жүйесімен, электромагниттік қорғаныспен және сирек кездесетін сыртқы "тон корпусы" 920 арқылы тремоло эффектісімен ұсынылды. 140-шы модель 1962 жылы шығарылды. Ол енді басқару тақтасында қате түрде "вибрато" деп белгіленген кіріктірілген тремолоны қамтиды. Оның жылдамдығы тұрақты, ал тереңдігі реттелетін болды. 1960 жылдардың басына дейін жасалған модельдерде тек вакуумдық түтіктер схемасы қолданылды; 140 – транзисторлық күшейткіші бар алғашқы модель. 145 үлгісі түтікше күшейткішімен жабдықталған және 140-пен бірдей уақытта өндірілді. 145B, соңғы портативті түтікше моделі, 1965 жылдың соңында тоқтатылды, ал 140B өндірісі жалғасты. Шамамен 8000 140B өндірілді. 146B, кейін 146 деп аталған, қатты күйдегі сыныпқа арналған нұсқасы болды. 1968 жылы бұрынғы ағаш модельдерін алмастырып, пластик қақпақты 200 моделі ұсынылды. Бұл аспап 30 ватттық күшейткіші және ойнаушыға қаратылған екі динамигі бар, әлдеқайда жеңіл (аяқтары мен педалі жоқ) аспап болды. Бұл корпус тіліп, біріктірудің орнына қалыптау арқылы шығындарды қысқартуға көмектесті. 200-де бұрынғы модельдерге қарағанда басқаша пернетақта механизмі және жаңартылған тремоло эффектісі болды. Аспаптың үстіңгі бөлігі артқы жағынан буынды болғандықтан, оны қызмет көрсету және жөндеу оңай болды. Бұл Wurlitzer-дің ең танымал моделіне айналды, шамамен 88 000 дана өндірілді. 200-ші қара, қою "Forest Green", қызыл немесе беже түсте қол жетімді болды. Бұл модель 1974 жылы 200A ретінде жаңартылды және 1983 жылға дейін өндірісте болды. Ол 200-ге тән желілік шуды азайту үшін қамыс пен датчиктердің үстіне жақсартылған қорғаныс ұсынды. Соңғы ұсынылған нұсқасы 1978 жылы 200B болды. Ол сырттан 200A-ға ұқсас болды, бірақ жоғары кернеулі екі батареямен қуаттануға арналған және аспаптағы шуды азайту үшін ішкі күшейткіші немесе динамиктері болмады.
The earliest versions were the "100" series; these had a case made from painted fibreboard and were fitted with a single loudspeaker mounted in the rear of the case. The 120 was introduced in 1956 with a lighter cabinet, an improved reed system, electromagnetic shielding, and, via an uncommon optional external "tone cabinet" called the 920, a tremolo effect. The 140 was introduced in 1962. It now included an onboard tremolo, which was incorrectly labelled "vibrato" on the control panel. It had a fixed rate but adjustable depth. Models produced until the early 1960s used vacuum tube circuitry exclusively; the 140 was the first with a transistor amplifier. The model 145 had a tube amplifier and was produced concurrently with the 140. The 145B, the final portable tube model, was phased out in late 1965, while the 140B continued. Around 8,000 140Bs were manufactured. There was a solid state classroom variant, the 146B, later renamed the 146. In 1968, the plastic lidded 200 was introduced, replacing the earlier wooden models. It was a much lighter instrument ( without the legs or pedal) with a 30 watt amplifier and two loudspeakers facing the player. This helped cut costs as the case could be moulded instead of having to be sawn and joined together. The 200 featured a different keyboard action to earlier models, and a reworked tremolo effect. The instrument's top was hinged at the back, which made it easy to service and repair. It became the most popular Wurlitzer model, with around 88,000 produced. The 200 was available in black, dark "Forest Green", red or beige. This model was updated as the 200A in 1974 and continued in production into 1983. It featured an improved shield over the reed and pickups to reduce mains hum, which had been a problem with the 200. The last version to be introduced was the 200B in 1978. It was externally identical to the 200A but was designed to be powered by a pair of high voltage batteries and had no internal amplifier or speakers, in order to reduce hum from the instrument.
Консоль үлгілері
Вурлитцер пианиносының маңызды рөлі мектептер мен колледждерде студенттік аспап ретінде болды, ал портативті емес консольдік нұсқалары осы мақсат үшін жасалды. Мұғалімде әрбір студентті жеке тыңдау және басқалар естімейтіндей олармен сөйлесу үшін құлаққап пен микрофон болды. Барлық студенттер өз аспаптарының дыбысын құлаққап арқылы тыңдады. 24 жеке студенттік аспапты бір-бірімен қосуға болады. Вурлитцер компаниясының бұрынғы қызметкері Билл Фуллердің айтуынша, 1960 жылдардың соңында немесе 1970 жылдардың басында барлық университеттердің 75%-ы Вурлитцер пианино зертханаларын пайдаланған, ал кейбір мекемелер 2000 жылға дейін жұмыс істеген. Көптеген студенттік модельдер беж немесе ашық жасыл түсті 200 модельге ұқсайды және динамик, құлаққап орны және тұру педалы бар сәйкес тұғырға орнатылған. Тремоло жоқ (бірақ бұрынғы модельдерде бұл мүмкіндік толығымен өшірілген). Кейбір модельдер 206/206А деп белгіленген. Студенттік модельдерге қарағанда мұғалімдерге арналған консольдар – 205V және 207 сирек кездеседі, олар бірнеше монитор/үнді жою қосқыштарымен және кейбір жағдайларда пернетақта арқылы басқарылатын үлкен жарықтандырылған дисплей панелін ("Key Note Visualizer") қосу мүмкіндігімен жабдықталған. Жеке сыныптық консольдар 214/215 сериясы, ал үйге/сахнаға арналған консольдар 203, 203W және 210 сериясы болды. Ерекше, бұрыштық дизайны бар 300 моделі тек 1973 жылдың басында Еуропада қол жетімді болды.
One important role for the Wurlitzer piano was as a student instrument in schools and colleges, and non portable console versions were made for this purpose. The teacher had a headphone and microphone to be able to listen into each student individually and talk to them without others hearing. All students listened to each of their instruments through headphones. Up to 24 individual student instruments could be connected together. According to former Wurlitzer employee Bill Fuller, 75% of all universities used Wurlitzer piano labs in the late 1960s or early 1970s, and some facilities were still in operation as late as 2000. Most student models resemble a beige or light green Model 200 mounted on a matching pedestal containing a loudspeaker, headphone niche and sustain pedal. There is no tremolo (although earlier models simply have the facility disabled). Some of these models were given the designation 206/206A. Rarer than the student models are the teacher consoles such as 205V and 207, featuring multiple monitor/mute switches and, in some cases the facility to add a large illuminated display panel ("Key Note Visualizer") operated via the keyboard. Standalone classroom consoles were the 214/215 series, and home/stage consoles were the 203, 203W and 210. An unusual, angular version was the 300, only available in Europe around early 1973.
106П
Сирек кездесетін нұсқасы және 64 пернесі жоқ жалғыз белгілі модель – 106P («Pupil» үшін P), пластикалық корпусы бар, басқару құралдары жоқ, бір динамигі және тұрақты педалі жоқ 44 ноталық сынып моделі. 106P портативті клавиатуралық зертхананы құрайтын бүгілетін рамадағы сегіз жиынтық ретінде қолжетімді болды. Олар толық өлшемді мұғалім пианиносына кабель арқылы қосылып, әрбір оқушының пианиносын басқару мүмкіндігін берді. Бұл модель 1970-ші жылдардың басында жасалған және қызғылт немесе беже түсті болған. Phish рок-тобының мүшесі Пейдж Макконнелл қосымша діріл схемасымен жабдықталған өңделген 106P-де ойнайды.
A rare version, and the only known model not to have 64 keys is the 106P (P for "Pupil"), a 44 note classroom model with a plastic case, no controls, one loudspeaker and no sustain pedal. The 106P was available as a set of eight on a folding frame, forming a portable keyboard lab. They were attached by a cable to a full size teacher piano with controls to feature each pupil piano. This model appears to date from the early 1970s and was available in orange or beige. Page McConnell, of the rock band Phish, has played a customized 106P with an additional vibration circuit.
Басқа үлгілер
Өндіріс басталғаннан бері, тұрмыстық қолдануға арналған ағаш корпусты, спинет стиліндегі аз ғана аспаптар жасалды. 700 модельі портативті 120 моделімен бірдей күшейткішке және механизмге ие болды, сонымен қатар төмен жиіліктерді жақсырақ күшейтуге арналған ішкі динамигі болды. 720 модельі 145 түтік модельінің спинет нұсқасы еді. 200A модельінің "Butterfly Baby Grand" деп аталған 270 модельімен үйлесімді нұсқасы болды, ол жартылай дөңгелек пішіндес, жаңғақ түсті ағаш корпусты фортепиано, және көлденең орнатылған 8 дюймдік динамиктердің үстіне бұрышталған екі төртбұрышты қақпаққа ие болды.
Since production began, small numbers of wood cased spinet style instruments were made for domestic use. The model 700 was the same amplifier and action as the portable 120, and featured a internal speaker that emphasized bass frequencies better. The longer keyed model 720 was the spinet version of the 145 tube model. The 200A had a domestic sister model 270 called the "Butterfly Baby Grand", a semicircular, walnut finish wooden cased piano with twin quadrant shaped lids angled above horizontally mounted 8" loudspeakers.
Сақтау
Вурлитцердегі ең көп кездесетін техникалық қызмет көрсету және жөндеу жұмысы – бұзылған қамыстарды ауыстыру. Дұрыс дыбыс беру үшін әр қамыстың ұшында қосымша дәнекерлеу материалы болады, оның салмағын дұрыс алу үшін оны сүріп тастау қажет. Қамыстардың бұранда тесіктері созылған, бұл оларды бекіту алдында жиналымда алға-артқа жылжыту арқылы нақты реттеуге мүмкіндік береді. Қосалқы қамыстарды сатып алуға болады немесе оларды басқа, бұзылған аспаптан алуға болады. Тағы бір мәселе – қамыс пен сенсор арасындағы қоқымнан бұрмалау немесе дыбыстың кедір-бүдір болуы. Бұл мәселені шешудің ең оңай жолы – әр клавишаны бірнеше рет басып, кірді жылжыту. Егер бұл көмектеспесе, аспапты ашып, зақымдалған жерге қысылған ауа шашу керек. Керісінше, Вурлитцер фортепианоның механизмін қасақан түрде күрделендіріп жасаған, себебі ол оқыту процесін жеңілдету үшін акустикалық фортепианоға ұқсас болуы тиіс еді. Родс фортепианосындағы молоточектерден айырмашылығы, олар тым көп соққыдан жағымсыз ойықтарға ұшырауы мүмкін, ал Вурлитцердегі механизм 21-ші ғасырға дейін жақсы жұмыс істегені байқалды.
The most common maintenance and service task on a Wurlitzer is replacing broken reeds. In order to sound the correct pitch, each reed has a blob of solder on the end, which must be filed off to produce the right weight. Reeds have elongated screw holes, which allows fine tuning by moving it backwards and forwards in the assembly before fastening. It is still possible to buy spare reeds, or take them from another instrument that has broken. A further issue is debris between a reed and the pickup causing distortion or pops. The easiest way to fix this is to repeatedly press each key in order to dislodge the dirt. Failing that, a more comprehensive solution is to open the instrument up and spray compressed air at the affected area. In contrast, Wurlitzer purposefully over engineered the piano action, as it was designed to resemble that of an acoustic piano to help teaching. Unlike the hammers on a Rhodes, which can develop unwanted grooves from over hitting, the action on a Wurlitzer has been seen to operate well into the 21st century.
Клондар
Wurlitzer бірнеше заманауи цифрлық пернетақталарда модельделеді, бірақ оның электромеханикалық дыбыс тудыруын синтезделген аспапта модельдеу қиын. Korg SV1 Wurlitzer-ді дәл модельдегені үшін сыншылардың жоғары бағасына ие болды. Nord Stage құрамына Wurlitzer-дің модельдемесі кіреді. 2012 жылы Arturia Wurlitzer V, түпнұсқа аспаптың виртуалды студиялық технологиясы (VST) бағдарламалық қамтамасын шығарды. Apple компаниясының Logic Pro X бағдарламасында Wurlitzer 200A модельдемесі бар.
The Wurlitzer is emulated in several modern digital keyboards, though its electromechanical sound production is difficult to emulate in a synthesized instrument. The Korg SV1 has been critically praised for its accurate emulation of a Wurlitzer. The Nord Stage includes the emulation of a Wurlitzer. In 2012, Arturia released the Wurlitzer V, a Virtual Studio Technology (VST) software emulation of the original instrument. Apple's Logic Pro X includes an emulation of a Wurlitzer 200A.
Негізгі жаңалықтар
СуретМодель атауы / нөміріӨндірілген жылдарыТүсініктеме 1001954Пилоттық өнім. Егер солай болса, онда 50-ден аспайтын саны ғана жасалған. Тек архивтік маркетингтік фотосуреттерден ғана белгілі. 1101954–1955Тәжірибелік саудаға ұсынылған портативті модель. 1121955–1956Алғашқы сериялық өндірілген портативті Wurlitzer. 112A1956Бұрынғы модельдердегідей жағынан емес, тұрақтандыру педалі аспаптың астына бекітіледі. Жаңадан жасалған Pratt Read механизмі. 1201956–1962Тремолосы бар (сыртқы, қосымша 920 күшейткішінде) алғашқы модель. 140, pre A, A және B нұсқалары.1962–1968Алғашқы қатты күйдегі күшейткішке ие болған модель. Ішкі тремоло ("вибрато") бар алғашқы модель. Механизмді жаңарту. 200 (pre A және A нұсқалары)1968–1983Ең көп таралған модельдер. Пластик қаптамалы. Жеңіл, тасымалданатын, ықшам. Екі динамигі бар. 206/207/214 (pre A және A нұсқалары)1968–1983 Оқушы, оқытушы және жеке "Сабақ бөлмесі" модельдері.
ImageModel name / numberYears producedDescription 1001954Pilot product. No more than 50 were made, if that. Only known from archival marketing photographs. 1101954–1955Test marketed portable model. 1121955–1956First mass produced portable Wurlitzer. 112A1956Sustain pedal attaches underneath the instrument, as opposed to the side on earlier models. Redesigned Pratt Read action. 1201956–1962First model to feature tremolo (in external optional amp, the 920). 140, pre A, A and B variants.1962–1968First to feature a solid state amplifier. First model to feature internal tremolo ("vibrato"). Action redesign. 200 (pre A and A variants)1968–1983The most popular models produced. Plastic topped. Lighter, more portable, more compact. Dual speakers. 206/207/214 (pre A and A variants)1968–1983Student, Teacher and standalone "Classroom" models
Белгілі пайдаланушылар
Жаз пианині Сун Ра аспапты пайдаланып жазған алғашқы адам болуы мүмкін, 1956 жылы оның "Angels and Demons at Play" альбомына жинақталған синглдері арқылы. Рей Чарльз Wurlitzer-де ойнай бастады, себебі ол концерт алаңындағы фортепианоға емес, портативті аспапты өзімен алып жүруді жөн көрді; оның 1959 жылғы "What'd I Say" хиті 120 модельін ерекше көрсетеді. Джо Завинул Дина Вашингтонға сүйемелдеу үшін Чарльздің Wurlitzer-ін қарыз алды және аспап оған настолько ұнады ki, өзіне де сол үлгіден сатып алды. Ол "Mercy, Mercy, Mercy" әнінде 140B модельін орындады, бұл 1966 жылы Cannonball Adderley Quintet тобымен бірге хит болды. Спунер Олдхэм Арета Франклиннің 1967 жылғы "I Never Loved a Man (The Way I Love You)" синглінде 140B Wurlitzer-ді пайдаланды, әннің барлық бөлігінде қайталанататын рифф орындады, ал Эрл Ван Дайк Марвин Гейдің "I Heard It Through the Grapevine" әнінде осы аспапта ойнады. "Small Faces" тобы "Lazy Sunday" әнінде 140B Wurlitzer-ді қолданды. 1970-ші жылдары британдық Supertramp тобы "The Logical Song", "Goodbye Stranger" және "Dreamer" сияқты әндерде осы аспапты кеңінен пайдаланды. Queen тобының Джон Дикон "You're My Best Friend" хитінде Wurlitzer-де ойнады, ал Pink Floyd тобының Ричард Райт "Money" әнінде орындады. Карпентерлердің алғашқы хиттерінің ерекше дыбысының бір бөлігі Ричард Карпентердің Wurlitzer электронды фортепианосы болды. Эдди Ван Хален 1980 жылы Van Halen тобының "Women and Children First" альбомындағы "And the Cradle Will Rock" әнінде MXR flanger және Marshall күшейткіші арқылы Wurlitzer-ді орындады. Нора Джонс сахнада Wurlitzer-ді жиі пайдаланады. Оның сүйікті моделі – 206 (200-дің студенттік нұсқасы), ол терең қызыл түске боялған.
Jazz pianist Sun Ra may have been the first to release recordings using the instrument, on 1956 singles later compiled on his album Angels and Demons at Play. Ray Charles began playing a Wurlitzer, as he preferred to take a portable instrument with him instead of using whatever piano was at a venue; his 1959 hit What'd I Say featured the model 120 prominently. Joe Zawinul borrowed Charles' Wurlitzer for a gig backing Dinah Washington, and liked the instrument enough to buy his own model. He played a model 140B on "Mercy, Mercy, Mercy," his 1966 hit with the Cannonball Adderley Quintet. Spooner Oldham used a 140B Wurlitzer on Aretha Franklin's 1967 single "I Never Loved a Man (The Way I Love You)", playing a riff that runs through the whole song, while Earl Van Dyke played one on Marvin Gaye's "I Heard It Through the Grapevine". The Small Faces used a 140B Wurlitzer on "Lazy Sunday". The instrument was used extensively by British band Supertramp in the 1970s, in songs such as "The Logical Song", "Goodbye Stranger" and "Dreamer". Queen's John Deacon played a Wurlitzer on their hit "You're My Best Friend", and Pink Floyd's Richard Wright played one on "Money". Part of the iconic sound of the early Carpenters' hits was Richard Carpenter's Wurlitzer electronic piano. Eddie Van Halen played a Wurlitzer through an MXR flanger and Marshall amplifier on "And the Cradle Will Rock " on Van Halen's 1980 album Women and Children First. Norah Jones has regularly used a Wurlitzer on stage. Her preferred model is a 206 (a student version of the 200) repainted in a deep red finish.