Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Can Can – Коул Портердің музыкасы мен өлеңдері, және Әбе Берроуздың кітабы бар мюзикл. Оқиға 1890 жылдардағы Монмартр би залдарындағы биші қыздардың өміріне арналған. Алғашқы Бродвей қойылымы 1953 жылдан бастап екі жылдан астам уақыт бойы сахналанды, ал 1954 жылғы Вест-Энд қойылымы да табысқа ие болды. Гвен Вердон, оның Бродвейдегі екінші рөлі, және хореограф Майкл Кидт Тони сыйлығын жеңіп алып, жоғары бағаланды, бірақ музыка мен кітап екеуі де жылы қабылданбады, ал қайта қоюлар көбінесе сәтті болған жоқ.
Can Can is a musical with music and lyrics by Cole Porter, and a book by Abe Burrows. The story concerns the showgirls of the Montmartre dance halls during the 1890s. The original Broadway production ran for over two years beginning in 1953, and the 1954 West End production was also a success. Gwen Verdon, in only her second Broadway role, and choreographer Michael Kidd won Tony Awards and were praised, but both the score and book received tepid reviews, and revivals generally have not fared well.
Өндіріс тарихы
1953 жылдың наурыз айында Филадельфиядағы Шуберт театрында Бродвей алдындағы сынақтан кейін, Can Can премьерасы 1953 жылдың 7 мамырында Шуберт театрында Бродвейде өтті және 892 қойылымнан кейін 1955 жылдың 25 маусымында жабылды. Бастапқы өндірісте, Бэрроуз режиссерлік еткен, Лайло Ла Моме, Ханс Конрид Борис, Питер Куксон төреші, Гвен Вердон Клаудин, Дания Крупска, Фил Лидс, Ди Ди Вуд және Эрик Роудс Хиллер ролінде ойнады. Майкл Кидд хореограф болды. Бен Брантлидің айтуынша, Клодин – «Гвен Вердонды жұлдызға айналдырған рөл» болды. Вест-Энд қойылымы 1954 жылдың 14 қазанында Колизей театрында премьера болып, 394 қойылым көрсетілді. Джером Уайт қайта қойған актерлік құрамында Айрин Хильда (La Mome), Эдмунд Хокридж (Aristide), Альфред Маркс (Boris), Джиллиан Линн (Claudine) және Уоррен Митчелл (Theophile) болды. 1977 жылы фильм актрисасы Лесли Карон мен Джон Стюарт қатысқан қайта жандану жоспарланған. Роберт Янг, Е. Майкл Кроули, Роберт Д'Анжело және Джейн Фридландер продюсерлік еткен қойылым, он апталық турдан кейін жабылды. Бродвейдегі қайта жандану 1981 жылдың 30 сәуірінде Минскофф театрында ашылып, бес қойылымнан соң және он алты алдын ала көрсетілімнен кейін жабылды. Бэрроуз режиссерлік етті, Роланд Петит хореографиясын жасады, ал басты рөлде Зизи Жанмейр ойнады. Фрэнк Рич былай деп жазды: «Материалды қалай кессең де, ол орташа материал болып қалады. 'Can Can' ешқашан жоғары деңгейдегі мюзикл болған емес, ал қазір, бастапқы қойылымнан кейін үш онжылдық өткен соң, ол одан да тұрақсыз». 1983 жылы Сент-Луистегі The Muny-де Джуди Кей, Джон Рирдон, Джон Шак, Лоуренс Лериц, Лорен Ярнелл және Бет Ливел қатысқан ашық аспан астындағы қойылым өте жақсы пікірлер алды. Сент-Луис Пост Диспетч газеті: «Can Can таң қалдырарлық стильде ашылды, Муньдің даңқты күндерін еске түсіріп, сиқырлы әсер қалдырды. Джуди Кей мықты, сұңғыла "Писташ" бейнесін ұсынады. Ол керемет. Лериц пен Ярнеллдің жұбы қызықты стильде ойнады. Би керемет» деп жазды. Лондонның Strand театрындағы қайта жандану 1988 жылдың 26 қазанынан 1989 жылдың 21 қаңтарына дейін өтті. Дэвид Тейлор режиссерлік етті, Кенн Олдфилд хореографиясын жасады, ал актерлік құрамында Донна МакКечни (Mme. Pistache), Бернард Алан, Норман Уорвик, Джени Ди (Claudine) және Мило О'Шиа болды. Продюсер Ловетт Бикфорд «оның нұсқасы толыққанды қайта жаңғырту емес, толық қайта қарау екенін» түсіндірді. «Шын мәнінде, бұл жаңа қойылым», - деді ол. Онда "Елу миллион француз", "Нимф Эррант", "Жібек шұлық", "Бұл әлемнен тыс" және басқа да Коул Портер мюзиклдерінен әндер қосылған қайта жаңартылған либретто болды. Сондай-ақ 1988 жылы Чита Ривера мен Рон Холгейт қатысқан халықаралық турне өтті. Турнеде Radio City Music Hall Rockettes тобы өнер көрсетті. Бұл қойылымды Даллетт Норрис режиссерлік етті, ал хореографиясын Алан Джонсон жасады. 2004 жылы қалалық орталықтағы Encores! қойылымында Пэтти ЛуПон (La Mome Pistache), Майкл Нури (Judge Aristide Forestier), Шарлотта д'Амбуаз (Claudine), Дэвид Костабиль (Theophile), Дэвид Хиббард (Hercule), Майкл Голдстром (Etienne), Рег Роджерс және Эли Уоллах ойнады. Бұл қойылымды Лонни Прайс режиссерлік етті, хореографиясын Мелинда Рой жасады, қосымша музыкалық сахналауды Кейси Николау жасады, декорацияларын Джон Ли Битти, жарығын Кеннет Познер жасады.
After the pre Broadway tryout at the Shubert Theatre in Philadelphia in March 1953, Can Can premiered on Broadway at the Shubert Theatre on May 7, 1953, and closed on June 25, 1955 after 892 performances. The original production, which Burrows also directed, starred Lilo as La Mome, Hans Conried as Boris, Peter Cookson as the judge, Gwen Verdon as Claudine, Dania Krupska, Phil Leeds, Dee Dee Wood, and Erik Rhodes as Hilaire. Michael Kidd was the choreographer. According to Ben Brantley, Claudine was "the part that made Gwen Verdon a star." The West End production premiered at the Coliseum Theatre on October 14, 1954, and ran for 394 performances. Restaged by Jerome Whyte, the cast included Irene Hilda (La Mome), Edmund Hockridge (Aristide), Alfred Marks (Boris), Gillian Lynne (Claudine) and Warren Mitchell (Theophile). A Broadway revival was attempted in 1977 starring film actress Leslie Caron and John Stewart. Produced by Robert Young, E. Michael Crowley, Robert D'Angelo and Jane Friedlander the production closed after ten only modestly successful weeks on the road. A Broadway revival opened April 30, 1981 at the Minskoff Theatre and closed after five performances and sixteen previews. It was directed by Burrows with choreography by Roland Petit and starred Zizi Jeanmaire. Frank Rich wrote: " mediocre material, no matter how it's sliced, is still mediocre material. 'Can Can' never was a first rate musical, and now, almost three decades after its original production, it stands on even shakier legs." A 1983 outdoor production played at The Muny in St. Louis, starring Judy Kaye, John Reardon, John Schuck, Lawrence Leritz, Lorene Yarnell and Beth Leavel to excellent reviews. The St. Louis Post Dispatch noted "Can Can opened in dazzling style, reminiscent of the Muny glory days, weaving a magic spell. Judy Kaye offers a robust, sassy Pistache. She's glorious. Leritz and Yarnell are teamed in exciting style. The dancing is fabulous." The London revival at the Strand Theatre ran from October 26, 1988 through January 21, 1989. David Taylor directed, with choreography by Kenn Oldfield, with a cast that featured Donna McKechnie (Mme. Pistache), Bernard Alane, Norman Warwick, Janie Dee (Claudine) and Milo O'Shea. Producer Lovett Bickford explained that "his version was less a revival than a complete revision. 'For all intents and purposes, this is a new show,' he said." It had a revised book which incorporated songs from Fifty Million Frenchmen, Nymph Errant, Silk Stockings, Out of This World and other Cole Porter musicals. Also in 1988, an international tour starred Chita Rivera and Ron Holgate. The tour featured the Radio City Music Hall Rockettes. This production was directed by Dallett Norris, with choreography by Alan Johnson. In 2004, a City Center Encores! staged concert production featured Patti LuPone as La Mome Pistache, Michael Nouri (Judge Aristide Forestier), Charlotte d'Amboise (Claudine), David Costabile (Theophile), David Hibbard (Hercule), Michael Goldstrom (Etienne), Reg Rogers, and Eli Wallach. This production was directed by Lonny Price, Choreography by Melinda Roy; additional musical staging by Casey Nicholaw, with sets by John Lee Beatty and lighting by Kenneth Posner.
Сюжет
1893 жылы Парижде Монмартрдағы "Мом Писташқа" тиесілі "Бал дю Парадиз" би залын өзін-өзі дұрыс санаған судья Аристид Форестие жабумен қорқытады. Ол, би залындағы тартымды бишілердің орындаған арсыз, бірақ танымал "Кан-Кан" биіне наразы болады. Судья бишілерді және би залының иесін мазалау үшін полицияны жібереді, бірақ полиция бишілерді қатты ұнатады, сондықтан олар сотта оларға қарсы куәлік беруге құлшынбайды. Судья өзі куәлік жинап, клубқа барады. Ол жерде ол мен иесі Ла Момға ғашық болады. Ол өзінің кім екенін жасыруға тырысады, бірақ қыздар оны таниды. Ол "Кан-Канды" көреді және оның арсыздығының фотосуреттерін түсіреді. Ла Мом мен бишілер түрмеге қамалады. Бишілердің бірі, Клодин, күндіз кір жуушы, клубта әсем кеш өткізуді жоспарлап отырған өнер сыншысы Иляренің қудалауында болады. Клодин, мүсінші Бористі жақсы көретін болғандықтан, оның мүсіншісіне жақсы баға бергізіп, Иляремен кешкі асқа барады. Енді, би залының иесі мен бишілер қамауда болғандықтан, кеш өткізілмейді. Судья өзінің моральдық принциптері мен Ла Момға деген махаббаты арасындағы қайшылыққа тап болады. Ақырында ол "арсыздық көз қарасынан туатын нәрсе" екенін мойындайды. Ол оған қашып кетуге кеңес береді, бірақ журналист оның Ла Момды сүйіп тұрғанын суретке түсіріп алады – бұл оған үлкен дақ тудырады! Иляр Бористің мүсіндерін сынап, суретші Борис, есінен танымас бұрын сыншыны дуэльге шақырады. Соңында Иляр Бористің туындыларын мақтап жазады. Судья Аристид судьялық қызметінен айырылып, адвокаттықтан шеттетіледі, бірақ Ла Мом мен қыздардың бәрі онымен бірге сотқа барып, барлығы да өз ісін жеңіп шығады.
In Paris in 1893, the dance hall in Montmartre owned by La Môme Pistache, Bal du Paradis, is being threatened with closing by a self righteous judge, Aristide Forestier. He is offended by the scandalous but popular dance that the attractive dancers perform at the dance hall, the "Can Can." The judge sends the police to harass the owner and dancers, but the police like the dancers so much that they are reluctant to testify against them in court. The judge decides to gather evidence himself, and takes a trip to the club. Once there, he and the owner, La Môme, fall in love. He tries to keep his identity a secret but the girls recognize him. He sees the Can Can and gets photographic evidence of its scandalousness. La Môme and the dancers are sent to jail. One of the dancers, Claudine, a laundry girl by day, has been pursued by Hilaire, an art critic, who plans to host an elaborate ball at the club. Claudine, who loves a sculptor, Boris, arranges to have dinner with Hilaire so that her sculptor will receive a favourable review. Now, with the proprietress and dancers locked up, the ball cannot go forward. The judge is struggling with the conflict between his moral scruples and his love for La Môme. Eventually, he concedes that "obscenity is in the eye of the beholder". He urges her to escape, but a journalist gets a photograph of him kissing her – a scandal for him! Hilaire criticises Boris's sculptures, and the cowardly artist manages to challenge the critic to a duel before fainting. Eventually, Hilaire writes a gushing review of Boris's work. Judge Aristide loses his judgeship and is disbarred, but La Môme and the girls all go to court with him and all win their cases.
Сыни жауап
Брукс Аткинсон "Нью-Йорк Таймс" газетінде былай деп жазды: "Портер мен Берроуз мырзалар 90-жылдардағы Монмартрдың әдепсiздігіне қызығушылық танытты. Бірақ би залдарындағы той-қуаныштан нағыз театр жасаған – хореограф Кидд мырза. Ол және оның бишілері бұл туралы құрғақ әрі сатирикалық көзқарас білдіреді, сонымен қатар өте шебер билейді. Гвен Вердон балеттерді ерсілі-қарсылықпен, бейсақтықпен және юмормен жетектеп, тамаша биді көрсетті". Кейінірек "Нью-Йорк Таймс" газетінде Аткинсон былай деп жазды: "Шын мәнінде, "Кан-Кан" спектаклінде балет басты ойын-сауық құралына айналды. Себебі Коул Портердің музыкасы оның ең жақсы туындыларының қатарына жатпайды, ал Эйб Берроуздың пьесасы көне және қарапайым".
Brooks Atkinson of The New York Times wrote: "Mr. Porter and Mr. Burrows are fascinated by the wickedness of Montmartre in the Nineties. But it is Mr. Kidd, the choreographer, who makes real theatre out of revelry in the dance halls. He and his dancers are dry and satirical about it, and also enormously expert in their performing With Gwen Verdon leading the ballets with impudence, recklessness and humor, the dancing is spectacular." In a later article, Atkinson, in the New York Times commented: "No doubt the ballet has become the major entertainment medium in "Can Can" by default. For Cole Porter's score is not one of his best works, and Abe Burrows' book is old fashioned and pedestrian."