Мезоэкономика: Құрылымдық экономиканы зерттеу

Кіріспе

Құрылымдық экономиканы зерттеу

Мезоэкономика немесе мезоэкономика – сатып алу мен сатудың микроэкономикасына, сұраныс пен ұсынысқа емес, сондай-ақ сұраныстың жиынтық көрсеткіштерінің макроэкономикалық негіздемесіне емес, осы күштердің іс-әрекет ететін құрылымдарының маңыздылығына және осы әсерлерді өлшеуге негізделген экономикалық құрылымдарды зерттеуді сипаттау үшін қолданылатын жаңа термин. Мезоэкономика ғылымы 19 ғасырда қалыптаса бастады. Зерттеушілердің арасында аймақтық экономикалық теорияның мәселелерін, өндіріс күштерінің орналасуы мен аймақтық өндірістің тиімділігін дамытуға ең үлкен үлес қосқан неміс экономистері Иоганн Генрих Тюнен, Альфред Вебер, Уолтер Кристаллер, Август Леш, Пенсильвания университетінің экономика профессоры Уолтер Изард, француз экономисі Жан Шардонне, орыс тегіндес американ экономисі Василий Леонтьев, В. Томпсон, Т. Паландер, сондай-ақ танымал оқулықтардың авторлары Х. Армстронг және Дж. Тейлор. XX ғасырдың бірінші жартысындағы кеңес зерттеушілерінің арасында ұзақ мерзімді жоспарлау және экономикалық аймақтарға бөлумен айналысқан Г.М. Кржановский, И.Г. Александрова, В.В. Куйбышев, Н.Н. Насрудин Насри болды. XX ғасырдың екінші жартысындағы орыс ғалымдарының арасында аймақтық бөлу, аумақтық өндіріс кешендерін құру және аймақтық өндірістің тиімділігі саласындағы зерттеулер: Т.С. Хачатурова, Я.Г. Фейгина, Н.Н. Некрасов, А.Г. Гранберг, П.М. Алампиева, Е.Б. Аляева, К.Н. Бедринцева, Г.И. Граник, Ф.Д. Заставный, Р.С. Лившиц, К.И. Клименко, Ю.К. Козлова, А.М. Корнеева, В.В. Кистанова, А.Г. Омаровский, Н.Н. Ознобина, В.Ф. Павленко, М.М. Паламарчук, Ю.Г. Саушкина, Е.Д. Силаева, Н.И. Шрага және В.М. Торосов. Бұл тақырыпта бірнеше кітап жарық көрді, соның ішінде В.М. Торосовтың "Мезоэкономика" (аймақтық экономика) кітабы (2004 жылғы "Ресейдің ең үздік ғылыми кітабы", экономика мәселелеріне арналған [1]), Манн, 2011 [2] және Энг, 1987 [3] мезоэкономиканың қолданылу аясын ең нақты анықтайды. 2014 жылға дейін осы тақырыпта 474 мақала мен кітап жазылды. Мезоэкономика – микроэкономика немесе макроэкономика сияқты кең таралған термин емес. Бұл тақырыпқа арналған бірнеше кітап, соның ішінде 2011 жылғы Манн және 1987 жылғы Нг мезоэкономиканың шеңберін анықтауға көмектеседі. Тақырып бойынша ғылыми мақалалар саны артып келеді, 2014 жылдың шілдесіндегі деректер базасында осы тақырыпқа арналған 474 мақала мен кітап тіркелді. Мезоэкономика термині әлі де дамып келеді және көпшілік аудиторияға беймәлім болғандықтан, оны сақтықпен қолдану керек. Бұл термин "meso" ("орта") және "экономика" сөздерінен құралған, микро және макроэкономика сияқты құрылымға ие.

Mesoeconomics or Mezzoeconomics is a neologism used to describe the study of economic arrangements which are not based either on the microeconomics of buying and selling and supply and demand, nor on the macroeconomic reasoning of aggregate totals of demand, but on the importance of the structures under which these forces play out, and how to measure these effects. Mesoeconomics, as a science, began to take shape back in the 19th century. Among the researchers, the most notable contribution to the development of problems of regional economic theory, issues of the location of production forces and the efficiency of regional production was made by German economists Johann Heinrich Thünen, Alfred Weber, Walter Kristaller, August Lesch, professor of economics at the University of Pennsylvania Walter Isard, French economist Jean Chardonnay, American economist of Russian origin Vasily Leontiev, V. Thompson, T. Palander, as well as the authors of the famous textbooks H. Armstrong and J. Taylor. Among Soviet researchers of the first half of the 20th century, G. M. Krzhizhanovsky, I. G. Alexandrova, V. V. Kuibyshev, N. N. Nasrudin Nasri, who dealt with long term planning and economic zoning. Among the Russian scientists of the second half of the 20th century, research in the field of regional distribution, the creation of territorial production complexes and the efficiency of regional production: T. S. Khachaturova, Ya. G. Feigina, N. N. Nekrasov, A. G. Granberg, P. M. Alampieva, E. B. Alaeva, K. N. Bedrintseva, G. I. Granik, F. D. Zastavny, R. S. Livshits, K. I. Klimenko, Yu. K. Kozlova, A. M. Korneeva, V. V. Kistanova, A. G. Omarovsky, N. N. Oznobina, V. F. Pavlenko, M. M. Palamarchuk, Yu. G. Saushkina, E. D. Silaeva, N. I. Shraga and V. M. Torosov. Several books on this topic, including the book by V. M. Torosov. "Mesoeconomics" (regional. Economics) of 2004 ("The best scientific book of Russia in 2004", devoted to the problems of economics [1]), Mann 2011 [2] and Eng 1987, [3] most accurately determine the field of application of mesoeconomics. As of 2014, 474 articles and books have been written on this topic. Mesoeconomics is not a generally recognized term, in contrast with microeconomics or macroeconomics. Several books on this topic including Mann in 2011 and Ng in 1987 help define the scope of mesoeconomics. Scholarly articles on the topic are starting to increase in number with 474 articles and books on the topic in a database search in July, 2014. The term Mesoeconomics is still emerging and should be used with restraint due to unfamiliarity with most audiences. The term comes from "meso " (which means "middle") and "economics", and is constructed in analogy with micro and macro economics.

Мезоэкономикалық негіздеме

Экономика әлеуметтік мінез-құлықты сипаттаудың өлшеу жолдарымен айналысады. Ортодоксалды неоклассикалық экономикада экономикалық ойлаудың екі негізгі танылған түрі бар: микроэкономика, ол жеке сатып алушылар мен сатушылардың өндіріс пен ресурстарды бөлу үшін сұраныс және ұсыныс қатынасы жіберген сигналдарға жауап ретінде жасаған әрекеттеріне назар аударады; және макроэкономика, экономиканың жалпы белсенділік циклдері арқылы қалай өтуіне және әртүрлі ірі салалардың бір-бірімен қалай байланысқа түсуіне назар аударады. Мезоэкономикалық ойлау ел экономикасының екі емес, үш деңгейлі құрылымға ие екенін көрсетеді. Өңірлік экономиканың өзіндік "негізі" және зерттеу саласы ғана емес, сонымен қатар, өзіндік проблемалары мен көрсеткіштер жүйесі (мысалы, жалпы өңірлік өнім және т.б.) бар. Бұл ел экономикасының тиімділігін іздеу кәсіпорындар және мемлекет деңгейінде ғана емес, сонымен қатар өңірлер деңгейінде де жүргізілуі керек екенін білдіреді. Мезоэкономикада өңірлер әрқашан әкімшілік-аумақтық бірліктерді білдірмейді (В. Леонтьев пен У. Изардтың пікірінше). Н.Н. Некрасовтың пікірінше, бұл жағдайда өңірді елдің ірі аумағы ретінде, көбінесе біртекті табиғи жағдайлармен және, ең бастысы, өндіріс күштерінің ерекше бағытымен түсіну керек. Л. Джеймс пен Дж. Мартин да осы көзқарасқа сәйкес келеді. Экономика әлеуметтік мінез-құлықты сипаттаудың өлшеу жолдарымен айналысады. Ортодоксалды неоклассикалық синтездік экономикада экономикалық ойлаудың екі негізгі танылған түрі бар: микроэкономика, ол өндіріс пен күш-жігерді бөлу үшін баға арқылы жіберілген сигналдарға жауап беретін жеке сатып алушылар мен сатушылардың әрекеттеріне назар аударады, және макроэкономика, ол бүкіл экономикалардың белсенділік циклдері арқылы қалай өтуіне және әртүрлі ірі жиынтық секторлардың бір-бірімен қалай байланысқа түсуіне назар аударады. Мезоэкономикалық ойлау баға сигналдарында, сұраныс және ұсыныс қисықтарында, сондай-ақ инфляция, жалпы ішкі өнім, жұмыссыздық деңгейі және жиынтық сұраныс пен жинақтардың басқа да өлшемдерінде көрінбейтін маңызды құрылымдар бар екенін көрсетеді. Аралық деңгей әртүрлі өлшемдерді, математикалық формализмдерді және идеяларды қолдану арқылы сипатталуы тиіс әсерлерді тудырады деген пікір бар.

Economics focuses on measurable ways of describing social behavior. In orthodox neoclassical economics, there are two main recognized types of economic thinking microeconomics, which focuses on the actions of individual buyers and sellers in response to signals sent by the supply and demand ratio to establish production and allocate resources, and macroeconomics, which focuses on how the economy generally goes through cycles of activity and how the various large industries relate to each other. Mesoeconomic thinking argues that the country's economy is not a two , but a three tier structure. The regional economy has not only its own "floor", its own research area, but, accordingly, its own range of problems and a system of indicators (for example, gross regional product, etc.). This means that the search for the efficiency of the country's economy should be carried out not only at the level of enterprises and the state, but also at the level of regions. By regions, mesoeconomics does not always mean an administrative territorial unit (as V. Leontyev and W. Izard believe). N. N. Nekrasov believes that in this case a region should be understood as a large territory of the country with more or less homogeneous natural conditions, and mainly a characteristic orientation of production forces. L. James and J. Martin adhere to the same point of view. Economics focuses on measurable ways of describing social behavior. In orthodox neoclassical synthesis economics, there are two main kinds of recognized economic thinking – micro economics, which focuses on the action of individual buyers and sellers responding to signals sent by price to set production and distribution of effort, and macroeconomics, which focuses on how whole economies go through cycles of activity, and how different large aggregate sectors relate to each other. Mesoeconomic thinking argues that there are important structures which are not reflected in price signals and supply and demand curves, nor in the large economic measures of inflation, Gross Domestic Product, the unemployment rate, and other measures of aggregate demand and savings. The argument is that the intermediate scale creates effects which need to be described using different measurements, mathematical formalisms and ideas.

Мезоэкономиканы сынға алу

Көптеген экономистер бұл терминді қолданғанда ойын теориясы мен эволюциялық экономикалық ұғымдарды пайдаланса да, керісіншесі мойындалмайды: экономиканың мезодеңгейлік теориясының қажеттілігін жоққа шығаратындар көп, олардың пікірінше, шексіз рационалды күтулер баға стратегияларын тиімді модельдей алады. Осы көзқарас тұрғысынан Роберт Дж. Барро және Томас Шеллингтің есімдерін атауға болады. (Сондай-ақ, уақыт горизонті, Рикардолық эквиваленттілік туралы қараңыз.)