Леонард Бернштейннің Кларнет және фортепиано сонатасы: Тарихы мен ерекшеліктері
Sonata for Clarinet and Piano (Bernstein)
Леонард Бернштейннің 1942 ж. жазылған Кларнет және фортепиано сонатасы – композитордың тұңғыш жарияланған шығармасы. Tanglewood ықпалы, лирикалық стиль, екі бөлімнен тұрады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Леонард Бернштейннің 1941–42 жылдары жазылған және 1942 жылы жарық көрген Кларнет пен фортепианоға арналған сонатасы – Бернштейннің жарияланған тұңғыш шығармасы. Ол кларнетші Дэвид Оппенхаймға арналған, Бернштейн оны 1940 және 1941 жылдары жазда Танглевудта Серж Куссевицкиймен дирижерлік өнерді оқып жүргенде танысқан.
Leonard Bernstein's Sonata for Clarinet and Piano, written during 1941–42 and published in 1942, was Bernstein's first published piece. It is dedicated to clarinetist David Oppenheim, whom Bernstein met while studying conducting with Serge Koussevitzky at Tanglewood during the summers of 1940 and 1941.
Нысан
Бұл шығарманың ұзақтығы шамамен он минутты құрайды және екі тікелей бөлімнен тұрады. Бірінші бөлім – лирикалық грациозо, 1941 жылы Танглевудта тұрақты композитор болған Пол Хиндемитті еске салатын музыкалық желімен басталады, сонымен қатар Коплендтің ықпалын және Танглевудтың идилликалық атмосферасын сезіндіреді. Екінші бөлім andantino темпімен (3/8 такт өлшемі) басталып, тыныш кіріспеден кейін жылдам Vivace e leggiero-ға ауысады. Бұл бөлім көбінесе 5/8 такт өлшемінде, бірақ шығарма бойында 3/8, 4/8 және 7/8 такт өлшемдеріне де жиі өтеді, және "Вест-Сайд-Стори" шығармасындағы Бернштейннің жұмысын болжайды, серуендеп келе жатқан бас партиясы мен синкопалармен. Кейін бірінші бөлімнің ойлы көңіл-күйі қайта оралады, Бернштейннің шығарманың бастапқы кезеңдерінде Ки-Уэстте өткізген уақытын көрсететін латын әуездік көпірлік бөлім, содан кейін әсем әуенмен аяқталады. Нью-Йорктегі тұңғыш қойылым бір жылдан кейін Нью-Йорк қалалық кітапханасында өтті, онда Бернштейн тағы да фортепианода, ал Оппенхайм – кларнетте орындады. Кейін екеуі 1943 жылы осы шығарманың алғашқы жазбасын шығарды.
The piece is about ten minutes in length and consists of two consecutive movements. The first movement is a lyrical grazioso, opening with a musical line reminiscent of Paul Hindemith, who was the composer in residence at Tanglewood in 1941, and hinting at the influence of Copland and the idyllic Tanglewood atmosphere. The second movement begins andantino (time signature 3/8) and moves into a fast Vivace e leggiero after a tranquil opening. This movement is predominantly in 5/8 but also changes between 3/8, 4/8 & 7/8 throughout the piece and foreshadows Bernstein's work in West Side Story, with a walking bass line and syncopations. Later the more reflective mood of the first movement recurs, with a Latin infused bridge passage that reflected the time Bernstein spent in Key West in the early compositional stages, before finishing in a flourish. The New York premiere took place a year later at the New York Public Library, with Bernstein again on piano and Oppenheim on clarinet. The two later released the first recording of the work, also in 1943.
Қабылдау
Қазір кларнет репертуарында кең таралған, DipABRSM және AMEB емтихан бағдарламасына енген туындының алғашқы сын-пікірлері әртүрлі болды. "Бостон глобусы" мен "Бостон геральды" премьера туралы жазды. Біріншісі оның джаздық бояуын жоғары бағаласа, екеуі де шығарманың фортепианоға қарағанда кларнетке арналғанын сезінді. Көптеген алғашқы сын-пікірлер Хиндемит пен Коплендтің ықпалын аңғарды және өте қайшылы болды. Бірақ 1943 жылдың соңына қарай Бернштейн Нью-Йорк филармониясымен жұмысының арқасында танымал дирижерге айналды, ал келесі сын-пікірлер жағымдырақ болды және джаздық ерекшеліктері жиі оң пікірлермен еске алынды. Йо-Йо Ма осы туындыны виолончель мен фортепианоға бейімдеді. Сондай-ақ, скрипка мен тромбонға да бейімделген. Бернштейн 1949 жылы Бени Гудманға арналған "Соло кларнет және джаз ансамблі" үшін прелюдия, фуга және рифтер шығармасын жазды, ол кларнетке композиция жазуға қайта оралды.
Now a popular piece in the clarinet repertoire, featured on the DipABRSM & AMEB examination syllabus, the Initial reviews were mixed. The Boston Globe and The Boston Herald reviewed the premiere. Though the former praised its jazz inflections, both felt the composing was stronger for the piano than for the clarinet. Many early reviews alluded to the influences of Hindemith and Copland and were very mixed. By the end of 1943, though, Bernstein had become a conducting star through his work with the New York Philharmonic and subsequent reviews were more positive and the jazz aspects were frequently referred to positively. Yo Yo Ma has arranged this work for cello and piano. It has also been arranged for both violin and trombone. Bernstein later returned to composing for the clarinet in 1949, when he composed Prelude, Fugue, and Riffs for Solo Clarinet and Jazz Ensemble, dedicated to Benny Goodman.