Кіріспе
Француздық жұмсақ ірімшігі Эпоисс (epwas), сондай-ақ Эпоисс де Бургундия (epwas də buʁɡɔɲ) деп аталады, ол Эпоисс ауылы мен оның төңірегінде, Кот-д’Ор департаментінде, Дижон мен Оксердің арасында, бұрынғы Бургундия герцогтығында, Францияда, осы аймақта дәстүрлі түрде кездесетін шаруашылық процестері мен ресурстардан жасалған, заңмен белгіленген ірімшік. Эпоисс – сиыр сүтінен жасалған, күшті иісі бар жұмсақ пасталы ірімшік. Оның беті жасылған, "жуылған қабықты" (тұзды суда және жергілікті шарап қосындысы – Марк де Бургундияда жуылады), диаметрі шамамен 8-10 сантиметрге жетеді, ерекше жұмсақ қызыл-сары түсті. Ол шикі немесе пастеризацияланған сүттен жасалады. Ірімшік дөңгелек ағаш қорапта сатылады және мейрамханаларда тым жұмсақ текстурасы болғандықтан кейде қасықпен беріледі. Оны көбінесе қызыл шарап емес, траппист сырасымен немесе тіпті Сотернмен бірге тамашалауға кеңес береді.
the cheese
Époisses (epwas), also known as Époisses de Bourgogne (epwas də buʁɡɔɲ), is a legally demarcated cheese made in the village of Époisses and its environs, in the département of Côte d'Or, about halfway between Dijon and Auxerre, in the former duchy of Burgundy, France, from agricultural processes and resources traditionally found in that region. Époisses is a pungent soft paste cow's milk cheese. Smear ripened, "washed rind" (washed in brine and Marc de Bourgogne, the local pomace brandy), it is circular at around either or in diameter, with a distinctive soft red orange color. It is made either from raw or pasteurized milk. It is sold in a circular wooden box and, in restaurants, is sometimes served with a spoon due to its extremely soft texture. The cheese is often paired with Trappist beer or even Sauternes rather than a red wine.
Тарих
XVI ғасырдың басында ауылда Сито аббаттығындағы цистерциан қауымы тұрды, олар ауызша аңыз бойынша ірімшік жасауды бастаған. Екі жүз жыл өткен соң, қауым кеткеннен кейін жергілікті шаруалар рецепті мұра етіп алды, ол келесі ғасырда дамыды. Наполеон осы ірімшікті өте жақсы көретін, ал белгілі гурман Жан Антельм Брилла Саварин оны «барлық ірімшіктердің патшасы» деп атады. XX ғасырдың басында 300-ден астам шаруашылықта ірімшік өндірісі кеңінен таралған болса да, Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына қарай өндіріс дерлік тоқтады. Бұл ерлердің көп бөлігінің қаза болуына байланысты болды, нәтижесінде әйелдер егістік жұмыстарын істеуге мәжбүр болды, ал бұл жергілікті сүт өнімдері және ірімшік жасау бизнесіне немқұрайлылықпен қарауға әкелді. 1956 жылы Роберт және Симона Берто атты екі шағын шаруа ірімшік жасауды білетін азаматтардың дәстүрлі білімін пайдаланып, Эпуасс ірімшігінің өндірісін қайта жандандыруға бел буды. Берто Эпуасс өзінің жанкүйерлері арасында үлкен танымалдыққа ие болды және керемет табысқа жетті. Бүгінде олардың ұлы Жан Берто бұл бизнесті жалғастырып келеді. Berthaut Fromagerie қазіргі таңда барлық фермерлік Эпуасс ірімшігінің өндірісіне жауапты, бірақ бірнеше қолөнер шеберханалары да осы ірімшікті жасап шығаруда.