Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ауызша түсіндіру – драмалық өнер, сонымен қатар "түсіндірмелі оқу" және "драмалық оқу" деп те аталады, бірақ бұл терминдер көбінесе консервативті және шектеулі болып келеді. Белгілі жағдайларда ауызша түсіндіру театр өнерінің де бір саласы болып табылады, мысалы, оқылатын театрларда әдеби шығарма қолжазбадан немесе дәстүрлі түрде, орындықтар мен нота тіректерінен орындалады; әсіресе, камералық театрларда қолжазба қолданылмай, минималды костюмдер, сахна жарығы және ұсыныс беретін декорациялар пайдаланылады. Пол Кэмпбелл (The Speaking and Speakers of Literature; Dickinson, 1967) бұл терминді "әдебиетті ауызша жеткізу" деп, ал Шарлотта Ли мен Тимоти Гура (Oral Interpretation; Houghton Mifflin, 1997) "әдеби туындыны аудиторияға оның интеллектуалдық, эмоционалдық және эстетикалық толықтығымен жеткізу өнері" деп анықтайды. Шарлотта Лидің ауызша түсіндіру туралы анықтамасындағы маңызды тарихи факт – орындаушының "қолжазбадан оқитыны". Бұл көзқарас, бір кезде басым болған, қазір азшылық пікіріне айналды. Дауыс және қимыл техникасы – опсис ("көрініс"), ал ауызша түсіндіру тұжырымдамалық тұрғыдан мелопоэя ("музыкалық техника") болып табылады. Ауызша түсіндіру барлық өнерлемелік өнердегі маңызды драмалық элемент болғандықтан, барлық актерлер, әншілер, әңгімешілер және т.б. түсіндірушілер болып табылады, бірақ барлық түсіндірушілер міндетті түрде актерлер, әншілер немесе әңгімешілер емес. Мысалы, жазушы Дэвид Седарис сахнада әңгімесін оқығанда немесе Леонард Коэн лирикалық өлеңін орындағанда, олар екеуі де ауызша түсіндіру өнерін қолданады.
Oral Interpretation is a dramatic art, also commonly called "interpretive reading" and "dramatic reading", though these terms are more conservative and restrictive. In certain applications, oral interpretation is also a theater art – as in reader's theater, in which a work of literature is performed with manuscripts in hand or, more traditionally, using stools and music stands; and especially chamber theater, which dispenses with manuscripts and uses what may be described as essentialist costuming and stage lighting, and suggestive scenery. The term is defined by Paul Campbell (The Speaking and Speakers of Literature; Dickinson, 1967) as the "oralization of literature", and by Charlotte Lee and Timothy Gura (Oral Interpretation; Houghton Mifflin, 1997) as "the art of communicating to an audience a work of literary art in its intellectual, emotional, and esthetic entirety". Historically essential to Charlotte Lee's definition of oral interpretation is the fact that the performer is "reading from a manuscript". This perspective, once the majority view, has long since become the minority opinion. Voice and movement technique is opsis ("spectacle") while oral interpretation is, conceptually, melopoiia ("music technique"). Because oral interpretation is an essential dramatic element in all performance art, all actors, singers, storytellers, etc., are interpreters – but not all interpreters are necessarily actors, or singers, or storytellers, and so on. When, for example, the writer David Sedaris reads one of his stories on stage, or when Leonard Cohen performs one of his lyric poems, they are both engaged in the art of oral interpretation.