Кіріспе
Megalonyx (грекше "үлкен тырнақ") – Солтүстік Америкаға тән Megalonychidae тұқымдасына жататын, жойылған жер жалкооларының туысы. Ол плиоцен дәуірінде пайда болып, кейінгі плейстоценнің соңында жойылды, шамамен 5 миллион жыл бұрыннан 13 мың жыл бұрынға дейін өмір сүрді. Типтік түрі – M. jeffersonii (Джефферсонның жер жалкооы деп те аталады), ең жас және белгілі ең үлкен түр, ұзындығы шамамен … және салмағы … дейін өлшенген. Megalonyx, 9 миллион жыл бұрын майоценнің соңында Солтүстік Америкаға келген Pliometanastes туысынан тараған деп есептеледі, бұл Ұлы Америкалық алмасудың негізгі кезеңінен бұрын болған. Megalonyx Солтүстік Америкадағы жер жалкооларының ішінде ең кең таралғаны, ареалы Құрама Штаттардың көп бөлігін қамтиды, жылы кезеңдерде Аляскаға дейін созылған. Megalonyx 1799 жылы болашақ АҚШ президенті Томас Джефферсонның Батыс Вирджинияда табылған қалдықтар негізінде алғаш рет сипаттағанымен ерекшеленеді, ал M. jeffersonii түрі кейін оның құрметіне аталды. Megalonyx плейстоценнің соңғы жойылу кезеңінде, құрлықтағы барлық басқа жер жалкооларымен және Америкаға тән басқа да ірі сүтқоректілермен бірге жойылды. Бұл жойылулар Америкаға адамдардың келуінен кейін болды, және адамдардың Megalonyx-пен байланысқа түскенін, тіпті оның жойылуына аз уақыт бұрын оның қалдықтарын тіліп алғанын көрсететін дәлелдер бар.
Megalonyx (Greek, "great claw") is an extinct genus of ground sloths of the family Megalonychidae, native to North America. It evolved during the Pliocene Epoch and became extinct during at the end of the Late Pleistocene, living from ~5 million to ~13,000 years ago. The type species, M. jeffersonii (also called Jefferson's ground sloth), the youngest and largest known species, measured about in length and weighed up to
Megalonyx is suggested to have descended from Pliometanastes, a genus of ground sloth that had arrived in North America during the Late Miocene around 9 million years ago, prior to the main phase of the Great American Interchange. Megalonyx had the widest distribution of any North American ground sloth, having a range encompassing most of the contiguous United States, extending as far north as Alaska during warm periods. Megalonyx is notable for having been originally described by future U. S. President Thomas Jefferson in 1799 based on remains found in West Virginia, the species M. jeffersonii was described later, named in honor of him. Megalonyx became extinct as part of Late Pleistocene extinctions, simultaneously with all other mainland ground sloths and most other large mammals native to the Americas. These extinctions followed the arrival of humans in the Americas, and there is evidence that humans interacted with Megalonyx, including butchering its remains shortly prior to its extinction.
Таксономия
1796 жылы полковник Джон Стюарт Томас Джефферсонға, АҚШ вице-президенті болып тағайындалар алдында, бірнеше қазба сүйектер жіберді: жамбас сүйегінің фрагменті, шыбық сүйек, радиус және үш үлкен тырнағы бар аяқ сүйектері. Бұл жаңалықтар Вирджиния штатының Гринбриер округінде (қазіргі Батыс Вирджиния) орналасқан үңгірде жасалды. Джефферсон сүйектерді зерттеп, 1797 жылдың 10 наурызында Филадельфиядағы Америка философиялық қоғамына «Вирджинияның батыс бөлігінде табылған тырнақты төрт аяқты жануардың сүйектері туралы естелік» атты мақаласын ұсынды. Мақала 1799 жылы, оның әріптесі Каспар Вистардың сүйектер туралы егжей-тегжейлі анатомиялық ақпарат берген және оларды суреттеген қосымша мақаласымен бірге жарияланды. Бұл екі мақала палеонтологияға арналған Солтүстік Америкадағы алғашқы жарияланымдар деп есептеледі. 1799 жылғы мақаласында Джефферсон сол кездегі белгісіз жануарды Мегалоникс («үлкен тырнақ») деп атады және табылған әр сүйекті арыстанның сүйегімен салыстырды. Алайда, Джефферсонның адамдар мен Мегалоникс Солтүстік Америкада бірге өмір сүргені туралы пікірі дұрыс екені дәлелденді, өйткені Мегалоникстің кейбір сүйектерінде кремний құралдарымен жасалған іздер табылды. Ғылыми еңбектерде түрге қатысты авторлық құқық Джефферсон 1799 (Джефферсонның түпнұсқалық атауынан кейін) немесе Харлан 1825 деп көрсетіледі. 1993 жылы көршілес Монро округіндегі Хейнес үңгірінен Мегалоникс лопаткасының екі фрагменті табылды, бұл оқиға зерттеулерге түрткі болды. Смитсон институтының палеонтологы Фредерик Грейди 1995 жылы Хейнес үңгірінің Джефферсонның қазбасының бастапқы көзі екенін растады. Джефферсон сүйектерді тұз іздеушілер тапқанын хабарлады. Ол үңгір иесінің атын Фредерик Кроуэр деп атады. Джефферсон мен оған сүйектерді жіберген полковник Стюарт арасындағы хат алмасу үңгірдің Стюарттың үйінен шамамен бес шақырым жерде орналасқандығын және онда тұздықтау ыдыстары болғандығын көрсетті. Мүліктік құжаттарды зерттеу «Фредерик Кроуэр» есімінің «Фредерик Громер» есімінің қате жазылуы екенін анықтады. Мегалоникстің Миоценнің соңғы кезеңінде, шамамен 9 миллион жыл бұрын Солтүстік Америкаға келген Плиометанаст деген жер жалдырауынан тарағандығы саналады. Мегалоникс тұқымының алғашқы өкілдері плиоцен дәуірінде пайда болды және Плейстоценнің соңғы кезеңіне дейін, Ранчолабрейге дейін (11 000 ж.б.) өмір сүрді. М. jeffersonii, мүмкін, М. wheatleyi-ден тараған. Мегалоникс тұқымдасының дене мөлшері уақыт өте келе артты, соңғы түрі М. jeffersonii ең ірісі болды. және Юкон аралық мұздық кезеңдерінде тіршілік етті. Ол Нью-Йоркке дейін таралған. 2010 жылы Колорадо штатының Сноумасс ауылының жанындағы Зиглер су қоймасында, Скалисті тауларда, 2000 метр биіктікте бір дана табылды. Мегалоникс джефферсонидің тіршілік ету ортасы әртүрлі болды, бірақ көбінесе қарағай басым, аралас қылқан жапырақты және жалпақ жапырақты ормандармен байланысты болды.
Басқа дереккөздер
(1871) Порт Кеннеди сүйектер үңгірінен табылған омыртқалы жануарлар туралы алдын ала есеп. Америка философиялық қоғамы, 12:73–102. (1893) Льяно-Эстакадоның омыртқалы палеонтологиясы туралы алдын ала есеп. Техас геологиялық зерттеулер жөніндегі 4-жылдық есеп: 136 бет. (1968) Солтүстік Американың плио-плейстоценді мегалонихид жалқаулары. Флорида мемлекеттік биологиялық ғылымдар мұражайының бюллетені, 12(5):213–296.