Кіріспе

Еуропадағы пілдердің тарихы Рим империясының кезінен басталады, бірақ одан бұрын, Мұз дәуірінде пілдердің туыстары бүкіл әлемге, соның ішінде Еуропаға тараған. Мамонттар Жердің солтүстік бөлігінде, Еуропадан Солтүстік Америкаға дейін қаңғыбасты мекендеген. Еуропа құрлығындағы тік тісті піл негізінен Жерорта теңізі маңында мекендеген, бірақ жылы мұз аралық кезеңдерде Еуропаның басқа да аймақтарына жеткен. Ол соңғы Мұз дәуірінде жойылып кеткенімен, Кипр нанғы пілі, пигмей пілі, Наксос нанғы пілі және Родос нанғы пілі сияқты аралдық нанғы түрлері ұзаққа созылды, ал соңғы Жерорта теңізі пілі шамамен 4000 жыл бұрын Тилос аралында тіршілік еткен. Содан кейін Еуропадағы нақты пілдердің болуы тек осы жануарларды импорттаудың нәтижесі болды.

Шолу

Еуропалықтар тірі пілдермен б.з.б. 327 жылы Ұлы Александр Хиндукуштан Үндістанға түскен кезде кездесті, бірақ Александр оларды дереу пайдаланды. Оның шатырын төрт піл күзетіп тұрды, ал ол қайтыс болғаннан кейін оның әріптесі Птолемей Александрдың піл бас киімін киген суретін сомдаған монета шығарды, бұл грекке ұқсас Шығыста патшалық белгіге айналды. Аристотель пілдер туралы ақпаратты бірінші қолдан алды, бірақ көптеген батыстықтар сияқты, ол да олардың екі жүз жылдай өмір сүретініне сенді. Селевкидтердің соңғысы Римге бағынғанға дейін, патшалық Сирия бақтарындағы римдік барлаушыларға қолға түскен әрбір пілдің аяқтарын жарақаттауға бұйрық берілді. Рим цирктарында пілдер көрсетілгенімен, 4-ғасырдың ортасында Шапурдың соғыс пілдерінің саны жүздермен есептелді (Fox 1973 ж. 338 б.). Рим империясынан кейін пілдер Еуропадан көбінесе жоғалып кетті. Ерекше және қымбат жануарлар ретінде олар еуропалық билеушілер арасында сыйлықтармен алмастырылды, олар оларды сәнді үй жануарлары ретінде көрсетті, бұл Харун әр-Рашидтің Шарлеманьге піл сыйлағаннан басталды.