Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сүтқоректілердің бір туысы
Family of mammals
Hippopotamidae – үш камералы асқазанға және әр аяғында төрт саусағы бар, денелі, жалаңаш терілі және жартылай сулық артиодктил сүтқоректілердің туысы. Физиологиялық тұрғыдан шошқаларға ұқсас болғанымен, олардың ең жақын туыстары – киттер. Оларды кейде бегемоттар деп те атайды. Қазіргі кезде екі туыста екі түрлі бегемот кездеседі: Батыс Африканың ормандарында мекендейтін Choeropsis liberiensis – пигмей бегемоты және Hippopotamus amphibius – жалпы бегемот. «Гиппопотам» термині гиппопотамидтердің барлығына да қолданылуы мүмкін, бірақ көбінесе жалпы бегемотқа және оның туысына қатысты қолданылады.
Hippopotamidae is a family of stout, naked skinned, and semiaquatic artiodactyl mammals, possessing three chambered stomachs and walking on four toes on each foot. While they resemble pigs physiologically, their closest living relatives are the cetaceans. They are sometimes referred to as hippopotamids. There are two living species of hippopotamid in two genera; the pygmy hippo, Choeropsis liberiensis of the forests of west Africa, and the common hippo, Hippopotamus amphibius. The term hippopotamus can also be applied to hippopotamids in general, although it is most frequently used for the common hippo and its respective genus.
Сипаттамалары
Гиппопотамдар - қысқа, жуан аяқтары және бөшке тәрізді денесі бар ірі сүтқоректілер. Олардың үлкен бастары, кең ауыздары және мұрындарының үстіңгі бөлігінде орналасқан мұрын тесіктері бар. Шошқалар сияқты, олардың төрт саусағы бар, бірақ шошқалардан айырмашылығы, барлық саусақтары жүру үшін қолданылады. Гиппопотамдар - тік аяқты жануарлар, бірақ көптеген басқа жануарлардан айырмашылығы, оларда тырнақтар болмайды, оның орнына әр аяғында қалың дәнекер тіндерден тұратын төсемдер болады. Олардың асқазаны үш бөлікке бөлінген, бірақ олар нағыз кеулеушілер емес. Қазіргі замандағы түрлерінің терісі тегіс, май және тер бездері жоқ. Сыртқы эпидермис салыстырмалы түрде жұқа болғандықтан, гиппопотамдар құрғақ ортада тез сусызданады. Инцизивтер мен кәдімгі тістері үлкен және тікенектікке ұқсас, бірақ кәдімгі тістері әлдеқайда ірі. Тістер өмір бойы өседі. Кәдімгі тістерден кейінгі тістері үлкен және күрделі, олардың диетасын құрайтын өсімдіктерді шағуға бейімделген. Тіс формуласы тіпті бір түрдің ішінде де өзгереді, бірақ жалпы формула төмендегі кестеде көрсетілген:
Hippopotamids are large mammals, with short, stumpy legs, and barrel shaped bodies. They have large heads, with broad mouths, and nostrils placed at the top of their snouts. Like pigs, they have four toes, but unlike pigs, all of the toes are used in walking. Hippopotamids are unguligrade, although, unlike most other such animals, they have no hooves, instead using a pad of tough connective tissue on each foot. Their stomachs have three chambers, but they are not true ruminants. The living species are smooth skinned and lack both sebaceous glands and sweat glands. The outer epidermis is relatively thin, so hippos dehydrate rapidly in dry environments. Both the incisors and canines are large and tusk like, although the canine tusks are by far the larger. The tusks grow throughout life. The postcanine teeth are large and complex, suited for chewing the plant matter that comprises their diets. The number of incisors varies even within the same species, but the general dental formula is given in the table below:
Эволюция
Гиппопотамидтер антракотерлерден тараған, олар жартылай су және құрлықта тіршілік ететін жұп тырнақты сүтқоректілер тобы, эоценнің соңында пайда болды және кішкентай немесе тар басты гиппопотамдарға ұқсас болған деп саналады. Гиппопотамдар миоцен кезеңінде антракотерлерден бөлініп шықты. Hippopotamidae тұқымдасының ең ерте жазбалары Африка-Арабиядан табылды және шамамен 7,4 миллион жыл бұрынғы Миоценнің соңына, ал шамамен 6 миллион жыл бұрын Еуразияға дейін таралды. Гиппопотамидтер пайда болғаннан кейін, қалған антракотерлер климаттың өзгеруі және олардың ұрпақтарымен бәсекелестік салдарынан төмендеді, содан кейін соңғы туысы, Мерикопотам, Үндістанның плиоцен кезеңінің басында жойылып кетті. Бұрын гиппопотамның көптеген түрлері болған, бірақ бүгінде тек екеуі ғана сақталған: Hippopotamus amphibius және Choeropsis liberiensis. Олар екі маңызды эволюциялық тарамның соңғы өкілдері, тиісінше, нағыз гиппопотамдар мен пигмей гиппопотамдар; бұл тарамдарды қосалқы тұқымдар деп қарастыруға болады, бірақ олардың бір-бірімен байланысы – алыс туыстар екенін ескеретін болсақ – толыққанды анықталмаған. Миоценнің жұмбақ Kenyapotamus-ы гиппопотамдардың филогенетикалық ағашында нақты орынға ие болу үшін жеткілікті зерттелмеген. Сонымен қатар, қазір Оңтүстік және Оңтүстік-Шығыс Азияға ғана шектелген Hexaprotodon туысына бұрын көптеген қазба гиппопотамдар кірген, бірақ қазір олардың туыс емес екені есептеледі.
The hippopotamids are descended from the anthracotheres, a family of semiaquatic and terrestrial artiodactyls that appeared in the late Eocene, and are thought to have resembled small or narrow headed hippos. The hippos split off from the anthracotheres some time during the Miocene. The oldest records of Hippopotamidae are from Afro Arabia and date to the late Miocene, approximately 7.4 million years ago, expanding into Eurasia around 6 million years ago. After the appearance of the hippopotamids, the remaining anthracotheres went into a decline brought about by a combination of climatic change and competition with their descendants, until the last genus, Merycopotamus, died out in the early Pliocene of India. There were once many species of hippopotamid, but only two survive today: Hippopotamus amphibius, and Choeropsis liberiensis. They are the last survivors of two major evolutionary lineages, the hippos proper and the pygmy hippos, respectively; these lineages could arguably be considered subfamilies, but their relationship to each other – apart from being fairly distant relatives – is not well resolved. The enigmatic Miocene Kenyapotamus is insufficiently known to be assigned a place in the hippo phylogeny with any degree of certainty. In addition, the genus Hexaprotodon, which is now largely restricted to South Asia and Southeast Asia, formerly included many fossil hippopotamuses that are now thought to be unrelated.
Аналогты құрылымдар
Иппопотамдардың төменгі кәдімгі тістері қызметі мен құрылысы жағынан пілдің тісқабықтарына ұқсас. Иппопотамдар мен пілдер сүтқоректілер класында алыс туыс болғанымен, екі топтың төменгі кәдімгі тістері де ұзын және сәл иіліп келген, ал екі отбасының түрлері де төбелесетінде осы құрылымды қолданады.
The lower canine teeth of hippopotamids are similar in function and structure to the tusks of elephants. While hippopotamids and elephants are only very distantly related within the Mammalia, the lower canine teeth of both groups are long and have a slight curve, and species of both families use this structure when fighting.