Дональд Керли: Санфл футболшысы және жаттықтырушысы

Кіріспе

Австралиялық футболшы (1934–2022)

Дональд Нил Керли (20 ақпан 1934 – 29 маусым 2022) – Австралиялық футболшы және жаттықтырушы. Ол үш клубты үш онжылдық бойы Оңтүстік Австралия Ұлттық футбол лигасының (SANFL) төрт чемпиондығына жеткізгенімен, сондай-ақ Оңтүстік Австралия құрамасы үшін 32 матч өткізгенімен танымал.

Ойын мансабы

Керли футболдық мансабын 1948 жылы 14 жасында Риверленд футбол лигасының «Бармера» командасымен бастады. 1952 және 1969 жылдар аралығында ол көбінесе SANFL-де ойнады. Оңтүстік Австралияның Риверленд аймағындағы «Бармера» жеміс шаруашылығында өскен Керли, бір жылдан кейін үйден шығып, екі жыл бойы мотоциклімен солтүстікке сапар шекті, мал фермаларында жұмыс істеді. Керли «Ростревор» колледжінде оқыды. Ол «Норвуд» командасының талантты ойыншысы Питер Вивианмен бірге (1952 жылы) «Ростревордың» U13 футбол және крикет командаларында ойнады. 1960-шы жылдары Керли «Ростреворда» өткен бұрынғы және қазіргі ойыншылардың бірнеше маттарын төрешілік етті. 1952 жылы 18 жасқа толғанда Керли Ұлттық қызметке шақырылды және Аделаида төбелеріндегі «Вудсайд» казармасында орналасты. Сол жерде ол дос шақыруымен «Норвуд» командасының ойынына қатысты. 1878 жылдан бері «Норвуд» командасы «Редлегс» деп аталады. Олар Керлидің футбол шеберлігі туралы естіген, бірақ Нил клубтың қабылдауынан көңілі толмады. Бір аптадан кейін «Уэст Аделаида» командасы оған ұсыныс жасағанда, ол олардың құрамына қосылды. Керли футболшылар әдетте алаңда бір ғана позицияда ойнайтын дәуірде ойнады, бірақ ол кез келген позицияда ойнай алатын сирек ойыншы еді, тіпті ол бойының кішілігіне қарамастан, рюк позициясында да табысқа жетті (Керлидің бойы 182 см немесе 6 футтан сәл жоғары болды, ал сол кездегі көптеген рюк ойыншыларының бойы кемінде 190 см немесе 6'3" болатын). Оның күшті, жылдам секіруі және ойын бойында оны сақтай білу қабілеті, сондай-ақ физикалық күші оны лиганың ең үздік рюк ойыншыларының біріне айналдырды. Ол 1952 жылы «Уэст Аделаида» командасының құрамында «Тебартон Овалда» «Уэст Торренс» командасына қарсы өткен ойында резерв ретінде SANFL лигасындағы дебютін жасады (оның маусымдағы жалғыз ойыны). «Уэсттің» бас жаттықтырушысы Брайан Фейхсе ойынның басында жарақат алды, ал Керли орталық жартылай қорғаушы болып, болашақта үш рет Магарей медалін жеңіп алатын жас Линдси Хедке қарсы ойнады (1955, '58 және '63 жылдары). Керли өзінің алғашқы ойындық сәттерін бастан кешірді, ол Хедке қарсы белгілі бір сәтте допты ұстады, бірақ төреші белгіні Хедке берді (бұл оның мансабындағы үрдіс болды – төрешілермен келіспеу). 1953 жылы Керли қайтадан солтүстікке бет бұрды және «Вумераға» жақын «Кулимилкадағы» зымыран сынақ полигонының жанындағы шатырлы лагерде жүк көлігінің жүргізушісі болып жұмыс істеді. 19 жасында ол жергілікті команданың бас жаттықтырушысы болып тағайындалды. Ол қауымдастықтың «Mail» медалін жеңіп алды және команданы премьерлікке жеткізді. 1954 жылы Керли бұрынғы «Уэст Аделаида» ойыншысы Билл Сазерлендтің шақыруымен «Уайалла футбол лигасының» «Солтүстік Уайалла» командасын жаттықтыруға көнді. Керли 1954 және 1955 жылдары «Солтүстік Уайалла» командасын премьер-лигаға жеткізді, ал 1955 жылы ол «Уэст Аделаидамен» екінші SANFL лигасының ойынын өткізді, бұл клубқа оны тіркелген ойыншы ретінде сақтап қалуға мүмкіндік берді. 1956 жылдың басында Керли «Оңтүстік-Шығыс және шекара футбол лигасының» «Оңтүстік Гамбиер» командасында ойын жаттықтырушысы лауазымына орналасуға бара жатқанда, «Уэст Аделаида» араласты. «Уэст» Керлиді SANFL-де үлкен лигалық мансабын бастауға көндірді және «Оңтүстік Гамбиер» үшін жаңа жаттықтырушы тапты. Керлимен алғашқы толық маусымда «Уэст» командасы «Аделаида Овалында» «Порт Аделаидаға» қарсы үлкен финалға өтті. Бұл Керли үшін «Уэст Аделаида» командасының ойыншысы немесе жаттықтырушысы ретінде төрт жеңілген үлкен финалдың біріншісі болды (1956, 1958, 1959 және 1962 жылдары) – барлығының жеңілісіне «Фос Уильямс» жаттықтырған «Порт Аделаида» себепкер болды. Айырықша жағдай, Уильямс 1946 жылдан 1949 жылға дейін клуб үшін 54 ойын ойнаған «Уэст Аделаиданың» кіші жасындағы футболшысы болды (112 гол соқты) және 1947 жылы «Норвудқа» қарсы жеңіс ойынында ойнады, содан кейін 1950 жылы «Портқа» кетті. Керлидің 1956 жылғы жаттықтырушысы Лори Кейхилл болды, ал 1957 жылдан 1960 жылға дейін клубты аңызға айналған Джек Оэйти жаттықтырды. Керли 1958 жылы клуб үшін төрт үздік және әділ сыйлықтың біріншісін жеңіп алды және 1959 жылы «Уэсттің» капитаны болып тағайындалды. Керли 1961 жылы Джек Оэйтиден жаттықтырушылық қызметін қабылдады, содан кейін Оэйти «Стёрт» командасын жаттықтырды (ол 1982 жылға дейін жаттықтыратын, «Дабл Блюз» клубы 7 премьерлікке ие болды). Нейл «Уэстизді» 1947 жылдан бері бірінші рет премьер-лигаға 16.13 (109) - 11.7 (73) есебімен «Норвудқа» қарсы жеңіспен жеткізді. Бұл ойын 35 °C температурада өткендіктен «Түрік моншасының үлкен финалы» деп аталды. Аязды ауа райы «The Bloods» командасына көмектесті, өйткені олар 2-ші жартылай финалда «Порт Аделаидамен» кездесіп, бір апта демалды, ал «Норвуд» үлкен ойынға қатысу үшін алдыңғы аптадағы алдын ала финалда «Портты» жеңуге мәжбүр болды. Сонымен қатар, 40 909 адам жиналған бұл ең аз халық саны, бұл «Уэст Аделаиданың» соңғы премьер-министрлік қызметі 1947 жылдан бері. Керли сол күні өзінің ең жақсы ойынын көрсетті, 1-ші рюк позициясын басқарды. Ол 23 допты ұрып, 3 допты қолымен берді және алаңдағы ең үздік ойыншы ретінде 6 допты ұстады. 1962 жылы «Уэст Аделаида» үшін жағдай шамалы өзгерді. Керли 1961 және 1962 жылдары клубтың үздік және әділ сыйлығын жеңіп алды (1958 және 1959 жылғы жеңістеріне қоса). Ол «Блудсты» 1962 жылғы SANFL үлкен финалына алып келді, онда олар өміріндегі жауы «Порт Аделаидамен» кездесті, бірақ 1961 жылғы жеңісін қайталай алмады және «Магпиеске» есе жіберді. Маусымнан кейін Керли, әрқашан өзінің жеке пікіріне ие және сирек ресми билікке бағынатын, «Уэст Аделаиданың» жаттықтырушысы лауазымынан сенсациялық түрде босатылды, тіпті олармен бір премьерлік және екі үлкен финалға жеткеніне қарамастан. Ол 1963 жылы ұзақ жылдар бойы командаласы болған Дуг Томаспен капитан-жаттықтырушы ретінде алмастырылды, бірақ клубпен келісімін орындауға келісті (Томас Керлидің босатылуына қарсы болды және бастапқыда лауазымды қабылдауға құлықсыз болды, тек Керли оның қолдауына сендіргеннен кейін ғана). 1963 жылы «Уэст Аделаиданың» көрсеткіштері төмендеді және олар маусымды төртінші орында аяқтады, жою финалында жеңіліске ұшырады. «Уэст Аделаида» командасының ойыншысы және жаттықтырушысы ретінде Керли 1952 жылдан 1963 жылға дейін 165 ойын ойнады және 87 гол соқты, сондай-ақ клубты 1961 жылы жетінші премьерлікке жеткізді. 1963 жылғы «Уэст Аделаидамен» келісімі аяқталғаннан кейін Керли 1964 жылы «Саут Аделаиданың» капитаны-жаттықтырушысы болып келісім жасады. «Саут Аделаида Пантерс» 1963 жылы соңғы орында болды және Керли Оңтүстік Австралия футбол тарихындағы ұлылардың қатарына енді, өйткені ол «Пантерсті» 1963 жылғы соңғы орыннан 1964 жылғы SANFL премьерлігіне 27 ұпаймен жеңіспен жеткізді, қарсыласы ұзақ жылдар бойы үлкен финалдағы қарсыласы «Порт Аделаида» болды. 2022 жылғы мәліметтерге сәйкес, бұл «Саут Аделаиданың» SANFL премьерлігін жеңген соңғы реті. Керли «Пантерс» командасы үшін 1966 жылдың соңына дейін 56 ойын ойнады. Керли үшінші лигалық клубымен келісім жасағанда, ол 1967 жылдан бастап «Гленелг» командасының ойыншысы-жаттықтырушысы болды. Ол «Тайгерс» командасы үшін 55 ойын ойнады, 1967 жылы клубтың үздік және әділ сыйлығын жеңіп алды және 1969 жылы «Стёрт» командасына қарсы үлкен финалға шықты. «Стёртке» жеңілгеннен кейін (Джек Оэйти жаттықтырған), Керли лигалық футболдан қанағаттанды және 1952 жылдан бастап 16 маусымды қамтитын мансабында 276 SANFL ойынын ойнады және 123 гол соқты.

Kerley, who started his senior footballing career with Barmera in the Riverland Football League in 1948 at the age of 14, played mostly in the SANFL between 1952 and 1969. A Norwood supporter as a young boy growing up on a fruit block in Barmera in South Australia's Riverland, Kerley left home less than a year later and headed north on his motorbike for two years, working as a Jackeroo on cattle stations. Kerley attended Rostrevor College. He played alongside Norwood great Peter Vivian ('52) in Rostrevor's U13 football and cricket sides. Kerley returned to umpire several Past vs Present Player matches at Rostrevor in the 60s. When he turned 18 in 1952 Kerley was called up for National Service where he was based at the Woodside Barracks in the Adelaide Hills. While there he was invited by a friend to attend a Norwood game. The Redlegs, as Norwood has been known since 1878, had heard of Kerley's football skills but Neil was not impressed with the reception he received from the club and when West Adelaide approached him a week later he agreed to play for the club. Kerley played in an era when players usually only played one position on the ground yet he was a rare breed of player who could play any position on the ground including being successful in the ruck despite his lack of height for a ruckman (Kerley only stood at 182 cm or just over 6 foot tall compared to most ruckmen of the time who stood at least 190 cm or 6'3" tall). His strong, early leap and the ability to do so all game as well as his physical strength made him one of the league's top knock ruckmen. He made his SANFL league debut for West Adelaide in 1952 as a reserve for a game against West Torrens at Thebarton Oval (his only game of the season). West Captain Coach Brian Faehse was injured early in the game and Kerley went on to play Centre half back, standing a young Lindsay Head, a future three time Magarey Medal winner (1955, '58 and '63). Kerley got what he believes was his first touch when he took a contested mark against Head but, in what would be a pattern in his career (not agreeing with officials), the umpire awarded the mark to Head. In 1953 Kerley headed north again and worked as a truck driver at a tent camp near the rocket testing range at Koolymilka, close to Woomera. Although just 19 years old he was appointed Captain Coach of the local scratch side. He won the association's Mail Medal and led the team to the premiership. In 1954 Kerley was persuaded by former West Adelaide player Bill Sutherland to take over from him as coach of North Whyalla in the Whyalla Football League. Kerley led North Whyalla to the premiership in both 1954 and 1955 and in 1955 he played his second SANFL league game with West Adelaide which allowed the club to retain him as a registered player. In early 1956 Kerley was on his way to take up a position of playing coach at South Gambier in the South East & Border Football League when West Adelaide intervened. West persuaded Kerley to start a serious league career in the SANFL and also found a replacement coach for South Gambier. In his first full season with Wests Kerley helped the team to the Grand Final against Port Adelaide at the Adelaide Oval. It would be the first of four losing Grand Finals for Kerley as a West Adelaide player or coach (1956, 1958, 1959 and 1962) – all defeats to the Fos Williams coached Port Adelaide. Ironically, Williams was a West Adelaide junior who had played 54 games for the club from 1946 to 1949 (kicking 112 goals) and had played in the club's Grand Final win over Norwood in 1947 before moving to Port in 1950. Kerley's coach in 1956 was Laurie Cahill while from 1957 to 1960 the club was coached by the legendary Jack Oatey. Kerley won the first of four Best & Fairest awards for the club in 1958 and was appointed West captain in 1959. Kerley took over as coach from Jack Oatey in 1961 when Oatey moved on to coach Sturt (whom he would coach until 1982, taking the Double Blues to 7 premierships). Neil led Westies to its first premiership since 1947 with a 16.13 (109) to 11.7 (73) win over Norwood. In what became known as "The Turkish Bath Grand Final" due to being played in 35 °C heat. The oppressive heat helped The Bloods as they had won their 2nd Semi Final clash with Port Adelaide and had earned a week's rest while Norwood had to defeat Port in the previous week's Preliminary Final to make the big game. The heat was also blamed for the crowd of just 40,909, the smallest since West Adelaide's last premiership in 1947. Kerley was at his dynamic best on the day leading the 1st Ruck. He collected 23 kicks, 3 handballs and took 6 marks in a best on ground performance. 1962 produced much the same for West Adelaide. Kerley won the club's Best & Fairest award in 1961 and '62 (to add to his 1958 and '59 wins). He led the Bloods to the 1962 SANFL Grand Final where they faced their nemesis Port Adelaide but couldn't repeat their 1961 win and lost to the Magpies. Following the season Kerley, who was always his own man and rarely bowed to officialdom, was sensationally sacked as West Adelaide's coach despite taking them to one premiership and two Grand Finals in his two seasons in charge. He was replaced as captain coach by longtime teammate Doug Thomas for 1963 but agreed to play out his contract with the club (Thomas was against Kerley's sacking and was initially reluctant to take up the position, only doing so when assured by Kerley that he had his support). West Adelaide's form dropped in 1963 and they finished the season fourth, losing the Elimination Final. As a player and playing coach for West Adelaide Kerley played 165 games and kicked 87 goals between 1952 and 1963 and led the club to its seventh premiership in 1961. After his contract with West Adelaide ended following 1963, Kerley signed on as Captain Coach of South Adelaide in 1964. The South Adelaide Panthers had finished last in 1963 and Kerley cemented his place among the greats of South Australian Football when he took the Panthers from bottom in 1963 to the SANFL Premiership in 1964 with a 27 point win over his long time Grand Final nemesis Port Adelaide. As of 2022 this is the last time South Adelaide has won the SANFL premiership. Kerles went on to play 56 games for the Panthers until the end of 1966. Kerley signed with his third league club when he agreed to join Glenelg as player coach from 1967. He played 55 games for the Tigers, won the club's Best and Fairest award in 1967 and led the club to the 1969 Grand Final against Sturt. Following the loss to Sturt (coached by Jack Oatey), Kerley retired from league football having played 276 SANFL games and kicking 123 goals in a career spanning 16 seasons beginning in 1952.

Жаттықтырушылық мансап

1969 жылдың соңында ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін Керли 1970 жылдан бастап толық уақыт жаттықтырушылыққа көшті. Ол "Тайгерлерді" 1970 жылғы ірі финалға алып шықты, бірақ ол жерде олар тағы да "Стёрттан" жеңілді, ал "Стёрт" Керлидің бұрынғы "Вест Аделаида" командасының жаттықтырушысы Джек Оэйти басшылығымен бес мәрте қатарынан жеңіске жетті. "Тайгерлер" 1971 және 1972 жылдары алтыншы орынды алып, финалға қатыса алмады, бірақ 1973 жылы 21 ойында клуб тарихындағы ең жақсы көрсеткіш – 20:1 есебімен қайтадан жанданды. Олардың жалғыз жеңілісі премьер-лиганың (және 1972 жылғы Австралия чемпиондары) "Норт Аделаида" командасына қарсы 8-турда, қарсыластарының "Prospect Oval" стадионында болды. Керли клубты екінші рет (және 1934 жылдан бері алғашқы рет) премьер-лига жеңімпазы етіп жаттықтырды, ол "Норт Аделаиданы" 56 525 жанкүйердің алдында жеті ұпаймен жеңіп, "Аделаида Овал" стадионында өткен соңғы ірі финал болды, себебі лиганың жаңа штаб-пәтері "Football Park" 1974 жылы Аделаиданың батыс бөлігіндегі "West Lakes" қалашығында ашылды. Керли "Гленелгті" 1974 және 1975 жылдарғы SANFL ірі финалдарына жеткізді, бірақ ол жерде екі рет те "Стёрттан" (1974) және "Норвудтан" (1975) жеңілді. Оның "Гленелгтің" бас жаттықтырушысы ретіндегі соңғы маусымы 1976 жылы үшінші орынға ие болды. "Вест Аделаидада" төрт рет жұмыс істегеніне қарамастан, Керли "Гленелгте" өзін жайлырақ сезінгенін айтты, себебі клуб басқармасымен жанжалдың болмауы, ойыншы және жаттықтырушы ретіндегі жетістіктері, сондай-ақ клубтағы жалпы атмосфера оған ұнады. Керли 1977 жылы үнемі нашар өнер көрсетіп келген "Вест Торренстің" бас жаттықтырушысы болып тағайындалды, ал клуб жанкүйерлері "1977 жылы Корольдің Бүркітін жаңартуға қосылыңыз" деп шақырылды, тіпті осы сөздер жазылған футболкалар да басылды. Ол оларды 1976 жылы соңғы 16 матчтың барлығында жеңіліспен төменгі (он бірінші) орыннан 1977 жылы алтыншы және 1978 жылы бесінші орынға көтерді. 1979 жылы клуб сегізінші орынға түсіп, Керли оларды қайтадан көтеріп, 1980 жылы бесінші орынды алып, "Бүркіттерді" соңғы финалдық серияға жеткізді. 1981 жылы Керлиді "Вест Аделаиданың" президенті Боб Ли және оның 1961 жылғы премьер-лига жеңімпазы болған командаласы, бас менеджер Дуг Томас шақырды, ол 1963 жылы Керлиді "Bloods" командасының бас жаттықтырушысы лауазымынан алмастырған еді. Керли мен Томас достас болып қалды, себебі Керлидің 1962 жылғы дауы клубтың сол кездегі басқармасымен болған, ал Томас клубқа тұрақтылық әкелу үшін жаттықтырушылық рөлін қабылдады. Оның "Ричмондтағы" әсері бірден байқалды, ол "Bloods" командасын бесінші орынға және 1977 жылдан бері алғашқы финалдық серияға жеткізді. Иан Борчард, Ларри Уотсон, Крейг Уильямс, Майк Смит, Марк Дреер және Берни Конлен сияқты бұрынғы VFL ойыншыларын, сондай-ақ жас жұлдыздар Роджер Людерс, Брюс Линднер, Марк Миккан және Грантли Фиелке, ветерандар Джефф Моррис және Питер Мюретпен үйлестіріп, қорғаныстан шабуылға өтуді өнерге айналдырған ойын жоспарының арқасында Керли 1963 жылы клубтан кеткеннен кейін "оңай жеңілетін" команда болған "Уэстті" SANFL сатысына қайтаруды бастады. Олар 1982 жылы алтыншы орынды иеленді, соңғы турда "Норвудты" (әдетте 1982 жылғы премьер-лига жеңімпаздары) "Норвуд Овал" стадионында жеңіп, бесінші орынға ие болуға тиіс болды. Алайда, толыққанды шоғырланған "Норвуд" 80 ұпаймен "Bloods" командасын жеңіп алды. "Bloods" үздіксіз дамып, 1983 жылы Керли жаттықтырушы ретінде төртінші рет жеңіске жетті, ол кезде "Вест Аделаида" "Football Park" стадионында өткен ірі финалда "Стёртты" жеңді, Керли 1983 жылғы команданың өзі жаттықтырған ең жақсы команда екенін айтты. Бұл "Вест Аделаиданың" 2015 жылға дейінгі соңғы премьер-лигасы болды. "Вест Аделаида" жарақаттанулар салдарынан 1983 жылғы керемет формасын қайталай алмады және 1984 жылғы маусымды алтыншы орынмен аяқтады. 1984 жылғы маусымнан кейін Керли 30 жылдан астам лигалық футболдан кейін жаңа қиындық іздеп, Оңтүстік Австралияның Америка кубогы кампаниясының фитнес директоры және тендерлік капитаны лауазымын қабылдады. Оңтүстік Австралияның Америка кубогының сәтсіз сынағынан кейін Керли футболға қайта оралуға дайын болды және WAFL клубы "Клармонт", "Вудвилл" және "Орталық округпен" келіссөздер жүргізгеннен кейін ол 1988 жылы "Centrals" командасының жетінші жаттықтырушысы болды, оларды 1988 және 1989 жылдары төртінші орынға жеткізді, ал үш жылдық мерзімін 1990 жылы жетінші орынмен аяқтады. 1991 жылы Керли Австралия футбол лигасының (AFL) жаңа құрылған "Аделаида Кроусының" футбол менеджері болып тағайындалды және 1991 жылғы AFL маусымын "Кроустармен" өткізді, ал 1992 жылы "Вест Аделаиданың" бас жаттықтырушысы ретінде үшінші рет жұмыс істеді, ол 1962 жылы Керли сияқты финалға шыққаннан кейін жұмыстан босатылған Кевин Моррис орнына келді. Өкінішке қарай, "Вест Аделаида" жарақаттанулар мен "Кроустарға" кеткен негізгі ойыншыларының орнына жаңа ойыншыларды таба алмады. "Bloods" 1992 жылы алтыншы орынды иеленді және 1993 жылы тек пайыздық көрсеткіш бойынша ағаш қасықтан құтылды. Керли "Вест Аделаиданың" бас жаттықтырушысы ретінде екінші рет жұмыстан босатылды, бұл оның SANFL жаттықтырушылық мансабына 1961 жылы "Вест Аделаидада" жеңіске жеткеннен бастап 28 маусымнан кейін соңғы нүкте болды. Нил Керли – үш онжылдық бойына бірнеше клубтарда жеңіске жеткен жалғыз SANFL жаттықтырушысы.

Following his retirement from playing at the end of 1969, Kerley moved full time into coaching from 1970, continuing on with Glenelg. He took the Tigers to the 1970 Grand Final where again they lost to Sturt who won their fifth premiership in a row under the coaching of Kerley's former West Adelaide mentor Jack Oatey. The Tigers finished sixth and missed the finals in both 1971 and 1972 but bounced back with a vengeance in 1973, finishing the 21 game minor round with a club best ever 20–1 record, their only loss to reigning premier (and 1972 Champions of Australia) North Adelaide in Round 8 at the Roosters’ home ground, Prospect Oval. Kerley coached the club to just its second premiership (and first since 1934) when they defeated North Adelaide by seven points in front of 56,525 fans in what would be the last Grand Final played at the Adelaide Oval, as the league's new headquarters, Football Park in the western Adelaide suburb of West Lakes opened in 1974. Kerley coached Glenelg to both the 1974 and 1975 SANFL Grand Finals where they lost both times to Sturt in '74 and Norwood in '75. His last season as coach of Glenelg in 1976 saw them finish in third place. Despite four separate stints at West Adelaide, Kerley said he felt more at home at Glenelg citing the lack of fighting with the club's board, his success there as a player and coach as well as the general atmosphere at the club as reasons. Kerley signed on as coach of perennial under performers West Torrens in 1977 and fans of the club were called upon to "Join the King’s Eagle Revival in 1977" with T shirts printed up stating just that. He took them from bottom (tenth) with losses in each of the last sixteen matches in 1976 to sixth in 1977 and fifth in 1978. The club slumped to eighth in 1979 before Kerley again lifted them and took the Eagles to their last ever finals series by finishing fifth in 1980. In 1981 Kerley was enticed back to West Adelaide by their President Bob Lee and his 1961 premiership winning teammate, General Manager Doug Thomas, who had replaced Kerley as Captain Coach of the Bloods in 1963. Kerley and Thomas had remained friends as Kerley's beef from 1962 was with the then board of the club and not Thomas who only agreed to the coaching role in a bid to bring stability to the club. His impact at Richmond was immediate, steering the Bloods to fifth place and their first finals series since 1977. With strong recruiting of former VFL players such as Ian Borchard, Larry Watson, Craig Williams, Mike Smith, Mark Dreher and Bernie Conlen, as well as young stars Roger Luders, Bruce Lindner, Mark Mickan and Grantley Fielke mixing with veterans Geoff Morris and Peter Meuret, and a game plan that turned attacking from defence into an art form, Kerley had begun to steer West back up the SANFL ladder after being "easy beats" since his departure from the club in 1963. They finished sixth in 1982, only needing to beat Norwood (the eventual 1982 premiers) in the final round at Norwood Oval to be assured of fifth spot. However, a fully focused Norwood took The Bloods apart with an 80 point win. The Bloods continued to improve and in 1983 Kerley won his fourth premiership as a coach when West Adelaide defeated Sturt in the Grand Final at Football Park, with Kerley stating that the 1983 team was the best side he had ever coached. This was West Adelaide's last premiership until 2015. West Adelaide could not repeat their stunning 1983 form due to injuries and finished the 1984 season in sixth place. Following the 1984 season Kerley, seeking a new challenge after more than 30 years of league football, accepted the position of Fitness Director and Tender Captain for South Australia's America's Cup campaign. Following SA's unsuccessful America's Cup challenge, Kerley was ready to come back to football and after negotiations with WAFL club Claremont, Woodville and Central District he became the seventh coach of Centrals in 1988, leading them to fourth in both 1988 and 1989 before ending his three year term at Elizabeth by finishing seventh in 1990. In 1991 Kerley was appointed Football Manager for the newly formed Adelaide Crows in the Australian Football League (AFL) and spent the 1991 AFL season with the Crows before making his third run as coach of West Adelaide in 1992, taking over from Kevin Morris who like Kerley in 1962 was sacked after taking Wests to the Grand Final in 1991. Unfortunately West Adelaide couldn't recapture their previous season's form due to injuries and the loss of key players to the Crows. The Bloods finished sixth in 1992 and only avoided the wooden spoon by percentage in 1993. Kerley was sacked for the second time as coach of West Adelaide, bringing an end to his SANFL coaching career after 28 seasons that began with a premiership at West Adelaide in 1961. Neil Kerley is the only SANFL coach to win premierships at multiple clubs over three decades.

Ұлттық футбол

Нейл Керли өзінің лигалық мансабында Оңтүстік Австралия құрамасынан 32 рет өнер көрсетті, соның ішінде 1963 жылы Мельбурн крикет алаңында Викторияға қарсы тарихи жеңіске жеткізді. Керли 1961 жылы «Барлық Австралия» құрамасына да іліккен. Ол сонымен қатар 30 жылдың ішінде 10 жыл бойы штаттық жаттықтырушы болып жұмыс істеді, ал 1984 жылғы соңғы жылында Оңтүстік Австралия Футбол паркінде Викторияға 4 ұпаймен, ал Фути паркінде Батыс Австралияға бір ұпаймен есе жіберді. Керли 1987 жылы Ирландияда өткен Халықаралық ережелер сериясында Австралия құрамасын да жаттықтырды. Австралиялықтар ирландиялықтарды 3:2 есебімен жеңді.

Футболдан кейінгі

1993 жылы аға жаттықтырушы қызметін аяқтағаннан кейін Керли 1990-шы жылдар бойы AFL ойындарының 7-арна тікелей эфирінде жағалау сызығын бақылайтын болды, олар 2001 жылы эфир құқығын жоғалтқанша. Ол сонымен қатар AFL құрамасының (All Australian team) құрамын іріктеушілердің қатарында болды.

Жазу тарихы

Керли 1970-жылдардың басында Гленелг командасын жаттықтырып жүрген кезінде "Мен саяхатшы жұлдыз астында тудым" әнін жазды. Бұл ән Австралия радиосында кеңінен ойнатылды.

Жеке өмір

Нейл Керли Лори мен Лилиан Керлидің (құрметті Лилиан О'Брайен) ұлы және олардың алты баласының екіншісі болды (ағалары Майкл, Рональд, Джеймс және Брайан, әпкесі Дженнифер). Әкесі 1945 жылғы 21 ақпанда Аделаидадағы Доу Парк қайта оралғандардың бас ауруханасында қайтыс болды, бұл Нилдің 11 жасқа толған күнінен кейін болды. Лори Бірінші дүниежүзілік соғыста, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыста Мысыр мен Критте шайқасқан. Анасы көп жылдар бойы жалғыз ана ретінде күрескеннен кейін, өмірінің соңында Аделаидаға көшіп, 1992 жылы қайтыс болды. 1955 жылы «Норт Уайалла» командасын жаттықтырып жүргенде Нил Керли жергілікті Барбара Гордонмен танысты. Олар 1955 жылғы 25 ақпанда Уайалладағы Әулие Терезаның католик шіркеуінде неке қиып, үш балаға ие болды (Дональд кіші, Робин және Гейл). Джим Роузвердің «Knuckles» (2003) кітабында Керли айтқан оқиғада, 1988 жылы «Орталық округтің» алғашқы жаттығуларының бірінде Керли ойыншыларға үзіліс кезінде трибунада отырған әйел оларды қадағалап отырғанын айтты. Ол футбол ойыны туралы өзі сияқты жақсы білетін әйел екенін және ол үйге қайтқанда (Элизабеттен Белвью Хайтстағы олардың үйіне дейінгі 45 шақырымдық жол) кім жақсы жаттықты және кім жаттығуды дұрыс орындамағанын білетінін мәлімдеді. Керли әйелі Барбараны айтты, ол күйеуінің командаларының ойындарын 30 жылдан астам уақыт бойы жағалауда отырып қарап, австралиялық футбол туралы біраз нәрсе білген. Барбара жылдар бойы Нилге жаттығулар мен ойындар кезінде болған, оның байқамаған жағдайларын жиі айтып берді, ол жаттықтырушылық мансабында осыны қатты бағалады. Керли 2022 жылғы 29 маусымда 88 жасында Оңтүстік Австралияның Уокер Флат қаласында автокөлігі апатқа ұшырап қайтыс болды.