Құрылған денелі шабуылдаушы – Hibbertopterus

Кіріспе

Гибертоптерлер (Hibbertopterus) – евриптидтер тұқымдасына жататын, жойылып кеткен сулы буынтық аяқты жануарлар тобы. Гибертоптерлердің қазбалары Бельгия, Шотландия және АҚШ-тағы девон кезеңінен бастап, Шотландия, Ирландия, Чехия және Оңтүстік Африкадағы карбон кезеңінің шөгінділерінде табылды. Типтік түрі, H. scouleri, алғаш рет 1836 жылы Сэмюэл Хибберт тарапынан едәуір ерекшеленетін Eurypterus түрінің бір түрі ретінде сипатталды. Бір ғасырдан астам уақыттан кейін Hibbertopterus деген атау оның есімін және грек тіліндегі πτερόν (птерон) сөзін біріктіреді, ол «қанат» деген мағынаны білдіреді. Гибертоптер стилонурин подтармағындағы ең ірі евриптид болды, ең үлкен қазба үлгілері H. scouleri-дің шамамен 180–200 сантиметрге (5.9–6.6 фут) жете алатынын көрсетеді. Бұл жалпы ең ірі евриптид, Якелоптерден (Jaekelopterus) айтарлықтай кішідірек болғанымен, оның кең және ықшам денесіне байланысты салмағы ауыр болған болуы мүмкін. Сонымен қатар, іздердің мәліметтері Оңтүстік Африканың H. wittebergensis түрінің Якелоптерге (Jaekelopterus) ұқсас ұзындыққа жеткенін көрсетеді. Көптеген басқа стилонурин евриптидтері сияқты, Гибертоптер «сүріп тамақтану» әдісі арқылы қоректенді. Ол бірнеше тікендері бар, алға қаратылған арнайы қосымшаларын (аяқ-қолдарын) тіршілік ететін ортаның субстратын аралап, жеуге болатын ұсақ омыртқасыздарды іздеп, оларды аузына қарай итерді. Бұл гипотеза ұзақ уақыттан бері болғанымен, евриптидтердің құрлықта қозғала алатыны Шотландиядағы Гибертоптердің табылған іздері арқылы нақты дәлелденді. Іздер көрсеткендей, шамамен [мәлімет жоқ] өлшемдегі жануар жерді баяу аралап, денесінің артқы бөлігін (телсон) жерге сүйреп отырған. Гибертоптердің құрлықта қаншалықты уақытқа аман қалғаны белгісіз, бірақ бұл оның жабырқақтары ылғалды болғанда ауада жұмыс істей алуы немесе жануардың кем дегенде кейбір евриптидтерде болған деп саналатын қос тыныс алу жүйесіне ие болуы мүмкін. Кейде және тарихи тұрғысынан бөлек туыстар ретінде қарастырылған гибертоптерид евриптидтері Cyrtoctenus және Dunsopterus, Hibbertopterus-тің ересектеу кезеңдерінің онтогенетикалық сатыларын білдіруі мүмкін деген болжам бар. Бұл туыстарға қатысты қазбалардың ерекшеліктері Гибертоптердің тамақтану стратегиясының өмірі бойында айтарлықтай өзгергенін көрсетеді, жас үлгілердегі қарапайым аралап тамақтану мүшелерінен бастап, ересектерде олжаны тұтқындауға қабілетті (оны ауызға қарай итерудің орнына) мамандандырылған тарақ тәрізді мүшелерге дейін.

Extinct genus of arthropods

Hibbertopterus is a genus of eurypterid, a group of extinct aquatic arthropods. Fossils of Hibbertopterus have been discovered in deposits ranging from the Devonian period in Belgium, Scotland and the United States to the Carboniferous period in Scotland, Ireland, the Czech Republic and South Africa. The type species, H. scouleri, was first named as a species of the significantly different Eurypterus by Samuel Hibbert in 1836. The generic name Hibbertopterus, coined more than a century later, combines his name and the Greek word πτερόν (pteron) meaning "wing". Hibbertopterus was the largest eurypterid within the stylonurine suborder, with the largest fossil specimens suggesting that H. scouleri could reach lengths around 180–200 centimetres (5.9–6.6 ft). Though this is significantly smaller than the largest eurypterid overall, Jaekelopterus, which could reach lengths of around , Hibbertopterus is likely to have been the heaviest due to its broad and compact body. Furthermore, trackway evidence indicates that the South African species H. wittebergensis might have reached lengths similar to Jaekelopterus. Like many other stylonurine eurypterids, Hibbertopterus fed through a method called sweep feeding. It used its specialised forward facing appendages (limbs), equipped with several spines, to rake through the substrate of the environments in which it lived in search for small invertebrates to eat, which it could then push towards its mouth. Though long hypothesised, the fact that eurypterids were capable of terrestrial locomotion was definitely proven through the discovery of a fossil trackway made by Hibbertopterus in Scotland. The trackway showed that an animal measuring around had slowly lumbered across a stretch of land, dragging its telson (the posteriormost division of its body) across the ground after it. How Hibbertopterus could survive on land, however briefly, is unknown but it might have been possible through either its gills being able to function in air as long as they were wet or by the animal possessing a dual respiratory system, theorised to have been present in at least some eurypterids. Though sometimes, and often historically, treated as distinct genera, the hibbertopterid eurypterids Cyrtoctenus and Dunsopterus have been suggested to represent adult ontogenetic stages of Hibbertopterus. The features of fossils associated with these genera suggest that the sweep feeding strategy of Hibbertopterus changed significantly over the course of its life, from simpler raking organs present in younger specimens to specialised comb like organs capable of trapping prey (rather than simply pushing it towards the mouth) in adults.

Сипаттама

Hibbertopterus басқа белгілі гибертоптерид евриптеридтері сияқты ірі, кең денелі және ауыр жануар болған. Бұл Stylonurina субтартымының ең ірі евриптериді болды, олар жүзу қанаттары жоқ евриптеридтерден тұрады. Карбон дәуіріндегі Шотландиядан табылған H. scouleri түріне жататын қап (басты жабатын экзоскелеттің бөлігі) шамамен … см-дей өлшенген. Hibbertopterus евриптеридтерге тән ерекшелік ретінде ұзындығына қатысты өте кең болғандықтан, бұл жануардың ұзындығы шамамен 180–200 сантиметрді (5.9–6.6 фут) құраған. Ұзындығы үлкен евриптеридтер (мысалы, Jaekelopterus және Carcinosoma) болғанымен, Hibbertopterus басқа евриптеридтерге қарағанда терең денелі және ықшам болды, ал аталған үлгінің массасы басқа алып евриптеридтермен (және басқа да алып буынтық аяқтылармен) бәсекелесе алатын, тіпті олардан асып түсетін еді. Үлкен үлгілердің қазбаларынан басқа, Оңтүстік Африкадан табылған H. wittebergensis түріне жататын қазба іздері шамамен … см ұзындығындағы жануарды көрсетеді (ең ірі белгілі евриптерид, Jaekelopterus-қа тән өлшем), бірақ түрдің ең ірі белгілі қазба үлгілері тек … см-дей ұзындыққа жеткен. Hibbertopterus-тың (2, 3 және 4 жұптар) алға қараған қосымшалары (аяқтары) тамақ жинауға бейімделген. Бұл үш жұп аяқтардың дистальды подомерлері (аяқ сегменттері) ұзын тікендермен жабылған, ал әрбір аяқтың ұшы сезімтал мүшелермен жабылған. Бұл бейімделулер Hibbertopterus-тың, басқа гибертоптеридтер сияқты, тамақ іздеу үшін аяқтарымен қоршаған ортаның субстратын сүріп өтетін «сүріп тамақтану» әдісімен тамақтанғандығын көрсетеді. Төртінші жұп қосымшалар, екінші және үшінші жұптар сияқты тамақтандыруда қолданылса да, қозғалыс үшін де пайдаланылды, ал аяқтардың соңғы екі жұбы (жалпы бесінші және алтыншы жұптар) тек қозғалысқа арналған. Осылайша, Hibbertopterus гексаподалды (алты аяқты) жүріс-тұрыс қолданған. Hibbertopterus нақты сипаттамалар жиынтығына негізделген. Тельсон (денесінің ең артқы бөлігі) шатыр тәрізді (мысалы, римдік қылыш сияқты) және ортасынан төмен қарай жүретін кілге ие болды, ал кілгінің өзінде кішкентай ойық болды. Hibbertopterus-тың жүріс аяқтары түбінде ұзартылған және барлық подомерлерінде (аяқ сегменттерінде) бойлық артқы ойыстар жоқ. Осы сипаттамалардың кейбіреулері, әсіресе телсонның пішіні, басқа гибертоптеридтермен ортақ болуы мүмкін, олар Hibbertopterus-тың өзінен әлдеқайда нашар сақталған. Немец палеонтологтары Джейсон А. Дунлоп пен Денис Джекель және британдық палеонтолог Дэвид Пеннидің зерттеулері, сондай-ақ өлшемдер мен уақытша диапазондар 2009 жылғы осы түрлердің зерттеулерін қадағалайды. Норвегиялық палеонтолог Лейф Стормер және британдық палеонтолог Чарльз Д. Уотерстон бұл түрлерді евриптеридтер деп санамаған, бірақ олардың диагнозы әлі жарияланбаған.

Like other known hibbertopterid eurypterids, Hibbertopterus was a large, broad bodied and heavy animal. It was the largest known eurypterid of the suborder Stylonurina, composed of those eurypterids that lacked swimming paddles. A carapace (the part of the exoskeleton which covered the head) referred to the species H. scouleri, from Carboniferous Scotland, measures wide. Since Hibbertopterus was unusually wide relative to its length for a eurypterid, the animal in question would probably have measured around 180–200 centimetres (5.9–6.6 ft) in length. Even though there were eurypterids of greater length (such as Jaekelopterus and Carcinosoma), Hibbertopterus was very deep bodied and compact in comparison to other eurypterids and the mass of the specimen in question would likely have rivalled that of other giant eurypterids (and other giant arthropods), if not surpassed them. In addition to fossil finds of large specimens, fossil trackways attributed to the species H. wittebergensis from South Africa indicates an animal around in length (the same size attributed to the largest known eurypterid, Jaekelopterus), though the largest known fossil specimens of the species only appear to have reached lengths of
The forward facing appendages (limbs) of Hibbertopterus (pairs 2, 3 and 4) were specialised for gathering food. The distal podomeres (leg segments) of these three pairs of limbs were covered with long spines, and the end of each limb was covered with sensory organs. These adaptations suggest that Hibbertopterus, like other hibbertopterids, would have fed by a method referred to as sweep feeding, using its limbs to sweep through the substrate of its environment in search for food. The fourth pair of appendages, though used in feeding like the second and third pairs, was also used for locomotion and the two final pairs of legs (pairs five and six overall) were solely locomotory. As such, Hibbertopterus would have used a hexapodal (six legged) gait. Hibbertopterus is defined based on a collection of definite characteristics. The telson (the posteriormost division of the body) was hastate (e. g. shaped like a gladius, a Roman sword) and had a keel running down the middle, with in turn had a small indentation in its own centre. The walking legs of Hibbertopterus had extensions at their base and lacked longitudinal posterior grooves in all of its podomeres (leg segments). Some of these characteristics, in particular the shape of the telson, are thought to have been shared by other hibbertopterids, which are much less well preserved than Hibbertopterus itself. by German paleontologists Jason A. Dunlop and Denise Jekel and British paleontologist David Penney and size and temporal ranges follow a 2009 study of these species. The descriptors, Norwegian paleontologist Leif Størmer and British paleontologist Charles D. Waterston, did not consider these species to represent eurypterids, though any emended diagnosis of them is yet to be published. SpeciesAuthorYearStatusLengthTemporal rangeNotes & descriptionHibbertopterus caledonicusSalter1863Valid?Viséan (Carboniferous)Fossil isolated rachis found in Scotland. H. caledonicus is distinguished by the long filaments (longer than those of H. peachi) of its second pair of appendages and the presence of small cone shaped fulcra (supportive tissue) along the limbs. Hibbertopterus hibernicusBaily1872Uncertain?Tournaisian (Carboniferous)The only known specimen, discovered in Ireland, is probably lost and was originally assigned to Pterygotus. It was referred to Hibbertopterus in 1964 with no specification as to why. Viséan (Carboniferous)Fossil isolated rachis found in Scotland. The distinguishing features of H. peachi are the large number filaments on its first pair of appendages and the longer filaments on the second pair of appendages, which also have large fulcra. Hibbertopterus wrightianusDawson1881Uncertain120 cmFamennian (Devonian)Isolated podomeres of a prosomal appendage have been discovered in the United States. The fossil material of H. wrightianus is too limited to confidently establish any distinguishing features, but it is noted to be similar to H. stevensoni.

Түрлер Автор Жыл Статусы Ұзындығы Уақыт аралығы Ескертпелер мен сипаттамасы
Hibbertopterus caledonicus Salter 1863 Құдайлы ма? Визеан (көміртекті) Шотландияда табылған оқшауланған рахис. H. caledonicus екінші жұп қосымшасының ұзын талшықтарымен (H. peachi-ден ұзын) және аяқ-қолдың бойындағы шағын конус тәрізді фулкраның (мемлекеттік тірілту тінінің) болуымен ерекшеленеді.
Hibbertopterus hibernicus Baily 1872 Белгісіз? Турназиан (көміртек дәуірі) Ирландияда табылған жалғыз белгілі үлгі, мүмкін жоғалған және бастапқыда Pterygotus-қа тағайындалған. 1964 жылы Hibbertopterus түріне жатқызылды, себебі түсіндірілмеген. Визеан (көміртек дәуірі) Шотландияда табылған оқшауланған рахис. H. peachi-нің ерекшеліктері - бірінші жұп қосымшасында көп сандағы талшықтар және екінші жұп қосымшасында ұзын талшықтар, олар да үлкен фулкраға ие.
Hibbertopterus wrightianus Dawson 1881 Белгісіз 120 см Famennian (девон) АҚШ-та просомальды қосымшаның оқшауланған подомерлері табылды. H. wrightianus-тің қалдық материалы қандай да бір ерекшеліктерін сенімді түрде белгілеу үшін тым шектеулі, бірақ ол H. stevensoni-ге ұқсас екендігі айтылады.

Зерттеу тарихы

1831 жылы шотландтық натуралист Джон Скоулер Шотландиядағы төменгі карбон дәуірінің шөгінділерінде табылған ірі және ерекше буынтұқымдының зор және есімсіз просомасынан (басынан) және бірнеше тергиттерінен (дененің артқы сегменттерінен) тұратын қалдықтарын сипаттады, бірақ қазбаға есім қоймады. Скоулердің зерттеуі бойынша, бұл қазбалар ғылыми тұрғыдан зерттелген екінші евриптерид еді, алғашқысы – 1825 жылы сипатталған Eurypterus. Бес жыл өткен соң, 1836 жылы британдық геолог Сэмюэл Хибберт сол қазба үлгілерін қайта сипаттап, оларға Eurypterus scouleri деген ат берді. Глиптоскорпиус еуроптиридтер туысын 1882 жылы британдық геолог Бен Пич ашты, ол G. perornatus түрін де атады (кейінгі зерттеушілер оны Глиптоскорпиус туысының типтік түрі деп санады, бірақ ол бастапқыда осылай белгіленбеген). Бұл туыс G. perornatus және 1863 жылы ағылшын палеонтологы Джон Уильям Салтер өсімдік Cycadites caledonicus деп сипаттаған G. caledonicus фрагментті түріне негізделген. Бұл атау Кумсдонның күйген жерінде табылған қосымша қалдықтармен бекітілді, оларды Пич Glyptoscorpius caledonicus деп атады. 1887 жылы Пич Г. minutisculptus-ты Глазго қаласының Вернон тауынан және Г. kidstoni-ті Сомерсет графтығындағы Радстоктан сипаттады. Пичтің Глиптоскорпиусы мәселелі; оны сипаттағанда қолданылған кейбір диагностикалық белгілер күмәнді немесе мағынасыз. Мысалы, бастапқы сипаттама G. caledonicus және G. perornatus-қа негізделген, бірақ сипатталған қазбаларда сақталған дене бөліктері толыққандай сәйкес келмейтіндіктен, Пичтің диагностикалық белгілері екі бастапқы түрге қатысты екенін айту мүмкін емес. Себебі нақты көрсетілмегенімен, 1872 жылы ирландиялық қазбадан сипатталған Pterygotus hibernicus (британдық палеонтолог Уильям Хельер Бейли сипаттаған түр) 1964 жылы американдық палеонтолог Эрик Н. Кьельсвиг Варинг Pterygotidae туысына жатқызылған түрлерді қайта қарау барысында Hibbertopterus деп қайта аталды. Кьельсвиг Варинг P. dicki-ді Pterygotus құрамында қалдырды. Шотланд палеонтологтары Лайл И. Андерсон мен Найджел Х. Трюин, сондай-ақ неміс палеонтологы Джейсон А. Данлоп 2000 жылы Кьельсвиг Варингтің Pterygotus dicki үшін берген бастапқы атауын қабылдауының "қиын" екенін атап өтті, себебі ол өте фрагментарлық материалға негізделген. Олар P. dicki сияқты көптеген птериготидтердің де шашыраңқы сегменттерге берілген тағы бір атау екенін, мұндай тәжірибе "таксиномиялық тұрғыдан дұрыс емес" екенін айтты. Олар таксонның жарамдылығын анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет екенін ұсынғанмен, олар әшекейлеу арқылы қалыптасқан сегменттерге фринждің болуы Птериготус түрлерінің басқаларында жоқ екенін, бірақ Cyrtoctenus-та "көзге түсетіндей ұқсас" екенін атап өтті. Глиптоскорпиус күмәнді болғандықтан және оның типтік түрі G. perornatus (және басқа түрлері, мысалы G. kidstoni) жақында Adelophthalmus туысына жатқызылғандықтан, 1968 жылы норвегиялық палеонтолог Лейф Штёрмер мен британдық палеонтолог Чарльз Д. Уотерстон оған жатқызылған түрлерді қайта қарауға кірісті. G. perornatus Глиптоскорпиус туысының типтік түрі болғандықтан, туыс Аделофтальмуспен синоним болды. Сол жылы G. minutisculptus түрі ерекше еуроптиридтер туысының типтік түрі болып тағайындалды – Vernonopterus. Штёрмер мен Уотерстон Glyptoscorpius туысының G. caledonicus түрі жаңа туыстың бөлігі болуы керек деп қорытындылады, оны Cyrtoctenus деп атады (аты грек тілінен – қисық тісті гребен) және оның типтік түрін атады – C. peachi (Бен Пичтің құрметіне). Бұл екі түрдің де негізі фрагментарлы қазба қалдықтары болды. Сонымен қатар, 1936 жылы аталған G. stevensoni түрі жаңа Dunsopterus туысына жатқызылды. Киртоктеннің ерекше диагностикалық белгісі – оның бірінші қосымшаларының гребен тәрізді болуы. Campylocephalus және Vernonopterus түрлерінің ерекшеліктері екеуінің де гиббертоптеридтер еуроптиридтері екенін көрсетеді, бірақ оларға сілтеме жасалатын барлық қазба үлгілерінің толық емес болуы гиббертоптеридтердегі филогенетикалық қатынастарды одан әрі зерттеуді қиындатады. Екеуі де Hibbertopterus туысының синонимдері болуы мүмкін, бірақ олардың қалдықтарының өте толық емес болуы бұл гипотезаны растауға мүмкіндік бермейді. Mycteropoidea суперотбасы ғана көрсетілді.

In 1831, Scottish naturalist John Scouler described the remains, consisting of a massive and unusual prosoma (head) and several tergites (segments from the back of the animal), of a large and strange arthropod discovered in deposits in Scotland of Lower Carboniferous age, but did not assign a name to the fossils. Through Scouler's examination, the fossils represent the second eurypterid to be scientifically studied, just six years after the 1825 description of Eurypterus itself. Five years later, in 1836, British geologist Samuel Hibbert redescribed the same fossil specimens, giving them the name Eurypterus scouleri. The eurypterid genus Glyptoscorpius was named by British geologist Ben Peach, who also named the species G. perornatus (treated as the type species of Glyptoscorpius by later researchers although it had not originally been designated as such) in 1882. The genus was based on G. perornatus and the fragmentary species G. caledonicus, previously described as the plant Cycadites caledonicus by English paleontologist John William Salter in 1863. This designation was reinforced with more fossil fragments discovered in the Coomsdon Burn, which Peach referred to Glyptoscorpius caledonicus. In 1887 Peach described G. minutisculptus from Mount Vernon, Glasgow, and G. kidstoni from Radstock in Somerset. Peach's Glyptoscorpius is highly problematic; some of the diagnostic characteristics used when describing it are either questionable or outright meaningless. For instance, the original description had been based on G. caledonicus and G. perornatus but since the parts of the body preserved in the fossils described don't completely overlap it is impossible to say if Peach's diagnostic characteristics actually apply to the two original species. Though no specification was given as to why, Pterygotus hibernicus (a species described from Ireland by British paleontologist William Hellier Baily in 1872) was reassigned to Hibbertopterus by American paleontologist Erik N. Kjellesvig Waering in 1964 as part of a greater re examination of the various species assigned to the family Pterygotidae. Kjellesvig Waering retained P. dicki as part of Pterygotus. Scottish paleontologists Lyall I. Anderson and Nigel H. Trewin and German paleontologist Jason A. Dunlop noted in 2000 that Kjellesvig Waerings acception of the original designation for Pterygotus dicki was "burdensome" as it is based on highly fragmentary material. They noted that like many other pterygotid species, P. dicki represented yet another name applied to some scattered segments, a practice they deemed "taxonomically unsound". Though they suggested that further research was required to determine whether or not the taxon was valid at all, they did note that the presence of a fringe to the segments formed by their ornamentation was absent in all other species of Pterygotus, but "strikingly similar" to what was present in Cyrtoctenus. The fact that Glyptoscorpius was questionable at best and that its type species, G. perornatus, (and other species, such as G. kidstoni) had recently been referred to the genus Adelophthalmus prompted Norwegian paleontologist Leif Størmer and British paleontologist Charles D. Waterston to in 1968 re examine the various species that had been referred to it. Because G. perornatus was the type species of Glyptoscorpius, the genus itself became synonymous with Adelophthalmus. That same year, the species G. minutisculptus had been designated the type species of a distinct eurypterid genus, Vernonopterus. Størmer and Waterston concluded that the Glyptoscorpius species G. caledonicus was to be part of a new genus, which they named Cyrtoctenus (the name deriving from the Greek Cyrtoctenos, a curved comb) and they named a new species, C. peachi (named in honour of Ben Peach), as its type. Both of these species were based on fragmentary fossil remains. Furthermore, the species G. stevensoni, named in 1936, was referred to the new genus Dunsopterus. The key diagnostic feature of Cyrtoctenus was its comb like first appendages. The features of Campylocephalus and Vernonopterus makes it clear that both genera represent hibbertopterid eurypterids, but the incomplete nature of all fossil specimens referred to them make any further study of the precise phylogenetic relationships within the Hibbertopteridae difficult. Both genera could even represent synonyms of Hibbertopterus itself, though the highly incomplete nature of their remains again makes that hypothesis impossible to confirm. collapsed to only show the superfamily Mycteropoidea.

Cyrtoctenus және Dunsopterus

Көптеген талдаулар мен шолулар Hibbertopterus тұқымдасына жатқызылған он түрді үш жеке, бірақ тығыз байланысты гибертоптеридтер туысы ретінде қарастырады. Мұндай жіктемелерде Hibbertopterus әдетте H. scouleri және H. hibernicus түрлерімен ғана шектеледі, ал H. stevensoni түрі Dunsopterus туысының типтік және жалғыз түрі болып табылады, ал H. caledonicus, H. dewalquei, H. dicki, H. ostraviensis, H. peachi және H. wittebergensis түрлері Cyrtoctenus туысына жатады (мұнда H. peachi типтік түрі болып саналады). Hibbertopterus-ті Cyrtoctenus және Dunsopterus туыстарымен теңестіру Cyrtoctenus-тың белгілі қалдықтарына қарағанда Hibbertopterus-тың кіші үлгілері неге толық болатынын түсіндіруге болады, олар көбінесе фрагментті болады. Hibbertopterus үлгілерінің көпшілігі түлеу терісін, ал Cyrtoctenus үлгілері жойылған организмдерді, қоректенушілерге осал болатындығын көрсетеді. Дегенмен, 2023 жылы жаңа түрді, H. lamsdelli-ді сипаттаған зерттеу Dunsopterus және Vernonopterus туыстарын Hibbertopterus-пен теңестіру қажет екенін, ал Cyrtoctenus одан ерекшеленеді деген пікірді келтірді.

Палеоэкология

Гиббертоптеридтер, мысалы Гиббертоптерус, су бетіндегі қоректілер болған, олардың алға қараған прозомалық қосымшаларында модификацияланған тікендер болған, бұл оларға тіршілік орталарының субстраты арқылы аралап өтуге мүмкіндік берген. Су бетіндегі қоректілік стратегиясы Стилонурина ішіндегі көптеген туыстар тарапынан қолданылғанмен, ол екінші, үшінші және төртінші жұп қосымшаларында пластиналары бар Гиббертоптеридтерде ең жақсы дамыған. Бұл әдіс сүзіліп қоректенуге ұқсас. Бұл кейбір зерттеушілерді Гиббертоптерус қазіргі сүзіліп қоректенетін шаяндар сияқты пелагикалық жануар болған деп ойлауға итермеледі, бірақ туыстың берік және массивті табиғаты (әдетте өте кішкентай болатын қазіргі сүзіліп қоректенетін шаяндардан айырмашылығы) мұндай қорытындыны күмәнді етеді. Шотландияның Файф аймағындағы Сент-Эндрюс маңында табылған қазба іздер Гиббертоптерус кем дегенде шектеулі жерде қозғала алатынын көрсетеді. Табылған із шамамен ұзын және ені болды және бұл эвриптеридтің ұзын болғанын көрсетеді, бұл Гиббертоптерусқа жатқызылатын басқа алып өлшемдерге сәйкес келеді. Іздер жүгіру, соққылау және сүйреу қозғалысын көрсетеді. Сыртқы аяқ-қолдардың сыртында ай тәрізді шарлар, ішкі іздер кеудеге салынған құрсақпен, ал телсон орталық ойықты ойысты. Бұл жануардың құйрығы судан шығып бара жатқанын көрсетеді. Құрлықтағы іздердің болуы Гиббертоптерус құрлықта кем дегенде қысқа уақытқа өмір сүре алатындығын көрсетеді, мүмкін, олардың жабырқақтары ылғалды болған кезде ауада жұмыс істей алатындығымен байланысты. Шотландияның Мидленд аңғарында, Эдинбургтен батысқа қарай 27 шақырым жерде орналасқан Шығыс Кирктон карьерінде бір кездері жанартаудың жанында тұщы сулы көл болған кен орындары бар. Бұл жерде көміртек дәуірінің (шамамен 335 миллион жыл бұрын) Визеан дәуірінің әртүрлі фаунасы сақталған. H. scouleri-ден басқа, фаунаға бірнеше құрлық жануарлары, мысалы антракозаврлар, аистоподтар, бафетидтер және темноспондильдер кіреді, олар белгілі ең көне құрлықтық тетраподтардың кейбіреулерін білдіреді. Жер бетіндегі омыртқасыз жануарлардың бірнеше түрі, соның ішінде мыңжаяулар, Гигантоскорпио (жер бетіндегі алғашқы бұзаулардың бірі) және Опилионның алғашқы өкілдері белгілі. Сонымен қатар, бұл жерде өсімдіктер, соның ішінде Лепидодендрон, Лепидофлойос, Стигмария және Сфеноптерис тұқымдары бар. Жергілікті тұрғыдан H. scouleri-нің таңғажайып қаптамалары "Шкоулердің бастары" ("heid" шотланд тілінде "бас") деп аталады. H. wittebergensis табылған Ваайпорт формациясында да әртүрлі көміртекті фауна және кейбір өсімдік түрлері сақталған. Бұл үлкен және ашық тұщы сулы көл болған деп түсіндіріледі, мүмкін, дауылдар мен мұздық процестердің кездейсоқ әсерімен, табылған қалдықтар көбінесе балықтардың әртүрлі түрлеріне жатады. Бұл түрлердің арасында палеонискоидтар, акулалар және акантодиандар бар. Акулалардың материалдары тым бөлшектік болғандықтан, кем дегенде кейбір қалдықтар протакродонтоидтардың қалдықтарын білдіруі мүмкін. Акантодиандар арасында кем дегенде үш тұқымның қалдықтары мен тікендерінен анықталды, соның ішінде климатикалық Gyracanthides. Палеонискоидтардың ішінде сегіз түрлі тұқымдас түрлері анықталды. Бұл палеонискоидтық тұқымдардың бірнешеуі Шотландиядағы ұқсас жастағы шөгінділерде де кездеседі. H. wittebergensis-тен басқа, біртұтас омыртқасыз жануарлар екі сирек кездесетін екібақтылар, мүмкін, унионидтар. Уаипорт формациясындағы өсімдіктердің қалдықтары, ықтимал климаттық себептерге байланысты, сол жердегі алдыңғы дәуірлерге қарағанда аз әртүрлі. Бұл тұқымдардың арасында жалпы таралған Праэрамункулус (мүмкін прогимноспермді білдіреді) және Археосигиллария (мысалы, ликоподтың кіші түрі) бар.

Hibbertopterids such as Hibbertopterus were sweep feeders, having modified spines on their forward facing prosomal appendages that allowed them to rake through the substrate of their living environments. Though sweep feeding was used as a strategy by many genera within the Stylonurina, it was most developed within the hibbertopterids, which possessed blades on the second, third and fourth pair of appendages. This method of feeding is quite similar to filter feeding. This has led some researchers to suggest that Hibbertopterus would have been a pelagic animal, as modern filter feeding crustaceans, but the robust and massive nature of the genus (in contrast to modern filter feeding crustaceans which are typically very small) makes such a conclusion unlikely. A fossil trackway discovered near St Andrews in Fife, Scotland, reveals that Hibbertopterus was capable of at least limited terrestrial locomotion. The trackway found was roughly long and wide, and suggests that the eurypterid responsible was long, consistent with other giant sizes attributed to Hibbertopterus. The tracks indicate a lumbering, jerky and dragging movement. Scarps with crescent shapes were left by the outer limbs, inner markings were made by the keeled belly and the telson carved a central groove. The slow progression and dragging of the tail indicate that the animal responsible was moving out of water. The presence of terrestrial tracks indicate that Hibbertopterus was able to survive on land at least briefly, possible due to the probability that their gills could function in air as long as they remained wet. In the Midland Valley of Scotland, 27 kilometres (16.8 miles) to the west of Edinburgh, East Kirkton Quarry contains deposits that were once a freshwater lake near a volcano. The locality has preserved a diverse fauna of the Viséan age of the Carboniferous (about 335 million years ago). Other than H. scouleri, the fauna includes several terrestrial animals, such as anthracosaurs, aistopods, baphetids and temnospondyls, representing some of the oldest known terrestrial tetrapods. Several terrestrial invertebrates are also known from the location, including several species of millipedes, Gigantoscorpio (one of the earliest scorpions proven to have been terrestrial) and early representatives of the Opiliones. The site also preserves abundant plant life, including the genera Lepidodendron, Lepidophloios, Stigmaria and Sphenopteris. Locally, the strange fossil carapaces of H. scouleri have been given the common name "Scouler's heids" ("heid" being Scots for "head"). The Waaipoort Formation, where H. wittebergensis has been discovered, also preserves a diverse Carboniferous fauna and some species of plants. Interpreted as having been a large and open fresh to brackish water lake, with possibly occasional influences by storms and glacial processes, fossil remains recovered is most commonly that of various types of fish. Among these types are palaeoniscoids, sharks and acanthodians. Though shark material is too fragmentary to be identifiable, at least some fossils might represent the remains of protacrodontoids. Among the acanthodians, at least three genera have been identified from fossil scales and spines, including the derived climatiiform Gyracanthides. Among the palaeoniscoids, eight distinct genera have been identified. Several of these palaeoniscoid genera also occur in deposits of similar age in Scotland. Other than H. wittebergensis, the only known invertebrates are two rare species of bivalves, possibly representing unionids. Plant fossils in the Waaiport Formation are notably less diverse than those of preceding ages in the same location, possibly because of climate reasons. Among the genera present are the common Praeramunculus (possibly representing a progymnosperm) and Archaeosigillaria (a small type of lycopod).