Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Магнус (шамамен 1324 – 25 шілде 1373), әшекей мойынсымен Магнус немесе Магнус II деп аталған, Брансвик-Люнебург герцогы, Вольфенбюттель (көбінесе Брансвик деп те аталатын) және уақытша Люнебург княздықтарын басқарған.
Magnus (c. 1324 – 25 July 1373), called Magnus with the Necklace or Magnus II, was Duke of Brunswick Lüneburg, ruling the Brunswick Lüneburg principalities of Wolfenbüttel (colloquially also called Brunswick) and, temporarily, Lüneburg.
Өмірбаян
Магнус Брансвик-Люнебург (Волфенбюттель) герцогы Магнус Салихалының ұлы болды. 1362 жылы Магнус және оның ағасы Людовик I, Брансвик-Люнебург герцогы, ағаларына, Бременнің принц-архиепископы Альберт II-ге, өзі билікке талап еткен Ольденбургтың діни басқарушысы Морриске қарсы тұруға көмектесті. Магнус, Людовик және соңғысының қайнағасы Вильгельм II, Брансвик-Люнебург герцогы (Целле) және олардың әскерлері Морристі Вёрдедегі князь-архиепископтық қамалға қоршап алып, отставкаға келуге мәжбүр етті. 1367 жылы ағасы Людовик қайтыс болғаннан кейін Магнус екі герцогтық княздықтың, Вольфенбюттель мен Целленің (сонымен қатар Люнебург деп те аталатын) мұрагері атанды. 1369 жылы әкесі де, Целлені билеген Вильгельм II де қайтыс болғаннан кейін Магнус екі княздықты да иеленді. Бірақ 1370 жылы ол Целлені Саксония-Виттенбергтің Асканиялық герцогтарына (Альберт пен оның інісі Вацлав, Саксония-Виттенберг сайлаушысы) жоғалтты, оларға Киелі Рим императоры Карл IV княздықты сыйлады және Магнустың үстінен тыйым салды. Бірнеше қала, соның ішінде Люнебург (Люненбург), Уэльзен және Ганновер Асканиялықтарға адалдығын ауыстырды; Магнус Брауншвейг (Брансвик) қаласын одақтастарының арасында қиындықпен ғана сақтап қалды. Магнус 1373 жылдың 25 шілдесінде Дейстердің жанындағы Левесте шайқасында (қазіргі Гехрденнің бір бөлігі) қаза болғаннан кейін Люнебург мұрагерлік соғысы бірнеше жылға созылды.
Magnus was the son of Magnus the Pious, Duke of Brunswick Lüneburg (Wolfenbüttel). In 1362 Magnus and his brother Louis I, Duke of Brunswick Lüneburg helped their brother Prince Archbishop Albert II of Bremen to assert himself against the incumbent diocesan administrator Morris of Oldenburg, who claimed the see for himself. Magnus, Louis and the latter's father in law William II, Duke of Brunswick Lüneburg (Celle), and their troops beleaguered Morris in the prince archiepiscopal castle in Vörde and forced him to sign his resignation. After the death of his brother Louis in 1367, Magnus became the designated heir of both ducal principalities, Wolfenbüttel and Celle (colloquially also Lüneburg). When both his father and William II, who ruled over Celle, died in 1369, Magnus gained both ducal principalities. But already in 1370, he lost Celle to the Ascanian dukes of Saxe Wittenberg (Albert and his uncle Wenceslas, Elector of Saxe Wittemberg), who had been given the principality by Charles IV, Holy Roman Emperor, who had also banned Magnus. Several cities, including Lüneburg (Lunenburg), Uelzen, and Hanover switched allegiance to the Ascanians; Magnus managed to keep the City of Braunschweig (Brunswick) among his allies only with difficulties. The Lüneburg War of Succession continued for several years after Magnus died in the Battle of Leveste (a part of today's Gehrden), near the Deister, on 25 July 1373.