Груник шайқасы: Британдық кәсіподақтар мен еңбек дауы

Кіріспе

Британдық кәсіподақ тану дауы

Грунвик дауы – 1976 және 1978 жылдар аралығында екі жылдық ереуілге әкелген, Лондонның Уилсден ауданындағы Долис Хиллде орналасқан Грунвик фильмдерді өңдеу зертханаларында кәсіподақ тану мәселесіне байланысты британдық өндірістік дау. Он жылдық өндірістік алабұдында Грунвик дауы кәсіподақтар және еңбек қатынастары заңнамасының белгілі бір себебіне айналды және "өзінің шыңында мыңдаған кәсіподақ мүшелері мен полиция қызметкерлерін қақтығыстарға тартты, наразылық акцияларында 500-ден астам адам қамауға алынды және полиция тарапынан жиі зорлық-зомбылық орын алды". Ереуіл кезінде жасалған 550 тұтқын 1926 жылғы жалпы ереуілден бері кез келген өндірістік даудағы ең жоғары көрсеткіш болды. Солшыл журналист Пол Фут бұл дауды "кластар мен партиялар арасындағы басты шайқас алаңы" деп сипаттады. Дау туралы ақпарат ұлттық телеарналардың кешкі жаңалықтарында күнделікті жарияланып, ереуілді қолдаушылар мен Метрополитен полициясының арнайы патрульдік тобы арасындағы жиі және қатал қақтығыстарды көрсетті. Грунвик полиция бөлімі алғаш рет өндірістік дауға жұмылдырылды. Көбінесе әйелдер, иммигранттар, Шығыс Африкадан келген азиялық ереуілшілер – жаңалықтарда "сари киген ереуілшілер" деп аталды – Жаябен Десай басқарды, оның кәсіподаққа мүшелігі 1977 жылдың қарашасында Кәсіподақтар конгресінің (TUC) штаб-пәтері алдындағы аштық ереуілінен кейін тоқтатылды. Бұл сондай-ақ, ереуілшілердің көпшілігі этникалық азшылықтан шыққан және еңбек қозғалысынан кең қолдау алған алғашқы дау болды. Бұрынғы даулар, Лестер және Саутхолл қалаларында иммигрант жұмысшыларды қамтыған, "шеттетуге ұшырады" және тіпті "ақ кәсіподақ мүшелері мен олардың басшылары тарапынан ашық және жағымсыз нәсілшілдікке" әкелді. Үкімет Лорд Скарман төрағалығымен Скарман тергеуін тапсырды, ол кәсіподақты тануды және жұмысшыларды қызметке қайта орналастыруды ұсынды, бірақ оңшыл Ұлттық бостандық қауымдастығы (NAFF) және Консервативтік партия қолдаған жұмыс беруші ұсыныстарды қабылдамады. TUC кейіннен қолдауын қайтарып алды, ал жұмысшылардың ереуіл комитеті 1978 жылдың маусым айында даудың аяқталғанын жариялады. Британиядағы өндірістік қатынастарға ереуілдің әсері зор болды және британдық кәсіподақ қозғалысын айтарлықтай әлсіретті. Консервативтік партия және оңшылдардың басқа өкілдері бұл оқиғаны үлкен саяси және идеологиялық жеңіс деп қарады, бұл 1979 жылғы жалпы сайлауда консерваторлардың жеңіске жетуіне және одан кейін 1980 жылдары кәсіподақтардың билігін шектеуіне жағдай жасады. Дау кезінде фирма пошта арқылы жұмыс істеді, клиенттер әзірленбеген пленкаларды және төлемді зертханаға пошта арқылы жіберіп, дайын фотосуреттерді пошта арқылы қайтарып алды. Әуесқой түсті фотосуретшіліктің өсуі осы нарықты бұрын қызмет көрсеткен шағын химиялық дүкендердің "отбасылық суреттерді әзірлеуге арналған жабдықты сатып ала алмайтындығына" және фото өңдеу саласы Грунвик сияқты ірі, мамандандырылған компаниялар үшін ашық қалды" дегенді білдірді. Үш сағаттан артық жұмыс істеу міндетті болды және көбінесе алдын ала хабарланбайтын. Компанияның 440 қызметкерінің 80%-ы азиялық, 10%-ы афро-карибтік шығу тегінен болды, ал Грунвикке жұмысқа орналасуға арналған өтініш нысандарында паспорт нөмірі және "Ұлыбританияға келген күні" сұралды. 1977 жылғы Скарман тергеуі ақырында "ереуілге дейін компаниядағы жұмыс жағдайлары жақсы болды; еңбекақы мөлшерлемелері ереуілге дейін төмен болғанымен, компания 1976 жылдың қарашасында және 1977 жылдың сәуірінде жұмысшыларға төленген қаржылық жеңілдіктерді арттырды, [кейбір жағынан, салыстырмалы фирмалар төлейтін жалақы мөлшерлемелерімен салыстырылатын және кейбір жағынан, олардан сәл жоғарырақ болды, ал қызметкерлер жұмыс уақыты тығыз кезеңдерде міндетті қосымша жұмыс уақытын түсінді және қабылдады". Социалистік жұмысшылар партиясының Грунвикті "расистік" жұмыс беруші деп айыптауы кейіннен "толыққандай жалған және әділетсіз" деп қайтарып алынды. Джордж Уорд 1933 жылы Нью-Делиде бай бухгалтердің ұлы болып дүниеге келді. Гранвиктегі жұмыс жағдайлары жұмысшыларды жұмыссыз қалдыратын цехтарға ұқсайды деген айыптамалар болғанымен, сол кездегі басқа авторлар бұл ғимараттарды "таза, жарық, бірақ қарапайым" деп сипаттады. Алайда, дау Ұлыбританияда рекордтар басталғаннан бері ең ыстық жаз кезінде басталды, ол кезде ғимараттағы кондиционер жұмыс істемеді және қызметкерлердің өнімділігін ескеруге ешқандай шара қабылданбады. Оның ұлы Сунил оны қолдап, наразылыққа шықты. 1976 жылдың 23 тамызында алтауы Грунвик алдында пикетке шықты және өкілдік ету үшін кәсіподаққа жүгінуге кеңес алды. Оларға кейін TUC APEX-ке, кәсіби, басшылық, кеңсе қызметкерлері мен компьютер мамандарының қауымдастығына жүгінуге кеңес берді, сол кезде APEX-тің демеушісі болған Ширли Уильямс "барлық кәсіподақ қозғалысында ең бейілді және түбегейлі коммунизмге қарсы кәсіподақ ретінде танымал" деп сипаттады.

The Grunwick dispute was a British industrial dispute involving trade union recognition at the Grunwick Film Processing Laboratories in Chapter Road, Dollis Hill in the London suburb of Willesden, that led to a two year strike between 1976 and 1978. During a decade of industrial unrest, the Grunwick dispute became a cause célèbre of trade unionism and labour relations law, and "at its height involved thousands of trade unionists and police in confrontations, with over 500 arrests on the picket line and frequent police violence". The total of 550 arrests made during the strike was at the time the highest such figure in any industrial dispute since the General Strike of 1926. Left wing journalist Paul Foot described the dispute as "a central battleground between the classes and between the parties". The dispute was reported nightly on the national television news, depicting the often violent clashes between the supporters of the strikers and the Metropolitan Police's Special Patrol Group. Grunwick was the first time that this police unit had been deployed in an industrial dispute. The mostly female, immigrant, East African Asian strikers – dubbed "strikers in saris" by the news media – were led by Jayaben Desai, whose membership of the union was later suspended following her hunger strike outside the Trades Union Congress (TUC) headquarters in November 1977. This was also the first dispute where the majority of strikers were from an ethnic minority and still received widespread support from the labour movement – previous disputes involving immigrant workers which had taken place in Leicester and Southall had "remained marginalised" and had even led to "open and ugly racism on the part of white union members and their leaders". The incumbent Labour government commissioned the Scarman Inquiry, chaired by Lord Scarman, which recommended both union recognition and re instatement of the workers, but the employer, backed by the right wing National Association For Freedom (NAFF) and the Conservative Party, rejected the recommendations. The TUC subsequently withdrew their support and the workers' strike committee announced the end of the dispute in June 1978. The repercussions of the strike for British industrial relations were far reaching, significantly weakening the British trades union movement. The Conservative Party and other members of the right wing saw this as a major political and ideological victory, preparing the ground for Conservative success in the 1979 general election and their subsequent curbing of the unions' power in the 1980s. At the time of the dispute, the firm operated on a postal basis, in which customers mailed undeveloped films and payment to the laboratory and received finished photographs back through the postal service. The growth of amateur colour photography meant that small High Street chemists which had previously serviced this market "could no longer afford the equipment to develop family snapshots, and the photo processing field was left wide open for larger, specialist companies" such as Grunwick. Overtime was compulsory and often no prior notice would be given. Of the company's 440 employees, 80% were of Asian origin and 10% of Afro Caribbean origin, and application forms for employment at Grunwick asked for passport numbers and "date of arrival in the UK." The 1977 Scarman Inquiry would ultimately conclude that "physical working conditions in the company before the strike were good; although the rates of pay were low prior to the strike, the company increased financial benefits paid to workers in November 1976 and April 1977 [until] the rates of pay were broadly comparable with, and in some respects, slightly better than, those paid by comparable firms in the industry and employees understood and accepted the requirement of compulsory overtime during busy periods." A claim by the Socialist Workers Party alleging that Grunwick was a "racist" employer was also later withdrawn as "completely untrue and unfair". In fact, George Ward was of Anglo Indian extraction born in New Delhi in 1933, the son of a wealthy accountant. Although there were allegations that the working conditions at Grunwick resembled those of a sweatshop, other contemporary writers described the premises as "clean and well lit but frugal." However, the dispute began during the hottest summer in the UK since records began, when the air conditioning at the premises was not then in operation, and no allowance was made for this in terms of the employees' productivity. Her son Sunil walked out in support of her. On 23 August 1976 the six began picketing outside Grunwick, and were advised by the Citizens Advice Bureau to contact a trade union to represent them. They were then advised by the TUC to contact APEX, the Association of Professional, Executive, Clerical and Computer Staff, described by Shirley Williams, who was at the time sponsored by APEX, as "famous throughout the trade union movement as the most determinedly moderate and fundamentally anti communist union of them all."

Пошта қызметкерлерінің кәсіподағының бойкоты

Шабуыл басталғанда, Пошта қызметкерлері одағының (UPW) мүшелері поштаны жеткізу үшін пикет сызығын кесіп өтуден бас тартты, бірақ фирма өкілдеріне оны Криклвудтағы жергілікті сұрыптау кеңсесінен алуға рұқсат берді. Бұл келісім 1 қарашада UPW Грунвикке кіретін немесе одан шығатын барлық поштаны өңдеуді тоқтатуға келіскенде және Грунвиктің қызметкерлеріне оны өздері жинауға рұқсат беруден бас тартқанда аяқталды. Уорд жергілікті консервативті депутат Джон Горсттан қолдау алды, ол бұл мәселені Төменгі палатада шұғыл талқылауға шақырды. Горст пен NAFF қолдауымен Уорд UPW-ге қарсы сот ісін жоғары сотқа жүгізумен қорқытты, оның мүшелерінің әрекеттері 1953 жылғы Пошта туралы заңның 58-бабының ережелеріне тікелей қайшы келеді деп мәлімдеді, онда Пошта қызметінің кез келген қызметкері "поштаны қасақана өңдемейтін болса" қылмыс жасады деп айыпталады. 4 қарашада Уорд UPW бойкотын тоқтату шартымен ACAS-пен кездесуге келісті, ал APEX пен UPW арасындағы келіссөздерден кейін Грунвик қызметкерлеріне сұрыптау кеңсесінен поштаны жинауға рұқсат берілді. 5 қарашада Уорд Пошта кеңсесі мен UPW-ге қарсы ex parte тыйым салу туралы өтініш берді, бірақ Жоғарғы Сотта судья Чэпман оны қабылдамады. Әдетте, тарап қарсыластың ниеттерін білуіне жол бермеу үшін өз тарапынан әрекет етеді. 9 қарашада Слинн мырзаның алдында өткен екінші сот отырысында фирма өтінішін қабылдамауға келісті. Джон Стейси, Грунвиктің кадрлар менеджері: "Шындығында, бізге олардың пікірлерінің қандай екендігіне ешқандай қатысы жоқ". Жұмыспен қамту жөніндегі мемлекеттік министр Харольд Уокер Грунвикті дауды аяқтау үшін ACAS-пен ынтымақтасуға шақырды және NAFF-тің қатысуын сынға алды, бұл "өте оңшыл саяси ұйымның өндірістік дауларға араласуға тырысқаны бірінші рет емес екенін және бұл зиянды салдарға әкелді" деді. Грунвик ACAS-қа әлі жұмыс істейтіндердің есімдері мен мекенжайларын бермейді немесе оларға жұмысшыларға қол жеткізуге рұқсат бермейді, олардың пікірлері сұралған жағдайда ғана, ал ереуілшілердің пікірлері ескерілмейтінін айтады. Компания "Біз компанияның ішіндегі адал қызметкерлердің пікірімен байланыстымыз" деп түсіндірді және "сырттағы" ереуілшілердің пікірін ескермейді. ACAS дайындаған есеп жобасы барлық жұмысшыларды сұхбаттауға мүмкіндік бермеді, сондықтан Грунвик келіссөздер мақсатында APEX-ті тануды ұсынды. Грунвик "қызметкер" ұғымының анықтамасы бойынша ұсынысқа қарсылық білдіру үшін заңгерлік кеңес алды. 1977 жылдың 18 сәуірінде компания ACAS-қа арыз жазып, оның өкілеттігін асырып, ереуілшілердің пікірлерін сұрап, ultra vires деп мәлімдеді. 1977 жылдың 12 шілдесінде Лорд Виджер, Лорд-бас судья, ACAS баяндамасын жоққа шығару туралы Грунвиктің талабын қабылдамады. Лорд Виджерри ACAS "қызметкерлердің пікірін сұрауға барынша күш салды" деді, бірақ Грунвик олардың есімдері мен мекенжайларын жасырып қойғандықтан, барлық қызметкерлермен сөйлесуге тыйым салынды. Ол: "Мен Уорд мырзаның бұл тізімдерді кез келген уақытта бере алатынына қанағаттандым, бірақ ол бұл іс бойынша іс жүргізуді бақылауға алады деген сеніммен бұдан бас тартты" деді. ACAS компаниясы Грунвикте жұмыс істейтін жұмысшылардың пікірін білу үшін барлық күш-жігерін жұмсағанын мойындағанмен, мұны жасамағаны "Заңның 14-бабының талаптары мен кепілдіктерін орындамағандығын" білдірді. ACAS компаниясы бұл шешімге шағымданатынын айтты, бұл заң жұмыс беруші ынтымақтастықтан бас тартқан жағдайда қолданылмайды.

When the strike began, members of the Union of Post Office Workers (UPW) refused to cross the picket line to deliver mail, but allowed representatives of the firm to collect it from the local sorting office at Cricklewood. This arrangement ended on 1 November, when UPW agreed to stop handling all mail in or out of Grunwick and refused to allow Grunwick staff to collect it themselves. Ward received backing from his local Conservative MP, John Gorst, who called for an emergency debate about the matter in the House of Commons. Backed by Gorst and NAFF, Ward threatened to take legal action against the UPW in the High Court, claiming the actions of its members was in direct contradiction to the provisions of section 58 of the Post Office Act 1953, which said that any officer of the Post Office who "wilfully fails to handle mail" would be guilty of a misdemeanour. On 4 November Ward agreed to meet ACAS in return for UPW calling off its boycott, and following talks between APEX and UPW Grunwick staff were once more allowed to collect mail from the sorting office. Ward still applied for an ex parte injunction against both the Post Office and the UPW on 5 November, which was refused by Mr. Justice Chapman in the High Court. Usually, a party moves ex parte to prevent an adversary from having notice of their intentions. At a second inter partes hearing before Mr. Justice Slynn on 9 November, the firm consented to the dismissal of its application for an injunction. John Stacey, Grunwick's personnel manager, said "The truth is that we do not care what their opinions are." Harold Walker, the Minister of State for Employment, also urged Grunwick to co operate with ACAS to end the dispute and criticised the involvement of NAFF, saying that this was not the first time that this "ultra right wing political organisation [had] sought to interfere in industrial disputes, with harmful consequences." Grunwick would not turn over the names and addresses of those still working to ACAS, or allow them access to the workers, saying that it would only do so if their opinions were canvassed while those of the strikers were not taken into consideration. The company explained "We are bound by the opinion of the loyal workers inside our company" and would not heed those of the strikers "outside". The draft report prepared by ACAS, who had been unable to canvass all of the workers, recommended recognition of APEX by Grunwick for negotiation purposes. Grunwick responded to the draft by seeking legal advice to challenge the recommendation, centred on the definition of "worker". On 18 April 1977 the company served a writ on ACAS, claiming that it had exceeded its authority by canvassing the opinions of the strikersultra vires The case was heard during June–July 1977. In his judgement, delivered 12 July 1977, Lord Widgery, the Lord Chief Justice, dismissed the claim by Grunwick that the ACAS report should be quashed. Lord Widgery said that ACAS had "made all reasonably practicable efforts to canvass staff opinion", but had been prevented speaking to all employees as Grunwick had deliberately withheld their names and addresses. He said "I am satisfied that Mr. Ward could have supplied these lists at any time but declined to do so in the belief that he could thereby exercise some control over the proceedings." While accepting that ACAS had made all the efforts that it could to ascertain the opinions of the workers inside Grunwick, the failure to do so meant that it had "not complied with the conditions and safeguards of section 14 of the Act." ACAS said that it would appeal the decision, which had effectively made the Act unworkable where an employer refuses to co operate.

Пикетке шығудың ұзақтығы

1977 жылдың наурыз айына қарай, Grunwick компаниясымен іскерлік байланысты тоқтату мақсатында Лондонның дәріханаларының алдында да пикеттер басталды. Grunwick компаниясы пикеттердің дүкендер алдында демонстрация жасауына және компанияның "құрметке нұқсан келтіретін" деп мәлімдеген жарнамалық парақтарды таратуына тыйым салатын сот шешімі шығаруға тырысты. Жоғары сот судьясы Гибсон бұл шешімді қабылдаудан бас тартып, еңбек дауы кезіндегі бейбіт пикеттерге араласпайтынын айтты. Компания пикеттердің зорлық көрсеткенін дәлелдей алмады, сондай-ақ ереуіл комитеті өз айыптамаларын сотта қорғай алатынын мәлімдегендіктен, судья парақтарды таратуға шектеу қоймады.

Жаппай пикеттер

1977 жылдың маусым және шілде айларындағы дау және оны жариялаған БАҚ арасындағы жағдай бірнеше апта бойы шиеленісіп, қызып кетті. Өйткені, Лондонның түкпір-түкпірінен келген кәсіподақ мүшелері мен оларды қолдаушылардан құралған жаппай пикеттер Гранвик зауытының ереуілге қатыспаған жұмысшыларын жұмысқа кіруден тоқтатуға тырысты. Полиция күшін арттырып, қатаң шаралар қолданды, нәтижесінде бірнеше рет қақтығысқа ұласты. Жергілікті «Брент» кәсіподақ кеңесі, оның президенті, тәжірибелі құрылысшы және Коммунистік партияның өндіріс ұйымдастырушысы Том Дюркин, хатшысы TGWU белсендісі Джек Дроми ереуілшілерді қолдауға белсенділік танытып, Лондонның басқа да кәсіподақ кеңестерінен, кәсіподақтардан және еңбек қозғалысының басқа да ұйымдарынан қолдау жинады. 1977 жылдың көктемінен бастап бұл, Лондонның басқа аймақтарынан келген кәсіподақ өкілдерінің делегацияларына пикетке қатысуға және ереуілшілерді қолдауға мүмкіндік берді. Гранвик басшылығы мен полиция пикетшілердің зауытқа кіретін жұмысшылармен байланысқа түсуіне жол бермей, олардың арасын бөліп тұрды. Жазда ереуіл комитеті, кәсіподақ кеңесінің қолдауымен, 1977 жылдың 22 маусымында Гранвикке ереуілге қатыспаған жұмысшыларды тасымалдайтын автобустардың кіруін тоқтату мақсатында жаппай пикет шақыру туралы шешім қабылдады. Бұл шақыру Лондонның көптеген кәсіподақ және еңбек қозғалысы ұйымдары, сондай-ақ барлық солшыл саяси ұйымдар (әсіресе Коммунистік партия және оның газеті «Morning Star», Социалистік жұмысшылар партиясы және Лейбористік партияның ішіндегі түрлі саяси топтар) тарапынан қуатты қолдауға ие болды. 22 маусымдағы оқиға Гранвик ереуілшілерімен ынтымастық танытудың жалпыұлттық демонстрациясына айналды. 22 маусымда кәсіподақ кеңестерінің делегациялары, бірнеше сайлау округі Еңбек партиясы және көптеген кәсіподақтар (оның ішінде шахтерлер мен баспа жұмыскерлері) жаппай пикетке қатысты. Ұлттық шахтерлер одағының Йоркшир аймағының президенті Артур Скаргиллдің және Йоркшир, Оңтүстік Уэльс және Кент сияқты алыс аймақтардан келген шахтерлер делегациясының қатысуы БАҚ назарына ілікті. Полиция мен пикетшілер арасында қақтығыстар болды (және көптеген адамдар қамауға алынды), себебі полиция ереуілге қатыспаған қызметкерлерді Гранвик зауытына апарып жатқан автобустарды күзетуге тырысты. Полиция мен пикетшілер арасындағы қақтығыстың қанды көріністері теледидардан көрсетілді. Еңбек үкіметі Лорд Скарман басшылығымен тергеу комиссиясын құруға шешім қабылдады және тергеу нәтижесі шыққанша шілде айының ортасында пикеттер тоқтатылды. APEX тергеу қорытындысына бағынатынын мәлімдеді, бірақ Уорд бұған келіспей, тек қана заңды соттарға бағынатынын айтты.

The dispute, and the attendant media coverage, became far more heated for a few weeks in June and July 1977 when mass pickets formed of trade unionists and supporters from across London tried to stop non striking Grunwick workers from entering the workplace. Police responded with greater numbers and more aggressive tactics, and violence broke out on a number of occasions. The local Brent Trades Council, led by its president, veteran construction union activist and Communist Party industrial organiser Tom Durkin, and its secretary, TGWU activist Jack Dromey, had become increasingly active in support of the strikers, mobilising support from other trades councils, trade unions and other labour movement bodies across Greater London. From the spring of 1977 this had led to delegations of trade unionists from other parts of London starting to attend at and support the picket lines and the Grunwick management and the police had responded by preventing pickets from having any contact with workers entering the factory. In the summer the strike committee, supported by the trades council, decided to call mass pickets in an attempt to prevent buses carrying non striking workers entering the Grunwick premises and a mass picket and demonstration was called for 22 June 1977. This mobilisation call was vigorously taken up by several trade union and labour movement bodies across London and by virtually all leftist political organisations (notably the Communist Party and its newspaper, the Morning Star, the Socialist Workers' Party and various political groups inside the Labour Party). The 22 June event became a national demonstration of solidarity with the Grunwick strikers. On 22 June delegations from trades councils, several constituency Labour parties and a great many trade unions (including miners and print workers) attended the mass picket. The attendance of the president of the Yorkshire area of the National Union of Mineworkers, Arthur Scargill, and a delegation of mineworkers from as far afield as Yorkshire, South Wales and Kent, was highlighted by the media. There were clashes between police and pickets (and a large number of arrests) when police tried to escort buses carrying non striking employees into the Grunwick plant and bloody scenes between the police and the pickets were broadcast on television. The Labour government decided to commission an inquiry under Lord Scarman and the pickets were called off in mid July to wait for the result of the inquiry. APEX announced it would abide by the outcome of the inquiry but Ward did not, saying he would only submit to the normal courts.

Салдары

Скарман тергеуі ереуілшілерді қызметке қайта орналастыруды ұсынды, басшылықтың "әріптерге сәйкес, бірақ заңның мәніне қайшы" әрекет еткенін айтты және кәсіподақты мойындау "компанияға да, қызметкерлерге де пайдалы болуы мүмкін" деді. Уорд бұл есепті қабылдамады, ереуілшілер қайтадан жұмысқа алынбады және кәсіподақ мойындалмады. Лордтар палатасының шешімі Уордтың кәсіподақты мойындамау құқығын растады. Басқа кәсіподақтардың ереуілге көрсеткен қолдауы "азайды".

Саяси қатысу

APEX қолдаған Еңбек үкіметінің үш министрі – Ширли Уильямс, Денис Хауэлл және Фред Мулли 1977 жылғы 19 мамырда Грунвик пикетіне қосылды; сол кезде пикет "салыстырмалы түрде шағын және бейбіт" болған. Әдетте орташалық көзқарастас ретінде танылған Уильямс 1979 жылғы жалпы сайлауда мандатын жоғалтты, ал жазушы Кингсли Амис "Оның Грунвик пикетіне келген күніне өкінгенін тікелей білем" деді. Грунвиктің поштасын жеткізуден бас тартқан пошташылар жұмыстан шеттетілді, бұл аймақтағы пошта қызметін тоқтатты, ал Бас прокурор оларға қарсы қандай да бір шара қолданудан бас тартты және басқаларға да тыйым салды. 1977 жылдың тамызында белгілі консервативті саясаткер сэр Кит Джозеф Грунвик дауын "Британ демократиясы, қарапайым адамдар мен әйелдердің бостандықтары үшін шешуші сәт немесе құлау нүктесі" деп атады және пикетке қосылған Еңбек министрлерін "қызыл фашизмнің артынан ілесіп жүретін [модераттар]" деп сипаттады. Джозеф өкілеттігінен тыс әрекет еткені айтылды, себебі көлеңкедегі Еңбек министрінің қызметін орташа көзқарастағы Джеймс Приор атқарды. Тори реформа тобы Джозефті "есінен жаңылып кеткен" деп бағалады, ал Маргарет Тэтчер оның сөздерін "тымырлы" деп сипаттады.