1969-70 жж. Солтүстік Италиядағы «Қайырлы күз» – жалақыны көтеру, жағдайды жақсарту талаптарымен өндіріс ошақтарындағы ірі ереуілдер. Тарих, экономика.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1969-70 жылғы "Қызу күз" – Солтүстік Италияның зауыттары мен өнеркәсіптік орталықтарында жұмысшылардың жалақысын және еңбек жағдайларын жақсарту талабымен өткен ірі ереуілдерді бейнелейтін термин. 1969 және 1970 жылдары аймақта 440 сағаттан астам ереуіл болды. Оңтүстік Италиядан еңбек көші-қонының азаюы елдің солтүстік бөлігінде толық жұмыспен қамту деңгейіне алып келді, осылайша сол жердегі жұмысшылар өздерінің әсерін күшейтуге мүмкіндік алды.
The Hot Autumn of 1969–70 is a term used for a series of large strikes in the factories and industrial centers of Northern Italy, in which workers demanded better pay and better conditions. During 1969 and 1970 there were over 440 hours of strikes in the region. The decrease in the flow of labour migration from Southern Italy had resulted in nearly full employment levels in the northern part of the country, meaning that the workforce there now had the leverage to start exercising its influence.
Шолу
Жалпы сауаттылық деңгейінің артуына байланысты, әсіресе жұмысшылар арасында, 1968 жылғы мамырда Францияда болған осыған ұқсас оқиғалардың ықпалымен туған студенттік наразылық толқынынан кейін, солшыл студенттер әлеуметтік реформалар мен сыныптық сананы арттыруды талап ете бастады. Жұмысшылар да осы наразылықтарға қосылып, жалақыны көтеруді талап етті. Олардың көпшілігі заводтардағы өнімділіктің артуына байланысты жұмыстан босатылды. Жұмысшылардың ұжымдық басқару туралы барлық талаптары қабылданбаса да, 40 сағаттық жұмыс аптасы және жалақыны арттыру сияқты негізгі талаптар орындалды. Қанағаттанбаушылықтың себептері әртүрлі болды – жалақы мен еңбек жағдайларын жақсарту туралы әдеттегі талаптардың қатарында, жұмыс күшінің көп бөлігінің өте кедей Оңтүстіктен көшіп келгені де шиеленісті күшейтті. Олар жұмыс іздеу үшін үйлерін тастауға мәжбүрлеген қоғамға наразы болды және көп жылдар бойы оларды орташа жалақыдан төмен жалақымен пайдаланған жұмыс берушілерден кек алуды қалады. Содан бері итальян баспасөзінде "autunno caldo" деген тіркес маңызды ереуілдермен белгіленген басқа кезеңдерді сипаттау үшін қолданылып келеді, бірақ соңғы онжылдықтарда мұндай маусымдық ереуілдер көбінесе күз айларында жоспарланып, көпшілік талқысына салынатын үкіметтің бюджеттік жоспарларына қарсы бағытталды.
Due to increased literacy levels in general and especially among workers, following a wave of student protests influenced by similar events in May 1968 in France, leftist students started agitating for social reforms and increased class consciousness. Workers joined in on these protests and began to demand increased wages. Many of them were being laid off because of increased efficiencies in factories. Not all of the workers' demands for collective control came about, but more basic demands such as a 40 hour work week and increased pay were achieved. The reasons for discontent varied while the usual demands for better pay and working conditions were a factor, the tensions were also increased by the fact that much of the workforce had migrated from the much poorer South. They were generally unhappy at the society that had forced them to leave their homes in search of work, and wanted to get back at the employers who, in their view, had been exploiting them with lower than average wages for so many years. The phrase autunno caldo has since been applied in the Italian press to describe other periods marked by significant strikes, although in later decades, such seasonal strikes have more often been directed against government's budget plans, which are usually planned and publicly debated during the autumn months.
Шығу тегі
Италияда "Жылы күз" деп аталатын кезең 1968 жылдың жазында басталды, ол кезде жұмысшылар жалақыны бір реттік көтеруді талап етіп ереуілдер ұйымдастырды. 1966 жылдан 1972 жылға дейін жалғасқан наразылықтар университеттерден бастау алды. Бұл студенттік қозғалыстар ереуілдер, демонстрациялар және университет ғимараттарын басып алу сияқты наразылықтың бұзылғыш формаларын қолдану арқылы үрдіс белгіледі. Турин FIAT зауыттарының орталығы болды және үздіксіз, спонтанды ереуілдердің ошағына айналды. "Жылы күз" кезеңі Италиядағы орнаған билік қатынастарына жасалған шабуыл болды және өте қауіпті кезең еді. "Жылы күзден" кейін "Қорғасын жылдары" келді, ол оң және солшыл радикалды топтардың зорлық-зомбылығына толы кезең болды, оның ішінде бомбалау, оқ жарып, адамдарды ұрлау сияқты оқиғалар орын алды. Италия үкіметіндегі мұндай клиенттік қатынастар жемқорлыққа және тиімсіз басқаруға әкеп соқты. "Жылы күз" мәселелері Confederazione Italiana dei Sindacati Lavoratori (Италия жұмысшы кәсіподақтарының конфедерациясы, немесе CISL) мен де байланысты. CISL екі қағидатқа негізделген: кәсіподақтардың ұйымдастыру жұмысының маңыздылығы және кәсіподақ белсенділерінің кәсіби деңгейі. 1970-1980 жылдарға қарай CISL бюрократиялық және саяси ұйымға айналды. Ол Христиан-демократиялық партиясының фракцияларымен байланысты болды, мұнда игіліктер алмасу Италия үкіметінің жұмыс істеу тәсілі болды. "Жылы күздің" пайда болуы мен салдарына қатысты экономикалық проблемалар да болды. 1969 жылдан кейінгі алты жылда табыстың үлкен қайта бөлінуі болды, ал жалпы ұлттық табыстың (ЖҰТ) тәуелді еңбекке тиесілі үлесі 57-ден 73 пайызға дейін өсті. Осы табысты қайта бөлу тұтынуды арттырып, жинақтарды азайтуға әкелді, бұл бұрыннан қарызға батқан ел үшін үлкен мәселе болды. "Жылы күз" наразылықтары университеттен басталды, бірақ олардың өнеркәсіптік сатыға көшуі бірінші республиканың әлсіз басқаруын көрсетті, себебі экономикалық саясат тиімсіз болды және жұмысшы табының көптеген наразылықтарын тудырды.
The period known as the "Hot Autumn" in Italy began in the summer of 1968, which saw a series of strikes as workers demanded a flat rate pay rise. The unrest that lasted from 1966 to 1972 began in the universities. These student movements set a precedent with their use of disruptive forms of protest which included strikes, demonstrations, and occupation of university buildings. Turin was the center of FIAT factories, and became the focus of continual wildcat strikes. The period of the "Hot Autumn" was an attack on the established power relations in Italy and it was very explosive. The "Hot Autumn" was followed by the "Years of Lead", which was a period of far right and far left violence including bombings, shootings and kidnappings. This overall clientelism within the Italian government led to both corruption and ineffective governance. The issues of the "Hot Autumn" can also be tied to the Confederazione Italiana dei Sindacati Lavoratori (Italian Confederation of Workers' Trade Unions, or CISL). The CISL was based on two principles, which were the importance of firm level union activity, and the professionalization of union activists. By the 1970s and 1980s, it can be seen that the CISL was a bureaucratic and politicized organization. It was tied to factions of the Christian Democratic Party, where the passing of favors was how the Italian government was run. Economic problems also surrounded the formation and fallout of the "Hot Autumn" period. In the six years following 1969 there was a massive redistribution of income, and the share of GNP accruing to dependent labor went from 57 to 73 percent. Redistributing that income led to increased consumption and reduced savings and this was a problem already in debt. The "Hot Autumn" protests started at the university, but their transition to the industrial stage pointed out the weak governance of the first republic, for economic policies were ineffective and sparked many of the frustrations of the blue collar working class.