Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Октавио Флориано Родригес Пато (1 сәуір 1925 жыл, Вила-Франка-де-Шира – 19 ақпан 1999 жыл) – португалиялық коммунист көшбасшысы.
Octávio Floriano Rodrigues Pato (1 April 1925, Vila Franca de Xira – 19 February 1999) was a Portuguese communist leader.
Өмірбаян
Октавио 14 жасында аяқ киім фабрикасында жұмыс істей бастады. Сонымен қатар ол "Бенфика" жастар командасында футбол ойнады (және өмірінің соңына дейін "Бенфиканың" жанкүйері болды). Ол тыныш емес, жұмысшы класының ерекше сезімін бойына сіңірген адам болғандықтан, көп ұзамай өзінің туған қаласы Вила Франка де Ширада саяси қызметін дамытқан Соэйро Перейра Гомес және Альвес Редол сияқты "неореализм" (португалдық социалистік реализмнің толқыны) өкілдерімен байланысқа түсті. Осыдан кейін ол 15 жасында Коммунистік жастар федерациясына қосылып, көп ұзамай революционерлік жолын бастады. Әлі жасөспірім кезінде ол 1944 жылы Оливейра Салазар басқарған португалдық фашистік режимді дүрліктірген ереуілдердің үлкен толқынын ұйымдастыруда белсенділік танытты. Оның ағасы Карлос түрмеде қаза тапты, сондай-ақ сол кездегі Коммунистік партияның басқа да жетекші мүшелері Альфредо Динис (Алекс) та қаза тапты. 1945 жылы ол партияның жастар және студенттік ұйымдарын басқару және ұйымдастыру үшін жасырын қызметке кірісті. 1947 жылы ол Лиссабон облыстық ұйымына, партияның "Avante!" газетіне және газеттің басылған жасырын типографияларына жауапкер болды. Ол сонымен қатар Орталық комитетке де енді. Көп ұзамай ол антикоммунистік саяси полиция – PIDE тарапынан қуғынға ұшырап, 1961 жылы тұтқындалды. Оны үздіксіз ұрып-соғып, азаптады. Ол 11 күн, содан кейін тағы 7 күн ұйықтамай тұрды (полиция тарапынан қолданылатын әдеттегі азаптау әдісі), есінен танып, өлімге жуық жағдайға түсті. 4 ай бойы оқшауландырылды. Ол тұтқындаушыларына бір сөз де айтпады. Сотқа тартылғанда Патоны ұзақ жылдар бойы досы болған социал-демократ Марио Соарес қорғады (кейін ол Социалистік партияның басшысы және Португалия президенті болды). Пато өзінің қорғау сөйлеу кезінде өте әйгілі саяси мәлімдеме жасады. Ол өзінің ҚКП мүшесі екендігімен мақтанды және марксизм-ленинизмге сенетінін айтты. Ол судьяларға тұтқынға алынған әйелі мен ұлдары және қаза тапқан жолдастары туралы еске салды. Сондай-ақ ол өзінің үкімі Адам құқықтары жөніндегі жалпы декларацияға қарсы келеді деп мәлімдеді. Ол режимді монополистер мен ірі жер иелерінің қызметіндегі атқарушы орган деп сипаттап, елдің НАТО-дағы қатысуын сынады. Бір кезде көрсетілімнің шеберлері бұдан былай шыдай алмады. Полиция қызметкерлері оны судьялардың алдында, айыпталушы орындығында таяқпен ұрып-соға бастады. Соарес сот залында наразылық білдіріп айқайлады. Бірақ бұл ешқандай нәтиже бермеді. Пато соттан шығарылып, оған камерасында 8 жылға бас бостандығынан айыру туралы үкім оқылды (фашистік саяси үкімдер мерзімі шексіз болатын). Пато 1970 жылы түрмеден босатылып, 1972 жылы қайтадан жасырын қызметке кірісті. Гвоздика революциясы кезінде ол партияның ең маңызды мүшелерінің бірі болды, партияның бас хатшысы Альваро Кунал Кеңес Одағында эмиграцияда болғандықтан, ел ішіндегі барлық жұмыстарға жауапты болды. Кейін, 1976 жылы Октавио Пато партияның президенттікке үміткері болды. Келесі жылдары ол партияның Орталық комитетінде жұмыс істеді. Пато төрт рет үйленді және бес баланың әкесі болды. Октавио Пато 1999 жылы ұзаққа созылған қатерлі ісікпен күрескеннен кейін қайтыс болды. Ол Лиссабондағы Альто-де-Сан-Жуао зиратында жерленді, ол сирек кездесетін тұрақты жерлеу орындарының бірінде.
Octávio started working at 14 in a shoe factory. At the same time he also played soccer on S. L. Benfica's youth teams (and remained an unconditional Benfica supporter throughout). Being a restless person, with an unusual working class feeling, he soon made contact with a group of intellectuals and artists of "neo realismo" (the Portuguese wave of the socialist realism), such as Soeiro Pereira Gomes and Alves Redol that developed their political work in his home town, Vila Franca de Xira. After that contact, he adhered to the Communist Youth Federation at the age of 15 and soon began his career as a revolutionary. Still a teenager, he was an active voice in the organization of the vast wave of strikes that frightened the Portuguese Fascist regime, led by Oliveira Salazar, in 1944. His brother Carlos was murdered in prison, along with Alfredo Dinis (Alex) and some other top members of the Communist Party at the time. In 1945 he plunged into clandestinity, controlling and organizing the youth and student branches of the Party. In 1947 he became responsible for the Lisbon Regional organization and for the party newspaper, Avante!, and the clandestine typographies where the newspaper was printed. He also joined the Central Committee. He soon became prosecuted by the anti communist political police, PIDE, being arrested in 1961. He was beaten and tortured continuously. He endured 11 and then another 7 days standing sleepless (a usual torture method carried by the police), suffered a syncope and near death experience. Was kept isolated for 4 months. He didn't speak a word to his captors. Taken to court, Pato was defended by his long time friend, the social democrat Mário Soares (that would become the leader of the Socialist Party and President of Portugal). Pato made a very famous political speech in his defense. He said he was proud to belong to the PCP and stated his belief in Marxism Leninism. He reminded the judges of his imprisoned wife and sons and of his murdered comrades. He also claimed that his judgment was an attempt on the Universal Declaration of Human Rights. He qualified the regime as an executive at the service of the monopolists and the latifundia and criticized the country presence in NATO. At one point, the masters of the show just couldn't stand it anymore. Police agents started beating him up with clubs right on his accused stand, in front of the judges. Soares screamed in protest at the bar. To no avail. Pato was evacuated from the court and his sentence was read to him in his cell: 8 years in prison that could be adjourned (fascist political sentences were open ended). Pato got out of jail in 1970 and plunged again in clandestinity in 1972. At the time of the Carnation Revolution, he was one of the most important members of the Party, being responsible by almost all the work inside the country, as the Party's General Secretary, Álvaro Cunhal was exiled in Soviet Union. Later, in 1976, Octávio Pato was the Party's presidential candidate. For the next years he continued in the Party's Central Committee. Pato married four times and fathered five children. Octávio Pato died in 1999, after a long struggle against cancer. He was buried at the cemetery of Alto de São João, in Lisbon, in one of the rare permanent ground graves.