Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шиджо мектебі (四条派), сондай-ақ Маруяма-Шиджо мектебі деп белгілі, – жапондық сурет салу мектебі.
The Shijō school (四条派), also known as the Maruyama–Shijō school, was a Japanese school of painting.
Тарих
Бұл Маруяма Окё және оның бұрынғы шәкірті Мацумура Гошун 18-шы ғасырдың аяғында құрған жапондық сурет салудың Маруяма мектебінен туындаған мектеп болды. Бұл мектеп Киото мектебінің құрамына кіретін бірнеше мектептің бірі еді. Мектеп Киотодағы Шиджо көшесі ("Төртінші даңғыл") атымен аталады, себебі осы көшеде көптеген көрнекті суретшілер жұмыс істеген. Оның негізгі демеушілері Киото/Осака және оның төңірегіндегі бай саудагерлер болды, сонымен қатар 18-19 ғасырлардың аяғындағы Императорлық астананың беделді аристократ және шебер отбасыларынан шыққан камигаталардың да ықыласына ие болды.
It was an offshoot school of the Maruyama school of Japanese painting founded by Maruyama Ōkyo, and his former student Matsumura Goshun in the late 18th century. This school was one of several that made up the larger Kyoto school. The school is named after the Shijō Street ("Fourth Avenue") in Kyoto where many major artists were based. Its primary patrons were rich merchants in and around Kyoto/Osaka and also appealed to the kamigata who were of the established aristocrat and artisan families of the Imperial capital during the late 18th/19th centuries.
Стиль
Стильдік тұрғыдан алғанда, Шиджо стилін сол кездегі екі қарсылас стильдің қосындысы деп айтуға болады. Маруяма Окё – суми-э сиялы суреттердің тәжірибелі және шебер суретшісі болды, ол шығармаларында жоғары дәрежеде реализмге қол жеткізді, бейнеленген нысандарды тікелей бақылауға ерекше мән берді. Бұл сол кездегі ресми қолдауға ие болған Кано және Тоса мектептеріне тікелей қайшы келді, олар студенттерге бұрынғы шеберлердің суреттерін көшіру арқылы үйретілген, жоғары формальды және стильденген бейнелер арқылы әсемдіктің үстемдігін көрсетті. Осы кезде Кано және Тоса мектептері қатаң формализмнің символына айналды. Ал Окёнің реализміне қарсы тұрған бірқатар суретшілер қытай суретінің оңтүстік мектебіне негізделген, «оңтүстік суреттері» деген мағына беретін нанга мектебін құрды. Шиджо мектебінің суретшілері осы екі стиль арасындағы қарама-қайшылықты келістіруге тырысып, екеуінің де ең жақсы жақтарын біріктірген туындылар жасады. Мектеп стилі батыстық ықпалға ие объективті реализмге негізделген, бірақ дәстүрлі жапон сурет салу техникаларын пайдаланады. Ол нысанды нақты бейнелеуге емес, керісінше, ішкі мәнді жеткізуге көбірек назар аударады және Маруяма мектебімен салыстырғанда көңіл көтеруге және әзілге толы болады. Көрікті мотивтерге тыныш пейзаждар, качо (құс және гүл), жануарлар, сондай-ақ қытай поэзиясы мен конфуцийлік дәстүрдегі дәстүрлі тақырыптар жатады, бірақ көбінесе аңыздарға, тарихқа немесе классикалық әдебиетке қызығушылық аз немесе мүлдем болмайды.
Stylistically, the Shijō style can best be described as a synthesis of two rival styles of the time. Maruyama Ōkyo was an experienced and expert painter of sumi e ink paintings, and accomplished a great degree of realism in his creations, emphasizing direct observation of depicted subjects which was a direct contravention of the officially sponsored schools of the time, Kanō and Tosa, which emphasized decorativeness with highly formalized and stylized figures taught to its students via copying paintings of past masters. The Kanō and Tosa schools had become bywords for rigid formalism by this time. Meanwhile, a number of artists, rebelling against Ōkyo's realism, formed the nanga ("southern pictures") school, basing their style largely on the Southern school of Chinese painting. The artists of the Shijō school sought to reconcile the differences between these two styles, creating works that synthesized the best elements of both. The school's style focuses on a Western influenced objective realism, but achieved with traditional Japanese painting techniques. It concentrates less on the exact depiction of its subject, but rather on expressing the inner spirit and usually has an element of playfulness and humor compared to the Maruyama school. Popular motifs include tranquil landscapes, kachō (bird and flower), animals, and traditional subjects from Chinese poetic and Confucian lore, but there is generally little or no interest in legends, history, or classical literature.