Америка Құрама Штаттары Әуе Күштерінің бұрынғы жаттығу командасы

Кіріспе

Бұрынғы АҚШ Әуе күштері оқу командалығы

Former U. S. Air Force training command

The Air Training Command (ATC) is a former United States Air Force (USAF) Major Command designation. It was headquartered at Randolph Air Force Base, Texas, but was initially formed at Barksdale Air Force Base, Louisiana. It was re designated as Air Education and Training Command (AETC) following a merger with Air University (AU) on 1 July 1993. ATC was organized on 1 July 1946 as a re designation of Army Air Forces Training Command (AAFTC) as part of the re organization of the United States Army Air Forces (USAAF) after World War II. 331st Army Air Forces (later Air Force) Base Unit
3500th Pilot Training Wing (Advanced, Multi Engine)

Goodfellow Field (later Goodfellow Air Force Base), Texas
2533d Army Air Forces Base Unit
3545th Pilot Training Wing (Basic)
3006th Army Air Forces Base Unit
3595th Pilot Training Wing (Advanced, Single Engine)
2456th Army Air Forces (later Air Force) Base Unit
3585th Pilot Training Wing (Liaison Helicopter)

In addition, the pilot training program was consolidated into two classes, Basic and Advanced. Also, the wide variety of training aircraft were reduced to streamline the training program. Jet training aircraft and courses were also added, along with helicopter training as the new wartime technologies were added into the postwar Air Force inventory as fully operational weapons systems. Austere postwar military budgets led to additional consolidations and all of the flying programs suffered from shortages of aircraft replacement parts, qualified maintenance personnel, and instructors problems that existed with the schools throughout the early postwar era. Technical Division was given the responsibility of assembling and training two specialized arctic training teams. Their mission was to indoctrinate USAAF (later USAF) units and individuals destined for polar assignments in personal survival and in the care and use of equipment in cold weather climates. In March 1947, budgetary cuts caused a major reduction in force of graded civilian employees. Technical Division had no choice but to fill empty civilian instructor slots with military personnel. That left the schools with a high percentage of instructors with little, if any, teaching experience and, in some cases, very limited knowledge of course material. In fact, many of these new instructors had just graduated from the courses they were now expected to teach. Indoctrination Division consolidated all basic training at what became Lackland Air Force Base in 1946. Separation criteria were progressively lowered for both officer and enlisted personnel as part of the postwar demobilization. Training Command losses from separations were not made up by gains from recruits and returnees and shortages were particularly acute in maintenance, mess, clerical, and medical personnel. In 1948, Air Training Command began rebuilding its training complex, but the command was still reeling from the heavy losses it sustained in its instructor force by demobilization.

Әуе оқу командалығы (ATC) – АҚШ Әуе күштерінің (USAF) бұрынғы Бастық команделігінің атауы. Штаб-пәтері Техас штатындағы Рэндольф әуе күштері базасында орналасқан, бірақ бастапқыда Луизиана штатындағы Барксдейл әуе күштері базасында құрылған. 1993 жылдың 1 шілдесінде Әуе университетімен (AU) біріккеннен кейін Әуе білім беру және оқу командасы (AETC) болып қайта аталды. АТК 1946 жылдың 1 шілдесінде Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ Әскери-әуе күштерінің (USAAF) қайта ұйымдастырылуының бір бөлігі ретінде Әскери-әуе күштері оқу командалығының (AAFTC) қайта тағайындалуы ретінде құрылды. 331-ші армияның әуе күштері (кейін Әуе күштері) базалық бөлімі 3500-ші ұшқыштарды даярлау қанаты (жетілдірілген, көп қозғалтқышты) Гудфеллоу даласы (кейін Гудфеллоу әуе күштері базасы), Техас штаты 2533-ші армияның әуе күштері базалық бөлімі 3545-ші ұшқыштарды даярлау қанаты (негізгі) 3006-шы армияның әуе күштері базалық бөлімі 3595-ші ұшқыштарды даярлау қанаты (жетілдірілген, бір қозғалтқышты) 2456-шы армияның әуе күштері (кейін Әуе күштері) базалық бөлімі 3585-ші ұшқыштарды даярлау қанаты (байланыс тікұшақтары)

Сонымен қатар, ұшқыштарды даярлау бағдарламасы негізгі және жетілдірілген екі санатқа біріктірілді. Оқу бағдарламасын оңайлату үшін қолданылатын оқу ұшақтарының түрлері де азайтылды. Жаңа соғыс технологиялары соғыстан кейінгі Әуе күштерінің құрамына толыққанды қару жүйелері ретінде енгізілгендіктен, реактивтік ұшақтар мен курстар, сондай-ақ тікұшақтармен оқу да қосылды. Соғыстан кейінгі әскери бюджеттің шектеулі болуы қосымша консолидацияларға әкелді, ал барлық ұшу бағдарламалары ұшақтардың ауыстыруға арналған бөлшектерінің, білікті техникалық персоналдың және нұсқаушылардың жетіспеушілігінен зардап шекті – бұл мәселелер соғыстан кейінгі кезеңнің басындағы оқу орындарында кең таралған еді. Техникалық бөлімге екі арнайы арктикалық оқу тобын құрастыру және оқыту міндеті жүктелді. Олардың міндеті USAAF (кейін USAF) бөлімшелерін және полярлық тапсырмаларға жіберілетін адамдарды жеке өмірді сақтау және суық климатта жабдықтарды күту мен пайдалану бойынша оқыту болды. 1947 жылдың наурыз айында бюджеттік кесімдер азаматтық қызметкерлердің санын қысқартуға әкелді. Техникалық бөлім бос орындарды әскери қызметкерлермен толтырудан басқа амал қалмады. Нәтижесінде, мектептердегі оқытушылардың көп бөлігі оқыту тәжірибесі аз немесе мүлдем болмады, ал кейбір жағдайларда оқытылатын пән бойынша білімі де жеткіліксіз болды. Шындығында, көптеген жаңа оқытушылар оқытатын курсты жаңа ғана бітірген еді. Дайындық бөлімі 1946 жылы Лакленд әуе күштері базасы болған барлық негізгі дайындықтарды біріктірді. Офицерлер мен қатардағы әскери қызметкерлер үшін демобилизацияның бір бөлігі ретінде бөліну критерийлері біртіндеп төмендетілді. Оқу командасының бөліну салдарынан болған шығындар жаңадан қабылданған және қайтып келгендердің есебінен толықтырылмады, сонымен қатар техникалық қызмет көрсету, тамақтандыру, кеңсе және медициналық персоналдың жетіспеушілігі айқын байқалды. 1948 жылы Әуе оқу командасы оқу кешенін қайта құруды бастады, бірақ команда демобилизациядан кейін нұсқаушылық құрамына келген ауыр зияннан әлі де әсер көріп жатты.

Берлин әуе көпірі

1948 жылға қарай, Әуе күштерінің оқу орталығы (АТК) 1947 жылы оқытушылар құрамындағы ауыр шығындардан әлі толық жазыла қоймаған еді. Содан кейін Берлин әуе көпірін қолдау үшін және Стратегиялық әуе командалығының кеңейтілуіне байланысты персоналды алу, ұшқыштар даярлау көлемі артқан кезде оқу базаларының жұмысын одан бетер қиындатты. Жоспар бойынша АТК-ға тағы бес ұшу оқу базасын қосу көзделген, және жыл соңына қарай командалық төрт базаны іске қосты: Перрин Әуе күштері базасы, Техас; Энид Әуе күштері базасы, Оклахома; Вако Әуе күштері базасы, Техас; және Лас-Вегас Әуе күштері базасы, Невада.

Корей соғысы

1950 жылғы 25 маусымда Корей соғысының басталуы АТК-ның оқу талаптарының жақын арада артатынын көрсетті. 1 шілдеде Әскери-әуе күштері АТК-ға жаңа 95-ші қанатты Әскери-әуе күшінің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін оқуды үдетуге нұсқау берді. Бірнеше күннен кейін АТК-да жаңа міндет пайда болды: жауынгерлік экипаждарды даярлау. Корей соғысындағы АТК-ның басты міндеті – ұшқыштарды, навигаторларды және әскери ұшақ экипаждарын жауынгерлік оқудан өткізу және кеңейтілген 95-ші қанатты АҚШ Әскери-әуе күштерінің қажеттіліктерін қанағаттандыру болды. Алғашқы мектеп Невада штатындағы Неллис әуе базасында ашылды. Тамыз айында Әскери-әуе күштері штабы жылына 3000-нан 4000-қа дейін ұшқыш дайындауды көзделді, ал жыл соңына қарай бұл көрсеткіш 7200-ге жетті. Сонымен қатар, техникалық мамандарды даярлау қажеттілігі де артты. Екінші дүниежүзілік соғыста болғандай, АТК азаматтық мектептермен келісімшарт жасасу арқылы оқу талаптарының өсуіне жауап берді. Бұл мектептер – Екінші дүниежүзілік соғыста ұшқыштарды даярлаған әуежайлар болатын, соғыс аяқталғаннан кейін резервке алынған. Әуе оқу басқармасы осы әскери бақылаудағы/мердігерлік басқарудағы ұшу оқу базаларына «Әуе базасы» деген атау берді. Сол кезде АТК 3595-ші ұшқыштарды даярлау қанатын (жетілдірілген бір моторлы) 3595-ші оқу қанаты (жауынгерлік экипаж) деп қайта атады. 1950 жылғы 17 шілдеде Неллис әуе базасы Алыс Шығыс әуе күштері үшін 115 жауынгерлік дайын F-51 Mustang ұшқышын және Корея кампаниясының алғашқы айларында қаза тапқандардың орнына 92 жауынгерлік дайын F-80 Shooting Star ұшқышын даярлау үшін арнайы оқу бағдарламасын бастады. 1950 жылғы желтоқсанда шексіз жұмылдыру туралы жариялау Лакленд әуе базасында үлкен қиындықтар тудырды. Киім-кешек пен төсек-орын жетіспеді, сондықтан жаңа келген сарбаздарға ең қажетті заттар ғана берілді. Басқа АТК базаларындағы киім-кешек қоры күрт қысқартылды, соның арқасында жұмылдырылғандар қажетті киім-кешек ала алды, бірақ нақты өлшемдерін табу мүмкін болмады. Лакленд әуе базасы шамамен 28 000 сарбазды қабылдауға есептелген, бірақ 1951 жылғы қаңтарға қарай олардың саны 70 000-нан асты. Басшылар шатыр қаласын құрудан басқа амал жоқ деп шешті. Лакленд әуе базасы Әскери-әуе күштерінің болаттан жасалған төсек-орын мен матрастардың барлық қорын жұмсады. Басқалары жүннен жасалған төсектермен ғана көңіл көшірді. Бір кезде базада 10 000-ға жуық сарбаз матрассыз, кенептен жасалған төсектерде ұйықтады. Дайындыққа уақыт болмады, сондықтан оқу сапасы төмендеді – ұшқыштарды даярлау және техникалық оқуда. Алыс Шығыстағы әскерлер жабдықтау жүйесінде басымдыққа ие болғандықтан, АТК қару-жарақ, радар, ұшақтарға қосалқы бөлшектер, техникалық қызмет көрсетуге қажетті заттар, киім-кешек, төсек-орын және кеңсе жабдықтарының жетіспеушілігіне тап болды. Қосалқы бөлшектердің жетіспеушілігі Сан-Маркос әуе базасындағы және соғыстың соңында Рэндольф әуе базасындағы B-29 оқуларын да қысқартуға әкелді. Корей соғысының салдарынан Әскери-әуе күштерінің оқу қажеттіліктерінің күрт өсуіне байланысты АТК 1949 жылғы оқу бөлімдерін тарату және барлық басқару деңгейіндегі ұйымдарды штаб-пәтерінде біріктіру туралы шешімін қайта қарастырды. Әскери-әуе күштері штабы 1951 жылдың басында орталықсыздандыруды мақұлдады. АТК жаңа әуе күштері үшін сандық атауларды іздесе, Әскери-әуе күштерінің ресми өкілдері сандық емес, функционалдық атауларды ұсынды. Осылайша, АТК-ның жаңа бағынысты ұйымдары Ұшуды оқыту әуе күштері (FTAF) және Техникалық оқу әуе күштері болды. Жоспар бойынша FTAF штаб-пәтері Рэндольф әуе базасында, ал TTAF Лоури әуе базасында орналастырылуы тиіс болды, бірақ бұл базаларда оқу-жаттығу шаралары күшейгендіктен, бұл нысандар қолжетімді болмады. Сондықтан АТК FTAF штаб-пәтерін Джеймс Коннали әуе базасының жанындағы Техас штатының Уэко қаласында құрды, ал TTAF Кеслер әуе базасының жанындағы Мексика шығанағының жағалауындағы әскери академиясында орналасты. Үшінші ұйым, экипаждық оқу әуе күштері 1952 жылғы 16 наурызда белсенділенді және штаб-пәтері Рэндольф әуе базасында орналасқан. 1952 жылдың соңғы жартысында оқу көлемі жаттықтырылған ұшқыштар мен техниктердің саны Әскери-әуе күштерінің қажеттіліктерін қанағаттандырғандықтан бірте-бірте төмендеді. Әуе оқу басқармасы Корей соғысы кезеңінде 176 446 адамнан тұратын ең жоғары деңгейге маусым айында жетті. Корей соғысының аяқталуымен және содан кейін әскери бюджеттегі қысқартулармен байланысты, Әуе оқу басқармасы 1956 жылғы 1 шілдеде Сэмпсон және Паркс әуе базаларындағы негізгі оқу мектептерін жапты. Корей соғысы басталғаннан кейін Әскери-әуе күштері штабы жауынгерлік экипаждарды даярлау міндетін операциялық басқармалардан АТК-ға ауыстырды, бұл басқармаға одан да ауыр жүк салды. Әскери-әуе күштері Әуе оқу басқармасына жылына 7200 ұшқыш дайындауды еселеуді және жылына 225 000 техник дайындауды тапсырды. Корей соғысы 1953 жылғы 27 шілдеде аяқталғаннан кейін Әуе оқу басқармасы оқу қызметін қайтадан азайта бастады. Басқарманың көптеген нысандары 1950-жылдары Стратегиялық әуе күштеріне (SAC) және Тактикалық әуе күштеріне (TAC) берілді. Келесі он жыл ішінде АТК базаларының санын 43-тен 16-ға дейін, ал қызметкерлер санын 271 849-дан 79 272-ге дейін азайтты. Бұл, көбінесе, экипаждарды даярлау міндетін операциялық басқармаларға қайтарудың нәтижесі болды. 1958 жылы АТК бомбалаушы экипаждарын даярлауды SAC-қа, ал истребитель экипаждарын даярлауды TAC-қа қайтарды. Бір жылдан кейін басқарма бастауыш ұшқыштарды даярлаудан поршендік ұшақтарды алып тастау бойынша тәжірибе жасады. «Жеті барлық» жобасы сәтті аяқталды, және 1959 жылы АТК Солтүстік Америкалық T-28 «Троян» поршендік ұшағын Cessna T-37 «Tweety Bird» реактивтік бастауыш ұшқыштарды даярлау ұшағымен алмастыра бастады. 1965 жылы президент Линдон Б. Джонсон Оңтүстік Вьетнамдағы Американың әскери қатысуын артырғанда, Әскери-әуе күштерінің әскери және техникалық оқулары да артты. Алайда, бұрынғы соғыстардан айырмашылығы, Вьетнам соғысы басқарманың базаларының немесе қызметкерлерінің күрт өсуіне әкелмеді. Бұл АТК негізгі әскери оқудан екі кезектік бағдарламаға қайта оралғандықтан және басқарманың оқу философиясы мамандануға емес, жалпылама техникалық оқуға бағытталғандықтан болды. Соғыс созылған сайын ұшқыштарды даярлау біртіндеп артты. Бірақ шенеуніктер АТК-ның ең жақсы ұшқыштарын операциялық басқармаларға қайта тағайындады, бұл ұшу оқуында үлкен қиындықтар тудырды. Содан кейін 1969 жылы АТК Вьетнам Республикасының Әуе күштерін өздігінен жұмыс істейтін, 40 эскадрильядан тұратын әуе күшіне даярлау және жабдықтау бағдарламасына қатысқанда техникалық оқу өндірісі шамамен 50 пайызға өсті, 310 000-нан асты. Алайда, бұл өсім ұзаққа соқпады. Бір өзгеріс – басқарманың техникалық оқуға қатысу тәсілінде болды. Төменгі сарбаздардың сақталу деңгейі және жалпы сапасы АТК-ны «кәсіби бағытталған» техникалық оқу философиясынан тек сарбаздардың алғашқы мерзімінде қажетті тапсырмаларды оқытуға ауыстыруға итерді. Бұл оқу ұзақтығын қысқартуға және оқу шығындарын төмендетуге мүмкіндік берді. Қызмет барысындағы оқуды толықтыру және жоғары сапалы сарбаздарды тарту мақсатында Әскери-әуе күштері 1972 жылы АТК құрамында Әскери-әуе колледжін құрды. Басқа өзгерістер F-15, F-16 және A-10 жаңарту бағдарламаларын қаржыландыру үшін оқу шығындарын төмендету қажеттілігінен туындады. Бұларға Крейг және Уэбб әуе базаларын жабу, ұшу симуляторларына көбірек сену және бастауыш ұшқыштарды даярлаудағы ұшу сағаттарын азайту кірді. Тағы бір өзгеріс – АТК бастырыш ұшқыштарды даярлауды жүргізу тәсілінде болды. 1978 жылы навигаторларды даярлау жалпыламадан мамандануға ауыстырылды, содан кейін студенттің мансап жолына сәйкес келетін кеңейтілген оқудан өтті. 1980-жылдардың басында Рейган әкімшілігінің әскери кеңейтілу кезеңінде АТК оқуды бірнеше салаларда жақсарта алды. Басқарма ұшқыштарды даярлау бағдарламасына ұшу сағаттарын арттырды және курс мерзімін үш аптаға ұзартты. 1984 жылы кеңейтілген оқу бюджеттері басқармаға техникалық мамандарды даярлауды мүмкіндігінше толыққанды жүргізуге мүмкіндік берді, бірақ оқуды тек алғашқы мерзімінде қажетті дағдылармен шектеуге болды. Техникалық оқу курстары...

The outbreak of the Korean War on 25 June 1950 indicated that ATC would soon see an increase in training requirements. By 1 July, the Air Force had directed ATC to accelerate training to fill the needs of a new 95 wing Air Force. A few days later, ATC found itself with a new mission: combat crew training. ATC's primary mission in the Korean War was to train pilots, navigators and enlisted aircrew for combat and to fill the need of the expanded 95 wing USAF. The first school opened at Nellis AFB, Nevada. In August, the Air Staff raised the rate of pilot production from 3,000 to 4,000 per year, and by the end of the year, it had climbed to 7,200. At the same time, the need for training technicians also rose. As it had in World War II, ATC met the increased training requirements by contracting with civilian schools. These were former World War II pilot training airfields that were placed in reserve status after the war. Air Training Command applied the "Air Base" designator to these military supervised/contractor operated flying training bases. At about the same time, ATC redesignated the 3595th Pilot Training Wing (Advanced Single Engine) as the 3595th Training Wing (Combat Crew). On 17 July 1950, Nellis AFB began a special training program to provide 115 combat ready F 51 Mustang pilots for Far East Air Forces and 92 combat ready F 80 Shooting Star pilots to serve as replacements for casualties in the first months of the Korean campaign. The announcement of unlimited recruiting in December 1950 caused major problems for Lackland AFB. Clothing and bedding were in short supply, and it got to the point where new recruits were issued only the minimum essentials. Clothing stocks had to be drastically reduced at other ATC bases so recruits could receive essential clothing—although it was impossible to provide exact sizes. Lackland AFB had only been constructed to handle about 28,000 recruits, but by January 1951 the number exceeded 70,000. Officials had no choice but to establish a tent city. Lackland AFB completely exhausted the Air Force's supply of steel folding cots and mattresses. Others had to make do with canvas cots. At one time, the base had almost 10,000 recruits sleeping on canvas cots, without mattresses. There was no time to prepare, and that meant the quality of training suffered both flying and technical training. Because troops in the Far East received priority in the supply system, ATC also faced across the board shortages in equipment such as armament, radar, aircraft spares, maintenance items, clothing, bedding, and office equipment. Shortages of spare parts even caused a reduction in helicopter training at San Marcos AFB and B 29 training at Randolph AFB later in the war. As a direct result of the rapid expansion of the training needs of the Air Force as a result of the Korean War, ATC reversed its 1949 decision to eliminate training divisions and consolidate all command level organizations at its headquarters. Headquarters USAF approved the decentralization in early 1951. While ATC had sought numerical designations for its new air forces—Thirtieth Flying Training and Thirty first Technical Training Air Forces—USAF officials recommended functional rather than numerical designations. Thus, ATC's new subordinate organizations became the Flying Training Air Force (FTAF) and the Technical Training Air Force. Plans called for FTAF to be headquartered at Randolph AFB and TTAF at Lowry AFB; however, the unexpected escalation of training at those bases meant facilities were not available. Thus, ATC established the FTAF headquarters at Waco, Texas near James Connally AFB, and TTAF took up residence at the Gulf Coast Military Academy near Keesler AFB. A third organization, the Crew Training Air Force, was activated on 16 March 1952 and headquartered at Randolph AFB. During the last half of 1952, however, the volume of training conducted steadily decreased as the supply of trained pilots and technicians met the Air Force demand in almost all areas. Air Training Command reached its Korean War peak of 176,446 personnel in June. With the end of the Korean War and cutbacks in the military budget afterwards, Air Training Command discontinued its basic training schools at Sampson and Parks AFB on 1 July 1956. Shortly after the beginning of the Korean War, the Air Staff transferred most of the combat aircrew training mission from the operational commands to ATC, placing an even heavier burden on the command. Air Force directed Air Training Command to double pilot production to 7,200 per year, and to increase technician production to 225,000 per year. With the end of the Korean War on 27 July 1953, Air Training Command again began to reduce its training activities. Many of the command's facilities were transferred to Strategic Air Command (SAC) and Tactical Air Command (TAC) in the 1950s. Over the next ten years, ATC reduced its bases from 43 to 16, and its personnel from 271,849 to 79,272. In large part this was due to the return of the crew training mission to the operational commands. In 1958, ATC returned bomber crew training to SAC and fighter crew training to TAC. One year later, the command began experimenting with eliminating propeller driven aircraft from primary pilot training. "Project All Jet" was a success, and in 1959, ATC began replacing the North American T 28 "Trojan" propeller driven trainer with the Cessna T 37 "Tweety Bird" jet engine primary trainer. When president Lyndon B. Johnson increased America's military involvement in South Vietnam in 1965, there was a resultant increase in Air Force military and technical training. However, unlike previous wars, the Vietnam War did not result in a drastic increase in the command's bases or personnel. This was because ATC reverted to a split phase program of basic military training, and because the command's training philosophy was geared toward generalized rather than specialized technical training. Pilot training gradually increased as the war dragged on. But officials reassigned many of ATC's best instructor pilots to the operational commands, creating severe flying training difficulties. Then in 1969, ATC's involvement in a program of training and equipping the Republic of Vietnam Air Force to become a self sufficient, 40 squadron air force caused technical training production to surge by approximately 50 percent, to over 310,000. This increase, however, was not to last long. One change was in the command's approach to technical training. Poor retention rates and the generally lower quality of recruits prompted ATC to shift from a "career oriented" technical training philosophy to one of teaching only those tasks recruits needed during their first enlistment. This reduced the length of training while also lowering training costs. To supplement on duty training, and in hopes of attracting higher quality recruits, Air Force established the Community College of the Air Force in 1972 as part of ATC. Other changes came out of the need to reduce training costs in order to fund the F 15, F 16 and A 10 modernization programs. These included closing Craig and Webb Air Force Bases, increasing reliance on flight simulators, and reducing flying hours in undergraduate pilot training. Still another change was the way in which ATC conducted undergraduate navigator training. In 1978, navigator training shifted from generalized to specialized, with follow on advanced training specific to the student's career track. During the military expansion of the Reagan Administration in the early 1980s, ATC was able to improve training in several areas. The command added more flying hours to the pilot training program and extended the course by three weeks. In 1984, expanded training budgets allowed the command to change back to a philosophy of training technical personnel to the fullest extent possible, rather than limiting training to the skills needed only for the first enlistment. Technical training courses, especially those in "sortie producing" specialties, were expanded from generalist courses to specialized instruction. By 1985, the average length for these courses had risen to nearly 17 weeks.

Персия шығанағындағы соғыс және 1990-шы жылдардағы суық соғыстан кейінгі қайта ұйымдастыру

Осы әлемдік өзгерістердің арасында 1990 жылдың 2 тамызында Саддам Хусейннің ирактық әскерлері Кувейтке басып кірген кезде Парсы шығанағындағы соғыс басталды. Соғыс кезеңіндегі қажеттіліктерді қолдау мақсатында, АТК 3000-нан астам басқарушылық қызметкерді басқа басқармаларға жіберді. Содан кейін АТК 2387 жеке мобилизациялық күшейту (IMA) Әуе күштері резервістерін, сондай-ақ 1000-нан астам әрекетсіз Әуе күштері резервістерін және Әуе күштері зейнеткерлерін соғысқа байланысты босаған лауазымдарды толтыру үшін шақырды. Әуе оқу басқармасы оқуды біріктіру жұмысына кірісіп, 1993 және 1994 қаржы жылдарында BRAC-тың тапсырмасы бойынша Chanute AFB, Mather AFB, Williams AFB және Lowry AFB базаларын жапты. Дегенмен, бюджеттің қысқартылуына қарамастан, АТК қызметкерлерін алғашқы операциялық міндеттемелеріне келген кезде міндетті орындауға толық дайын болуын қамтамасыз етуге берген уәдесінен мойын бұрмады. Оқу жылының ерекше маңызды бастамасы – офицерлер, қатардағы әскери қызметшілер және азаматтық персонал үшін бірыңғай, үйлесімді білім беру және оқыту жүйесін құру туралы ұсыныс болды. Осы ұсыныстың нәтижесінде Әуе күштері тағы да Әуе университеті мен АТК-ны біріктіріп, 1993 жылдың 1 шілдесінде басқарманы Әуе білім беру және оқу басқармасы (AETC) деп қайта атады.