Алхимиядағы Әрхеус: Әлем жаны мен материяның рухани энергияға айналуы

Кіріспе

Алхимияда Археус немесе архаиус – барлық тірі жандардың өсуі мен жалғасуына басшылық ететін астральдық жазықтықтың ең төменгі және тығыз аспектісін білдіру үшін қолданылатын термин. Бұл терминді ортағасырлық Парацельс және одан кейінгілер, мысалы Ян Баптист ван Гельмонт қолданған. Оны анықтау үшін философтар Археус – біздің физикалық әлемнің ең жоғары тербелістерімен кейбір ұқсастықпен біріктірілген жоғары әлемдердің ең жақын квадрантының сегменті деп ұстады. Негізінен, ол материяның рухани энергияға айнала бастайтын, тікелей емес, параллель аймақ ретінде көрінді. Бұл – аспанды материалға байланыстыратын байланыс, сондықтан «жоғарыдағыдай, төмендегідей» принципі іске асырылады. Археустан басқа, бұл негізінен платондық атау, бұл сфераны Anima Mundi, Әлем жаны, Әлем рухы, The Transitive LVX, Сатурн жолы (Кабала деп аталатын еврей мистикасында Малькут пен Есодты байланыстыратын жүйе), Жер сферасы және Жерді қоршайтын аймақ деп те атайды. Кейде ол төменгі астральдық сфера немесе оның географиялық аймағы деп те аталады, өйткені Археустағы барлық қиялдар физикалық көрініске параллельді келеді. Бұл термин сондай-ақ оттың табиғаты үшін, немесе Жердің орталығында орналасқан от үшін де қолданылған, оған металдар мен минералдардың пайда болуы жатқызылған және ол өсімдіктердегі өмір принципі деп саналған. Археосты ең егжей-тегжейлі талқылайтын философия – ортағасырлық герметикалық ғылым, онда оккульттік автор Генрих Корнелий Агриппа бұрын таза платондық тақырып туралы ұзақ сөйлейтінін табамыз. Бұл ойды ол герметикалық ғылымның мұғалімі, белгілі бір неоплатондық философтардың қолында көп оқыған Тритемийден алған болуы керек. Археусты төрт түрлі эфирге бөлуге болады: химиялық, тіршілік, жарық және рефлективті. Кейбір мистиктер оларды қысқаша талқылау үшін: Химиялық эфир – әлемдегі химиялық әрекеттерді жалғастыруға жауапты энергиялар бар заттарды құрайды. Тіршілік эфирі – тіршілік күшінің бар болуы мен берілуі үшін қажетті заттарды құрайды және ол тірі ағзаның тіршілік ұшқынын ұстауға арналған матрицаны құрайды. Барлық тірі организмдерде химиялық және тіршілік аурасы бар; біріншісі, көрушіге, әдетте нәзік ашық қызыл жалын болып табылады. Соңғысы көк және ақ жарықтың статикалық ағыны болып табылады. Жарық эфирі – физикалық әлемдегі ең жоғары эфир, ол заттардың бағдарламаланған қасиеттері өмірдің жоғары сфераларынан төмен қарай жүретін және олардың тиісті физикалық кемелерін толықтыратын нақты орта. Бізге осы эфирдің қасиеті қызықтырады, өйткені сиқырлы әлемдегі ең үлкен кереметтер заттарды және жағдайларды қабылдайтын қасиеттерді пайдалану арқылы жүзеге асырылады. Осы Тіршілік эфирі арқылы тірі жанның жаны денеге беріледі. Рефлективті эфир физикалық әлемге аса маңызды әсер етпейді, бірақ кейде әсер етеді. Егер Акашикалық кітапхананы Құдайдың жады деп қарастырсақ, онда Рефлективті эфир Жердің жады болады. Мұндай естеліктердің қайталануы арқылы көріністер жиі пайда болады. Бірақ эфирлер кейінірек лекцияға қалдырылуы мүмкін: бұл арада осы мәселеге тоқталайық. Жоғарыда айтылғандай, жарық эфирі жоғары сфералардан осы жерге қасиеттер әкеледі, ал бұл үшін қосымша түсіндіру қажет. Кейбіреулер Құдай деп атаған алғашқы себептен біздің физикалық әлемізге дейін тізбек жалғасады. Алғашқы себепте тек бір ғана энергия бар. Бұл алғашқы себептен сыртқа шыға бастағанда, ақылды жобаға сәйкес бөлінеді. Ұқсас нәрселер бір-біріне тартыла бастайды, қарама-қарсы нәрселер бірін-бірі итермелей бастайды, және аз уақыт ішінде әр түрлі энергиялардың комбинацияларының кең ауқымы пайда болады, оларды өз бірліктері деп атауға болады.

In alchemy, Archeus, or archaeus, is a term used generally to refer to the lowest and most dense aspect of the astral plane which presides over the growth and continuation of all living beings. The term was used by medieval Paracelsus and those after him, such as Jan Baptist van Helmont. To define it, the philosophers maintained that the Archeus was the segment of the closest quadrant of the higher worlds which blends with some similarity to the highest vibrations of our physical world. Essentially it was seen as the gray area wherein matter, speaking parallel and not laterally, begins to transmute into spiritual energies. In effect, it is the glue which binds the heavens to the material, and so allows the maxim as above, so below. Apart from the Archeus, which is primarily a Platonic name for the subject, this sphere is also called the Anima Mundi, Soul of the World, Spirit of the World, The Transitive LVX, The Path of Saturn (connecting Malkuth and Yesod in the system of Jewish mysticism called the Kabbalah), the Earth Sphere and the Zone Girdling the Earth. It is also sometimes simply called the lower astral sphere, or its geographic region, as all imaginations in the Archeus parallel physical manifestation. The term was also used for the nature of fire, or the fire lodged in the center of the Earth, to which was ascribed the generation of metals and minerals, and which was believed to be the principle of life in vegetables. The philosophy which discusses the Archeus in the most detail is medieval hermetic science, where we find the occult author Heinrich Cornelius Agrippa speaking at length about a previously purely Platonic subject. This he likely derived from his teacher in hermetic science, a man by the name of Trithemius, who studied extensively under certain Neoplatonic philosophers. It is worth mentioning that the Archeus can be broken down into four different ethers: Chemical, Life, Light, and Reflective. To discuss them briefly as certain mystics saw them, the Chemical Ether composes the substances within which energies responsible for the perpetuation of chemical actions in the world exist. The Life Ether composes the substances through which the Vital Force exists and is transmitted, and which forms a matrix to hold in the Life Spark of a living being. All living beings contain both a chemical and life aura to them; the former, to the clairvoyant, is usually a subtle light red flame. The latter is usually a static streaming of blue and white light. The Light Ether is the highest ether at play in the physical world, and is the actual medium by which means the programmed virtues of objects travel down from the higher spheres of existence and impregnate their appropriate physical vessels. It is with the property of this ether that we are most concerned, for some of the greatest miracles in magic are accomplished by manipulating the virtues which objects and circumstances receive. It bears mentioning that it is through this Life Ether that the soul of a living being is given unto a body. The Reflective Ether does not so much importantly act upon the physical world, but does in occasion anyway. If the Akashic Library is to be seen as the Memory of God, then the Reflective Ether would be the memory of Earth. It is through the replay of such memories that hauntings are often created. But the ethers may be reserved for a later lecture: in the meantime let us refer to the matter at hand. As previously mentioned, the Light Ether brings virtues from higher spheres down into this one, and this requires elaboration. There is a chain of descent from the First Cause, which some call God, all the way to our physical world. In the First Cause there is only one combined energy. As it emanates outwards from this First Cause it begins to divide according to Intelligent Design. Like begins to attract like, opposites begin to repel one another, and in a short time there is a vast array of different combinations of energies which may be called their own units.