Уильям Леноир: Американ революциясының офицері және саяхатшысы
William Lenoir (general)
Уильям Леноир (1751-1839) – американдық революционер, саяхатшы, Солтүстік Каролина штатының көрнекті тұлғасы. Оның құрметіне қалалар мен округтер аталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық революциялық соғыс офицері және саясаткер (1751-1839)
American Revolutionary war officer and politician (1751 1839)
Уильям Леноир (8 мамыр 1751 – 6 мамыр 1839) – американдық революциялық соғыс офицері және 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында Солтүстік Каролина штатындағы көрнекті мемлекеттік қайраткер. Оның құрметіне Солтүстік Каролина штатындағы Леноир қаласы және Леноир округі аталған. Бұған қоса, Теннесси штатындағы Леноир қаласы оның және оның ұлы Уильям Баллард Леноирдің есімдерімен аталған. USS Lenoir (AKA 74) кемесі де оның есімімен байланыстырылған.
William Lenoir (May 8, 1751 – May 6, 1839) was an American Revolutionary War officer and prominent statesman in late 18th century and early 19th century North Carolina. Both Lenoir, North Carolina, and Lenoir County, North Carolina, are named for him. Additionally, Lenoir City, Tennessee, is jointly named for him and for his son, William Ballard Lenoir. The USS Lenoir (AKA 74) was indirectly named for him.
Отбасы және ерте жылдары
Леноар есімі француз тілінен шыққан, сөзбе-сөз "қара" деп аударылады, бұл термин сол кезде қара шашы мен терісі бар адамды сипаттау үшін қолданылған, бүгінде "қара" сөзінің қолданылуына ұқсас. Леноарлар 17 ғасырдағы діни қудалаудың салдарынан Бретаньден Америкадағы ағылшын отарларына келді. Бретань Англияның оңтүстігінен, Англия арнасының арғы жағында орналасқан. Оның ұзын жағалауы болғандықтан, осы аймақтан көптеген теңізшілер шыққаны түсінікті. Леноар гербі "Le Noir de Nantes" Бретаньнің ең ірі қаласы және маңызды теңіз порты – Нант қаласының атымен аталады. Уильям Леноар Вирджиния штатының Брансуик округінде француз гугеноттар отбасында туған он баланың ең кішісі болды. Оның анасы – Моурнинг Кроули, белгілі Вирджиния плантаторының қызы. Оның әкесі Роберт Кроули, Уильямсбургтегі ең танымал колониялық шіркеудің – Bruton Parish-тің алғашқы дін қызметкері болды. Леноардың әкесі Томас Леноар, өз әкесі сияқты, үйленгенге дейін теңізші болып жұмыс істеді, кейін өмірінің соңына дейін темекі плантаторы болды. Уильям тоғыз жасқа келгенде отбасы Солтүстік Каролинаның шығысына көшті, сол жерде оның әкесі 1765 жылы қайтыс болды. Төрт қызының ішінде Энн, Бетти, Лия және Мэри ең ұзақ өмір сүрді, Лия Джон Норвудқа үйленіп, Солтүстік Каролинада 94 жасында қайтыс болды. Томас пен Моурнингтің алты ұлының бірі үйленбеген күйінде қайтыс болды, Роберт Вирджинияда қалды, Томас кіші, Исаак және Джон Оңтүстік Каролинада қоныстанды, ал Уильям Солтүстік Каролинада қалды, ол онда танымал қоғамдық мансапқа ие болып, отбасының Форт-Дефайенс тармағын құрды. Леноар формальды білім алмаған, бірақ латын, грек және француз тілдерін оқи және жаза білген. Ол мұғалім және мектеп директоры болып жұмыс істеген, кейін геодезист болды. Солтүстік Каролинаның батысында жерді өлшеу кезінде Леноар сол жерде тұрақты қоныс танды. 1775 жылдың наурыз айында ол әйелі Энн Баллардты және кішкентай қызын алып келді. Леноирлердің барлығы тоғыз баласы болды. Олардың қызы Марта ("Пэтси") Израиль Пикенске тұрмысқа шықты.
The Lenoir name is of French origin, literally translating to "the black," which was a term that was similar to how the word "dark" is now used to speak of someone with dark hair and complexion. Lenoirs came to the English colonies in America from Brittany as a result of 17th century religious troubles. Brittany was just across the English Channel from southern England. Because it had such a long coastline, it is no surprise how many mariners came from the area. The Lenoir coat of arms, "Le Noir de Nantes" is named for Nantes, the largest city of Brittany and an important seaport. William Lenoir was born the youngest of ten in a French Huguenot family in Brunswick County, Virginia. His mother was Mourning Crawley, the daughter of a well to do Virginia planter. Her grandfather was Robert Crawley who was an early vestryman of the most noted surviving colonial church, Bruton Parish in Williamsburg. Lenoir's father was Thomas Lenoir, who, like his own father, was a mariner in early life before his marriage when he became a tobacco planter for the remainder of his life. The family moved to eastern North Carolina when William was nine years old, which was where his father died in 1765. Of the four daughters, Ann, Betty, Leah, and Mary; Leah lived the longest, marrying John Norwood and dying in North Carolina at age 94. One of the six sons of Thomas and Mourning died unmarried, Robert remained in Virginia, Thomas Jr., Isaac and John settled in South Carolina, and William remained in North Carolina, where he went on to have a distinguished public career and founded the Fort Defiance branch of the family. Lenoir had no formal education but could read and write Latin, Greek, and French. His first occupation was that of teacher and schoolmaster, before he became a surveyor. While surveying in western North Carolina, Lenoir decided to permanently settle there. He brought with him his wife, Ann Ballard, and a baby daughter, when he arrived in March 1775. The Lenoirs had nine children in all. Their daughter Martha ("Patsy") married Israel Pickens.
Революциялық соғыс
Тарихшы Сэмюэл Эш Леноарды "тәуелсіздік қозғалысының белсенді, құлшынысты және тиімді қолдаушысы" деп атады. Ол американдық революциялық соғыста ерекше көзге түсіп қызмет етті, әсіресе Кингс-Маунтин шайқасына Бенджамин Кливленд басқаруындағы Солтүстік Каролина милициясының Уилкс округі полкінің капитаны ретінде қатысты. Сол шайқаста ол жеңіл жарақат алды. Уилкс округі полкінің ротасының майоры болып қызмет еткенде, ол Стоно Ферри шайқасында, Саванна қоршауында және Пайл қырғынында (сол кезде оның аты американдық патриоттардың арасынан жалғыз құрбан болған ат деп есептелді) шайқасты. Кейін Леноар Гилфорд соты шайқасына қатысу үшін әскер жинады, бірақ олар кешігіп келді. Ол сондай-ақ лоялистермен және чероки индейлерімен ұсақ шайқастарда болды. Соғыстан кейін Уильям әйелі Эннмен бірге Томас Филдс салған "Форт Дефаенс" деп аталатын үйінде тұрды. Соғыстан кейін бірнеше жыл өткен соң ғана Леноар штаттық милицияда генерал-майор шеніне жетті. Сол шенге қол жеткізгеннен кейін көп ұзамай ол 1812 жылғы соғыста күресуге ниеттенді, бірақ ол үшін тым ескі деп танылды. Осы көңіл көшіру Леноарды милициядан кетіп қалуға мәжбүр етті. Бүгінгі күні "Форт Дефаенс" Солтүстік Каролина штатының Колдуэлл округінде туристік және тарихи орын ретінде қайта жаңартылып, сақталған.
Historian Samuel Ashe called Lenoir an "active and zealous and efficient supporter of the cause of independence." He served with distinction in the American Revolutionary War, in particular taking part in the Battle of Kings Mountain as a captain in the Wilkes County Regiment of the North Carolina militia under Benjamin Cleveland. He received minor wounds at that battle. While serving as a major of a company of the Wilkes County Regiment, he fought at the Battle of Stono Ferry, the Siege of Savannah, and at Pyle's Massacre (during which his horse was said to be the only American Patriot casualty). Lenoir subsequently gathered troops together to fight at the Battle of Guilford Court House, but they arrived too late. He was also involved in minor skirmishes with Loyalists and Cherokee Indians. After the war, William and his wife, Ann, lived in their home, called Fort Defiance (built by Thomas Fields). Only years after the war did Lenoir achieve the rank of major general from service in the state militia. Shortly after achieving that rank, he desired to fight in the War of 1812 but was deemed too old to do so. The disappointment of that led Lenoir to resign from the militia. Fort Defiance continues today, restored as a tourist and historical attraction in Caldwell County, North Carolina.
Саясат және мемлекеттік қызмет
Федерализмге қарсы болған Леноар көп жылдар бойы Солтүстік Каролина штатының Уилкс округінде бейбіт судья және сот хатшысы болып қызмет етті. Ол Солтүстік Каролина Университетінің қамқорлар кеңесінің негіздеуші мүшесі (және қысқа мерзімге бірінші президенті) болды, ал Капел-Хиллдегі Леноар залы оның құрметіне аталған. Солтүстік Каролина штатындағы Леноир қаласы мен Леноир округі оның есімімен аталады. Бұған қоса, Теннесси штатындағы Леноир қаласы оның және оның ұлы Уильям Баллард Леноирдің есімдерімен бірлесіп аталған. USS Lenoir (AKA 74) кемесі тікелей емес, оның құрметіне аталды.
Lenoir, an anti federalist, served for many years as a justice of the peace and Clerk of Court for Wilkes County, North Carolina. He was a founding member (and briefly, the first president) of the Board of Trustees of the University of North Carolina at Chapel Hill, where Lenoir Hall is named for him. Both Lenoir, North Carolina, and Lenoir County, North Carolina, are named for him. Additionally, Lenoir City, Tennessee, is jointly named for him and for his son, William Ballard Lenoir. The USS Lenoir (AKA 74) was indirectly named for him.