Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1882 жылғы иммиграциялық акт – 1882 жылғы 3 тамызда президент Честер А. Артур қол қойған АҚШ-тың федералды заңы. Ол американдық порттарға келген АҚШ азаматтары емес адамдарға баж салығын жүргізді және қылмыскерлер, психикалық аурулары бар адамдар немесе "өзін-өзі күтіп алуға шамасы келмейтін кез келген адам" сияқты белгілі бір санаттағы адамдардың Америкаға көшіп келуіне шектеулер қойды. Акт алғашқы федералдық иммиграциялық бюрократияны құрды және 1891 жылғы Иммиграциялық акт сияқты иммиграцияға қатысты одан әрі ережелерді енгізуге негіз салды.
The Immigration Act of 1882 was a United States federal law signed by President Chester A. Arthur on August 3, 1882. It imposed a head tax on non citizens of the United States who came to American ports and restricted certain classes of people from immigrating to America, including criminals, the insane, or "any person unable to take care of him or herself." The act created what is recognized as the first federal immigration bureaucracy and laid the foundation for more regulations on immigration, such as the Immigration Act of 1891.
Өмірбаян
1882 жылғы Иммиграциялық акті қабылдануына дейін АҚШ Конгресі иммиграцияға қатысты екі маңызды акт қабылдады. Біріншісі – 1875 жылғы Пейдж актісі, ол Азиядан келген мәжбүрлі еңбекпен айналысатын адамдардың иммиграциясын шектеді. Бұл азиялық мөлдірлеме жұмысшылар мен әйелдердің иммиграциясына елеулі әсер етті, әсіресе, жыныстық қызметпен айналысу үшін көшіп келген деген күдік тудырған әйелдерге. Екіншісі – 1882 жылғы Қытайлықтарды шеттету туралы акт. Бұл акт қытайлық жұмысшылардың заңды түрде иммиграциялауын тоқтатты және көптеген адамдар оны АҚШ-тың бүкіл ұлттық топқа қатысты алғашқы маңызды иммиграциялық шектеу деп санайды. Бұл екі актінің де себебі – халықтың қытайлықтардың еңбек нарығы мен экономикаға тигізер ықпалынан қорқуы және осы иммигранттардың американдық мәдениетке сіңісе алмайды деген жалпы пікір болды, сондай-ақ қарапайым ғираттан туындаған көзқарас та әсер етті. Америка иммиграциясын Азиядан (әсіресе Қытайдан) шектеген кезеңде көптеген адамдар Еуропадан келіп жатқан иммигранттардың көптігін де сынады, бұл кейіннен «Ұлы толқын» деп аталды. Еуропаның қалалық индустриялануы көптеген еуропалық қалалардың демографиялық бейнесін өзгерткенде, миллиондаған адам Америкада жақсы өмір табу үшін көшіп келуді ойлады. Ғалым Отис Л. Грэм мұны «қазігі күнге дейінгі ең ірі адамдар көші» деп атап, 1880 мен 1930 жылдар аралығында АҚШ-қа шамамен «27 миллион иммигрант қоныс тепкенін» хабарлады. Сонымен қатар, Роджер Дэниелстің «Америкалық иммиграцияны талқылау: 1882 – қазіргі уақыт» еңбегінде айтылғандай, «Алтын ғасырда иммиграцияның күрт өсуі қандай да бір ұйымдастырылған басқаруды қажет етті». Осы қажеттілік және «ұйымдастырылған басқаруға» жасалған шақыру 1882 жылғы Иммиграциялық актінің әкімшілік нәтижелерінде белгілі бір деңгейде іске асырылды. 1882 жылғы Иммиграциялық акті жоғарыда аталған екі актімен ортақ иммиграцияны шектеу принципін бөліссе де, ол түбірінен өзгеше болды. Қытайлықтарды шеттету актісінен айырмашылығы, 1882 жылғы Иммиграциялық акті белгілі бір елден немесе аймақтан келген барлық иммиграцияны шектемейді. Кейбір еуропалық иммигранттар өте құнды деп есептелді, сондықтан аймақ бойынша шектеулер қажет иммигранттарды да тоқтатуы мүмкін еді. Керісінше, иммиграцияны «жағымсыз» деп саналатын белгілі бір адамдарды алып тастау арқылы шектеу үшін, федералды саясаты бар федералды мемлекеттік агенттік арқылы басқарылатын, жан-жақты алып тастауға қабілетті заң қажет болды.
Prior to the passage of the Immigration Act of 1882, the United States Congress had passed two significant acts regarding immigration. The first was the Page Act of 1875, which restricted the immigration of forced laborers coming from Asia. This had a major effect on the immigration of Asian indentured workers and women; specifically, women presumed to be immigrating to work as prostitutes. The second was the Chinese Exclusion Act of 1882. This act halted all legal immigration of Chinese laborers and is considered by many to be the first major exclusionary immigration restriction on an entire nationality enacted by the United States. While both of these acts resulted from public fear of the Chinese influence in the labor market and the economy, they also derived from simple prejudice and the public perception of these immigrants' inability to assimilate into American culture. During the same time that America immigration was restricting Asian (specifically Chinese) immigration, many also criticized the influx of European immigrants – later referred to as the "Great Wave" – coming to the United States. As Europe's urban industrialization was changing the demographic landscape of life in many European cities, millions looked to immigrate in order to find opportunity in America. Calling it the "most massive of all human migrations to date," scholar Otis. L. Graham reported that almost "27 million immigrants settled in the United States between 1880 and 1930". Furthermore, as explained in Debating American Immigration: 1882–Present, Roger Daniels explained how "great growth in the volume of immigration in the Gilded Age made some kind of organized administration necessary". This need and call for an "organized administration" would later be somewhat realized in the administrative outcomes of the Immigration Act of 1882. While the Immigration Act of 1882 shared the principle of immigration restriction with the two aforementioned acts, it was different in a fundamental way. Unlike the Chinese Exclusion act, the Immigration Act of 1882 would not limit all immigration from a certain country or region. Certain European immigrants were considered extremely desirable, so to limit by region would deny desirable immigrants as well. Instead, to limit immigration based on excluding certain kinds of people who were deemed "undesirable", there needed to be a piece of legislation capable of adhering to a more comprehensive, exclusionary approach that would be administered through a federal government agency with federal policy.
Заң
1882 жылғы 3 тамызда АҚШ-тың қырық жетінші Конгресі 1882 жылғы иммиграциялық актіні қабылдады. Көптеген адамдар оны «жаңа категориядағы қабылдауға болмайтын шетелдіктер» арқылы шеттету ережелерін жасағаны үшін «алғашқы жалпы иммиграциялық заң» деп санайды. 1882 жылғы Иммиграциялық заңның екі негізгі құралы болды. Біріншісі – елге кіретін белгілі бір иммигранттарға «бас салымын» енгізу. Актіде: «АҚШ азаматы емес, шетел портынан АҚШ-тың кез келген портына кемемен немесе желкенді кемемен келген әрбір жолаушы үшін елу центтік алым салынады, жиналады және төленеді» делінген. Бұл ақша АҚШ қазынасына түсіп, «иммиграциялық қор» деп аталатын қор құрайды. Бұл қаражат «осы акті бойынша иммиграцияны реттеу шығындарын өтеуге» жұмсалмақ. Ғалым Роджер Дэниелс атап көрсеткендей, бас салымы ақыры «1917 жылға қарай кезең-кезеңмен сегіз долларға дейін өсті. Көп жылдар бойы үкімет басқаруға жұмсағаннан гөрі бас салымынан көбірек ақша жинады». Бас салымынан өзге, Актіде мемлекеттік агенттердің порттарды және иммигранттарды әкелетін кемелерді тексеру жауапкершілігі де қарастырылған. Бұл Актінің екінші тарихи маңызды бөлігіне алып келді. Иммигранттарды тасымалдайтын кемелерді тексеру барысында иммиграциялық қызметкерлерге Актіде белгіленген талаптарға сәйкес белгілі бір иммигранттарды елден шығаруға құқық берілді. Заңнамада: «Егер мұндай тексеру кезінде осындай жолаушылардың арасында сотталған, ақыл-есі дұрыс емес, ақымақ немесе өзін-өзі күтіп ұстай алмайтын адам табылса, олар бұл туралы тиісті порттың инспекторына жазбаша хабарлауға міндетті, және мұндай адамға елге түсуге рұқсат етілмейді» делінген. Сонымен қатар, егер кемеде қылмыскер табылса, оны АҚШ-тан қайтарып алу құны кемеге жүктеледі. Актінің қылмыстық ережелері «саяси қылмыс жасағаны үшін сотталғандарды, шетелдік тирандардың қуғынынан АҚШ-қа пана сұрағандарды» қамтымады, бұл американдық дәстүрлі сенімді көрсетеді.
On August 3, 1882, the forty seventh United States Congress passed the Immigration Act of 1882. It is considered by many to be "first general immigration law" due to the fact that it created the guidelines of exclusion through the creation of "a new category of inadmissible aliens." There were two main components of the Immigration Act of 1882. The first was to create a "head tax" that would be imposed upon certain immigrants entering the country. The Act states that "There shall be levied, collected and paid a duty of fifty cents for each and every passenger not a citizen of the United States who shall come by steam or sail vessel from a foreign port to any port within the United States." This money would be paid into the United States Treasury and "shall constitute a fund called the immigration fund." These funds would be used to "defray the expense of regulating immigration under this act." Scholar Roger Daniels commented that the head tax eventually "would rise, in stages, to eight dollars by 1917. In most years the government collected more in head taxes than it spent on administration." In addition to the head tax, the Act also stipulated the responsibility of government agents to inspect ports and vessels bringing immigrants into the country. This then led to the second historically significant component of the Act. Upon inquiry of the vessels transporting immigrants, immigration officials were given the authority to expel certain immigrants based on criteria laid out within the Act. The legislation dictated that "If on such examination there shall be found among such passengers any convict, lunatic, idiot, or any person unable to take care of him or herself without becoming a public charge, they shall report the same in writing to the collector of such port, and such person shall not be permitted to land." Furthermore, if a criminal was found to be on board, it was the fiscal responsibility of the ship that brought the immigrant there to take them back out of the United States. The criminal provision of the act did not include immigrants who were "convicted of political offenses, reflecting the traditional American belief that the United States is a haven for those persecuted by foreign tyrants."
Мұра
Бұл заңның ұзақ сақталатын ең маңызды нәтижелерінің бірі – қоғамдық жүк туралы доктрина. Бұл заң "қоғамдық жүкке айналуы мүмкін" адамдарды АҚШ-қа кіргізбеді және олар келгеннен кейін 5 жыл ішінде депортациялануы мүмкін еді. Сол кезде жүкті немесе жалғыз әйелдер, мүгедектер, аурулар немесе кедейлер сияқты көптеген адамдарға осы мәртебе тағайындалуы мүмкін еді. Дэниелс «'LPC' ережесі бастапқыда өздерін-өздері асырай алмаған адамдарды ғана тоқтатып тұрды, бірақ 20-шы ғасырда атқарушы билік оны кеңейтіп, бірінші кедей азиялық үндістер мен мексикалықтарды, содан кейін жалпы кедейлерді тоқтатып тұрды» деп түсіндірді. 1882 жылғы Иммиграциялық заң – иммиграцияны реттеудің алғашқы мысалы, ол осындай кең ауқымды және субъективті шектеулерді қамтыды және қазіргі иммиграция талқылаулары мен пікірталастарға дейін жалғасты.
One of the long lasting legacies of this act is public charge doctrine. The act made those "likely to become a public charge" inadmissible to the United States and potentially deportable within 5 years of arrival. At the time, this status could be assigned to any number of people including pregnant or single women, the disabled, the sick, or the poor. Daniels commented that the "'LPC clause' originally only kept out persons who were obviously unable to support themselves, but in the twentieth century the executive branch broadened it, first to keep out poor Asian Indians and Mexicans and then to keep out poor people generally." The Immigration Act of 1882 was the first piece of immigration regulation to contain this kind of comprehensive subjective restriction, and it would continue on into contemporary conversations and debates regarding immigration.