Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Майкл Хайднның Моцартқа қате жатқызылған симфониясы
Michael Haydn symphony misattributed to Mozart
Бұл шығарма Моцартқа жата қоймаса да, бір кезде оған жатқызылып, Кёхель каталогында (K 444/425a + Anh A 53) және жоғарыда көрсетілген нөмірмен тізімделген. Шындығында, бұл Майкл Хайднның соль мажордағы 25-ші симфониясы, каталог нөмірлері P 16 және MH 334. Бұл қателік бұрын түзетілген, себебі Моцарт Хайднның симфониясына қысқа музыкалық кіріспе (adagio maestoso) қосып, осылайша жаңылысқан.
This work is not by Mozart but was once attributed to him and given a place in the Köchel catalogue (K 444/425a + Anh A 53) as well as the above number. It is in fact Symphony No. 25 in G major by Michael Haydn, bearing the catalogue numbers P 16 and MH 334. The mistake, long ago corrected, resulted from a brief musical introduction (an adagio maestoso) added by Mozart to Haydn's symphony.
Тарих
Толық симфония ұзақ уақыт бойы Моцарттың туындысы деп есептелді, бірақ қазір оның негізінен Майкл Хайднға тиесілі екені белгілі болды – бұл оның G мажордағы No. 25 симфониясы, Пергер 16, Шерман 25, MH 334. Шынайы авторлығын 1907 жылы Лотар Пергер ашты. Қазіргі заманғы зерттеушілер «Моцарттың Breitkopf басылымының редакторлары G мажорлы симфонияның үш бөлімін «Линц» симфониясының тікелей жалғасы ретінде қарастыра алғанын түсіну қиын; Зальцбургтік сазгердің өте қарапайым және көне өнері соншалық контраст тудырады, егер Моцарт оны жазған болса, бұл симфония 1783 жылдан бұрын жазылған болуы мүмкін» деген пікірде. Кіріспе, шамасы, 1783 жылдың соңында Моцарттың 36-шы симфониясының премьерасы өткен Линцтегі концертте орындалу үшін жазылған. Моцарттың үш өлшемді Adagio maestoso кіріспесі V7 аккордындағы ферматамен аяқталады, ол Хайднның туындысын бастайтын тоникалық аккордқа көшеді. Жорж де Сент-Фокс кіріспеді «өте көрнекті прелюдия, алайда, оның дайындалуы тиіс бөліммен толық сәйкес келмейтін» деп санайды. Моцарттың 38-ден 41-ге дейінгі симфонияларының нөмірлері осы симфонияға байланысты өзгертілген жоқ. Breitkopf & Härtel басылымына сәйкес, партитурада флейта, 2 гобой, 2 валторна және скрипкалар көрінеді; орындауларға көбінесе фаготтар (әдетте виолончельмен бірге ойнайды, Adagio-дағы маңызды бөлімдерден басқа) қосылады, олар Майкл Хайднның бастапқы партитурасының бір бөлігі болған, бірақ Моцарт оларды шығарған, сондай-ақ виолончель партиясына негізделген бас партиясын ойнайтын клавесин де қосылады. Флейта тек баяу бөлімнің алғашқы кезеңінде ғана қолданылады.
The complete symphony was for a long time believed to be a work by Mozart, but is now known to have actually been mostly written by Michael Haydn, being his Symphony No. 25 in G major, Perger 16, Sherman 25, MH 334. The true authorship was discovered by Lothar Perger in 1907. Modern commentators find it "difficult to comprehend how the editors of the Breitkopf edition of Mozart could have considered the three movements of the G major Symphony as the immediate successor of the 'Linz' Symphony; the infinitely simpler and more archaic art of the Salzburg master offers such a contrast that one might well suppose this symphony to date much earlier than 1783" if Mozart had been the one to write it. The introduction was probably composed in late 1783 to be performed in the same concert in Linz in which Mozart's Symphony No. 36 received its premiere. Mozart's Adagio maestoso introduction in triple time ends with a fermata on a V7 chord, which leads into a tonic chord beginning Haydn's work. Georges de Saint Foix considers the introduction "an expressive prelude, which, moreover, is by no means entirely in key with the movement it is intended to prepare." The numbers for Mozart's Symphonies Nos. 38 through 41 have not been adjusted because of this symphony. According to the Breitkopf & Härtel edition, the score calls for flute, 2 oboes, 2 horns and strings; performances tend to include bassoons (always in unison with the celli except for significant passages in the Adagio), which were part of Michael Haydn's original score but left out by Mozart, and a harpsichord playing figured bass, based on the cello line. The flute is only used for the first section of the slow movement.