Кеннет Стэмпп: Американ тарихшысының өмірі мен еңбектері
Kenneth M. Stampp
Кеннет Стампп (1912-2009) – американдық тарихшы, құлдық, Азамат соғысы және қайта құру тарихы бойынша сарапшы. Марапаттары мен еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық тарихшы (1912–2009)
American historian (1912–2009)
Кеннет Милтон Стамп (12 шілде 1912 – 10 шілде 2009), Берклидегі Калифорния университетінің Александр Ф. және Мей Т. Моррисон атындағы тарих профессоры (1946–1983), құлдық, Америка Азамат соғысы және Қайта құру тарихындағы көрнекті тарихшы. Ол Гарвард және Колгейт университеттерінде арнайы шақырылған профессор, Лондон университетінде Комонвелл лекторы, Мюнхен университетінде Фулбрайт лекторы және Оксфорд университетінде Хармсворт кафедрасын иеленді. 1989 жылы ол Америка тарихшылар қауымдастығының ғылыми еңбектері үшін марапатталды. 1993 жылы Геттисбург колледжінің Азамат соғысы институты ұсынған өмірлік жетістіктері үшін Линкольн сыйлығына ие болды.
Kenneth Milton Stampp (12 July 191210 July 2009), Alexander F. and May T. Morrison Professor of History Emeritus at the University of California, Berkeley (1946–1983), was a celebrated historian of slavery, the American Civil War, and Reconstruction. He was a visiting professor at Harvard University and Colgate University, Commonwealth Lecturer at the University of London, Fulbright Lecturer at the University of Munich, and held the Harmsworth Chair at Oxford University. In 1989, he received the American Historical Association Award for Scholarly Distinction. In 1993, he won the prestigious Lincoln Prize for lifetime achievement given by the Civil War Institute at Gettysburg College.
Өмір және мансап
Стамп 1912 жылы Висконсин штатының Милуоки қаласында туған; оның ата-анасы неміс протестанттарының ұрпағынан шыққан. Оның анасы баптист дінінде болған және алкогольді ішуге тыйым салған, сондай-ақ сенбі күнін қатаң сақтаған; әкесі ескі неміс салты бойынша қатал тәртіпті адам еді. Оның отбасы Ұлы депрессия кезеңін қиындықпен өткерді, "ақша жетіспеді", бірақ Стамп жас кезінде түрлі шағын жұмыстар істеп, алдымен Милуоки мемлекеттік мұғалімдер колледжінде, содан кейін Висконсин университетінде (Мэдисон қаласы) оқу ақысын төлеуге жеткілікті ақша жинады. Ол 1935 және 1936 жылдары сәйкесінше бакалавр және магистр дәрежелерін алды. Оның оқуына Чарльз А. Бард (АҚШ Конституциясының экономикалық интерпретациясының авторы) және Уильям Б. Гесселтин (интеллектуалдық тарих туралы "қабырғаға киіз жабумен тең" деген фразаны қолданғандығымен танымал) әсер етті. Гесселтин Стамптың диссертациясын жетекшілік етті; Стамп оны сол кезде "жаман адам" деп есіне алды, бірақ екеуі 1942 жылы Стамптың докторлық диссертациясын аяқтағанға дейін табысты жұмыс істеді. Одан кейін ол 1942–1946 жылдары Арканзас университетінде және Мэриленд университетінде (Колледж Парк) қысқа мерзімге жұмыс істеді, содан кейін Берклидегі факультетке қосылды. Оның оқытушылық тәжірибесі 37 жылға созылды; 2006 жылы Стамп он жылдық қарым-қатынасын тойлады. Висконсин университетінде оқыған кезінде Стамп Тета Си студенттік ұйымының мүшесі болды. Ол 2009 жылдың 10 шілдесінде Калифорния штатының Окленд қаласында 96 жасында қайтыс болды.
Stampp was born in Milwaukee, Wisconsin, in 1912; his parents were of German Protestant descent. His mother was a Baptist who forbade alcohol and strictly observed the Sabbath; his father, a tough disciplinarian in the old world German style. His family suffered through the Great Depression, "there was never enough money," but Stampp worked a number of small odd jobs as a teen, managing to save enough to afford tuition, first, at Milwaukee State Teachers' College, and then at the University of Wisconsin, Madison. He earned both his B. A. and M. A. there in 1935 and 1936 respectively under the influences of Charles A. Beard (author of An Economic Interpretation of the Constitution of the United States) and William B. Hesseltine (known for coining the phrase about intellectual history: it's "like nailing jelly to the wall"). Hesseltine supervised Stampp's dissertation; Stampp remembered him as a "bastard" during this time, but the two managed to work together successfully through the completion of Stampp's Ph. D. in 1942. He then spent brief stints at the University of Arkansas and the University of Maryland, College Park, 1942–46, before joining the faculty at Berkeley. His teaching tenure ran 37 years; in 2006, Stampp celebrated six decades of association there. During his undergraduate years at Wisconsin, Stampp was a member of the Theta Xi fraternity. He died at age 96 on July 10, 2009, in Oakland, California.
Өзгеше мекеме
Өзінің алғашқы маңызды кітабында, "Ерекше институт: Соғысқа дейінгі Оңтүстіктегі құлдық" (1956) Стампп, құлдықты негізінен игі және әкелік институт ретінде сипаттап, Оңтүстіктегі нәсілдік келісімді нығайтқан Ульрих Филлипс сияқты тарихшылардың пікірлеріне қарсы шықты. Стампп, керісінше, африкалық американдықтар құлдыққа белсенді түрде қарсылық көрсеткенін, оны тек қарулы көтерілістер арқылы ғана емес, сонымен қатар жұмысты баяулату, құралдарды бүлдіру, қожайындарынан ұрлау және басқа да алуан түрлі жолдармен жасағанын мәлімдеді. Ұзақ ғылыми еңбек жолында Стампп азамат соғысының түпкі себебі құлдыққа қатысты моральдық тартыс екенін, федералды үкімет пен штаттар арасындағы экономикалық немесе саяси қатынастар емес екенін тұрақты түрде айтты. Кейінірек басқа тарихшылар кітаптағы кейбір тұжырымдарды нақтылады, бірақ "Ерекше институт" АҚШ құлдығын зерттеудегі маңызды еңбек болып қала береді.
In his first major book, The Peculiar Institution: Slavery in the Ante Bellum South (1956), Stampp countered the arguments of historians such as Ulrich Phillips, who characterized slavery as an essentially benign and paternalistic institution that promoted Southern racial harmony. Stampp asserted, to the contrary, that African Americans actively resisted slavery, not just through armed uprisings but also through work slowdowns, the breaking of tools, theft from masters, and diverse other means. Through a lengthy scholarly career, Stampp insisted that the moral debate over slavery lay at the crux of the Civil War, rather than other reasons related to the economic or political relationship between the Federal Government and the states. Later work by other historians qualified certain of the book's claims, but The Peculiar Institution remains a central text in the study of U. S. slavery.
Дуннинг мектебінің сын-пікірлері
Оның келесі зерттеуі, "Қайта құру дәуірі" (1865-1877), Уильям А. Дуннинг (1857-1922) және оның ізбасарлары мектебінің тарапқан оқиғасының ғылыми негізін қайта қарады. Осы тұжырымда Оңтүстік аяусыз жеңіліске ұшырап, "толық жеңілген күйде, жері тоналып, қоғамы түгелдей аударылған аяусыз, кекшіл жаулап алушының алдында тізе бүгіп отыр" деп суреттеледі. Дуннингтің пікірінше, Солтүстіктің ең ірі қатесі – Оңтүстік үкіметтерінің билігін "білімсіз, жартылай өркениетті бұрынғы құлдарға" өткізу болды. Дуннингтің тұжырымын жүйелі түрде жоққа шығару мақсатында Стамп көптеген екіншілік дереккөздерді жинады. Ол жеткілікті біріншілік материалды пайдаланбағаны үшін сынға ілікті. Стамптың жауабын кейбір тарихшылар Солтүстікке көзқарасынан туындаған рационалдау деп қарады: ол Солтүстіктің Қайта құру толық аяқталмай тұрып, одан бас тартқанын мойындаса да, 14-ші және 15-ші түзетулер қабылданғандықтан Қайта құру сәтті аяқталды деп мәлімдеді; оны "тоғызыншы ғасырдың романтикалық реформаторларының соңғы үлкен жорығы" деп бағалады. Алайда, басқа тарихшылар үшін Стамптың бағасы "салмақты, ойлы және әділ" болып естілді.
His next study, The Era of Reconstruction, 1865 1877, also revised a scholarly stronghold, that of the story put forth by William A. Dunning (1857–1922) and his school of followers. In this rendering, the South emerges mercilessly beaten, "prostrate in defeat, before a ruthless, vindictive conqueror, who plundered its land and turned its society upside down " The North's greatest sin, according to Dunning, consisted of relinquishing control of the Southern governments to "ignorant, half civilized former slaves." To systematically refute Dunning's interpretation, Stampp amassed a trove of secondary sources. He was criticized for not employing more primary material. Stampp's rejoinder was seen by some historians as a pro Northern rationalization: though he clearly admitted that the North walked out on Reconstruction while it was nowhere near completion, he went on to claim that in light of the passage of the 14th and 15th amendments, Reconstruction was a success; he deemed it "the last great crusade of the nineteenth century romantic reformers." But for an equal number of other historians, Stampp's appraisal rang as eminently "temperate, judicious and fair minded."