Тынық мұхитындағы шайқас: Минданаодағы қиын күрес

Кіріспе

II дүниежүзілік соғыстағы Тынық мұхитындағы шайқас
Давао қаласының шетіндегі шайқастарда 24-ші жаяу әскер дивизиясы шамамен 350 қаза тапты және 1615 адам жараланды, ал жапондық 100-ші дивизия шамамен 4500 адам шығынға ұшырады.

Жапондықтардың қарсылық көрсетуінің аяқталуы

Осы арада 31-ші дивизия 27 сәуірден бастап 1-ші тас жолдағы Кибаве қаласына дейін 64 шақырым қашықтықта, полковник Эдвард М. Калленнің 124-ші жаяу әскер полкімен алға жылжыды, онда алғашқы муссон жаңбырлары басталды. Жапон батальонына кездесіп, оңтүстікке асығысқан лейтенант-полковник Роберт М. Фаулердің 2-ші батальоны, 149-шы далалық артиллерияның B батареясымен бірге, жапондықтарды қажетті артиллериялық оқпен ұрып, кем дегенде 50-ін өлтіріп, қалғандарын қашып кетірді. 3 мамырда 31-ші дивизия жапондықтардың қарсылығына қарамастан Кибавеге жетті. Қала жапондықтардың азық-түлік жолына алып барады, ол оңтүстікке бұрылып, Давао қаласындағы Таломо ауылына дейін жетті. Ауқымды жер екі жаққа да қауіпті болды, себебі 11 мамырда Таломо жолы үшін шайқас болды. 1000-ға жуық жапондық жолды ұстады, бірақ жаңбырлы ормандар, нөсерлі жаңбырлар және жолдың қиын жағдайы маңызды факторлар болды. Жол көлікпен жүрмейтін болғандықтан, оқшауланған жаяу әскерлерге әуеден азық-түлік жеткізіліп тұрды. 30 маусымға қарай 167-ші жаяу әскері Пуланги өзенінен кейін 8 шақырымға ғана жылжыды, тіпті филиппин партизандарының көмегімен де. Олар 80 сарбазды жоғалтып, 180-і жараланды, ал жапондықтар шамамен 400 сарбазды өлтірді. 6 мамырда 124-ші жаяу әскер полкі Таломо жолын барлау операциясы толыққанды жүрместен Сайре тас жолымен жоғары жылжуын жалғастырды, соның нәтижесінде Минданао науқанының ең қиын шайқасына кірді. Морозумидің бұйрығымен, оның 30-шы дивизиясын қайта топтастыру үшін, жапон батальоны 124-ші дивизияны Марамагқа дейін 48 шақырымға тоқтатып, оңтүстікке қарай жылжуын кешіктірді. Жапондықтар мұны соншалықты қатыгездікпен жасады, 124-ші дивизия Марамагқа жету үшін алты күн жұмсады. Таломодан Марамагқа дейінгі шайқас аймағы кейіннен әскерлер жарақат алған сарбаздарға көмек көрсетуге тырысқан армиялық капеллан капитан Томас А. Колганды еске алу үшін Колган орманы деп аталды. Бұл шайқас Тынық мұхитындағы көптеген қатыгез шайқастардың бірі болды, ол ешқашан жаңалықтарға енбеді. Жапондықтар бекініп алған орлардан, жасырылған қазбалардан және көрінбейтін нығайтылған бекіністерден оқ атып, кері шегінудің орнына өліп қалды. 7 мамырда және 14 мамыр түнде артиллерияның қолдауысыз 124-ші дивизияға шабуылдар жасалды. Соңғысы жеңіліспен аяқталды, себебі американдық автоматтық қарулар шабуылшыларды тоқтатып, 73 жапондық сарбазды өлтірді, шайқас аяқталды. Колган орманы мен Марамаг үшін болған шайқаста 124-ші жаяу әскер 6-12 мамыр аралығында 60 сарбазды жоғалтып, 120-сы жараланды. Минданао үшін шайқастың соңғы кезеңдері 21 мамырда полковник Уолтер Дж. Ханнаның 155-ші жаяу әскер полкі Малайбалайды басып алып, полковник Морис Д. Страттаның 108-ші жаяу әскер полкімен бірге жапондықтармен болған қатаң шайқастан кейін Сайре тас жолын бақылауға алды. Морозумидің 30-шы дивизиясы 5 маусымда 31-ші дивизиямен шайқасқаннан кейін Агусан аңғарында кері шегінуді жалғастырды, содан кейін джунглиге кірді. Минданаодан оңтүстікке қарай, X корпусының кішігірім бөлімдері оның оңтүстік ұшында орналасқан Сарангани және Балут аралдарын басып алды. 12 шілдеде 24-ші дивизияның 21-ші жаяу әскерінің 1-ші батальоны Сарангани шығанағының солтүстік-батыс жағалауына келді, барлау патрулін нығайтты, ол ішкі аймақта жапондық күшті тапты және жапондықтарды джунгли арқылы қуды. Жапондық күштер Буайан муниципалитетіндегі (қазіргі Генерал Сантос) Клая Карстқа шегінді, онда олар аймақтағы американдық және филиппин партизан күштеріне қарсы соңғы қарсылығын көрсетті. Бұл аймақтардағы операция тамыздың ортасына дейін жалғасты, содан кейін американдық ұшақтар жапондықтардың көптеген құрбандарын әкеліп, жерді қатты бомбалады. Бомбалаудан аман қалған жапондықтар орманға қашып кетті, бірақ оларды сарбаздар іздеп тапты. Минданаодағы жапондық қарсылығы ақыры аяқталды.

Meanwhile, the 31st Division had forged ahead to the town of Kibawe on Highway 1, some 40 mile (64 km) away, since 27 April, with the 124th Infantry Regiment of Colonel Edward M. Cullen at point, where the first monsoon rains started creating havoc on the advance. Running into a Japanese battalion hurrying south, Lieutenant Colonel Robert M. Fowler's 2nd Battalion, with Battery B, 149th Field Artillery attached, engaged the Japanese with much needed artillery fire, killing at least 50 and sending the rest fleeing. On 3 May, the 31st Division reached Kibawe, against stiffening Japanese resistance. The town led to a supposed Japanese supply trail that twisted and turned south, until it reached the ocean shore village of Talomo in Davao City. The treacherous terrain proved equally dangerous to both sides as they struggled in the ensuing battle for the Talomo trail on 11 May. About 1,000 Japanese held the trail, but jungle rain forests, torrential rains and abysmal trail conditions were the real factors. Airdropped supplies to the isolated infantrymen were common as the trail was impassable to motor vehicles. By 30 June, the 167th Infantry managed to move only 5 mile (8 km) beyond the Pulangi river, even with the assistance of Filipino guerrillas. It lost 80 men and 180 wounded to the Japanese, who themselves suffered about 400 dead. On 6 May, the 124th Infantry Regiment continued to move up Sayre Highway without the Talomo trail reconnaissance operation in full swing, and in doing so, it moved into its toughest fight of the Mindanao campaign. A Japanese battalion, ordered by Morozumi to delay the 124th at Maramag some 30 mile (48 km) south to enable the regrouping of his 30th Division, did so with such ferocity, that it took six days for the 124th to reach Maramag. The battle area from Talomo to Maramag was later renamed Colgan Woods by the troops in remembrance of Captain Thomas A. Colgan, an Army chaplain who was killed during one of his repeated efforts to aid wounded soldiers in the line of fire. The battle was one of the many brutal struggles in the Pacific theater that never made any headlines. Firing from dugout positions, camouflaged spider holes with connecting tunnels, and virtually invisible pillboxes, the defending Japanese chose to die in place rather than retreat. Banzai charges struck the 124th, fighting without supporting artillery, first on 7 May and then on the night of 14 May. The latter ended in a rout, as American automatic weapons stopped the attackers, killing 73 Japanese, marking the end of the battle. In the fighting for Colgan Woods and Maramag, the 124th Infantry lost 60 men and 120 wounded from 6 to 12 May. The final stages of the battle for Mindanao culminated with the 155th Infantry Regiment of Colonel Walter J. Hanna occupying Malaybalay on 21 May and taking control of the Sayre Highway, together with the 108th Infantry Regiment of Colonel Maurice D. Stratta after a stiff fight with the Japanese. Morozumi's 30th Division continued their retreat up the Agusan Valley, after a vicious encounter with the pursuing 31st Division on 5 June, where they eventually made it into the jungle. Farther south on Mindanao, smaller X Corps units seized Sarangani and Balut islands, situated off its southern tip, and on 12 July, the 1st Battalion, 24th Division's 21st Infantry arrived at the northwest shore of Sarangani Bay to reinforce a reconnaissance patrol, which located a strong Japanese force in the interior and proceeded to pursue the Japanese through the jungle. Japanese forces retreated into Klaja Karst in the municipality of Buayan (now General Santos), where they made their last stand against mixed American forces and Filipino guerrillas that were operating in the area. Operations in these areas continued until mid August, when American planes heavily bombed the land, resulting in large Japanese casualties. Some Japanese who have survived the bombings escaped to the forest, but were hunted down by the soldiers. The Japanese resistance in Mindanao was finally over.

Салдары

Кішігірім американдық бөлімшелер мен филиппин партизандарының тазалау операциялары біраз уақытқа созылды, содан кейін генерал Эйхелбергер ұйымдасқан жапон қарсылығының аяқталғанын жариялады. Минданао аймағының барлық жерінде, аралдың зерттелмеген ормандарының қиын өңірімен қорғалған жапон әскерлерінің шағын топтары соғыс аяқталғанға дейін тірі қалды. Соңында, шамамен 22 250 әскер мен 11 900 азамат капитуляцияланды. Бұл Филиппиннің толық азаттығын білдірді. 12 865 жапон әскері қаза тапты, ал тағы 8 235-і аштықтан және аурудан көз жұмды. Американдықтар бүкіл науқанда барлығы 820 адамын жоғалтып, 2 880 жаралыны алды. Минданао науқанында американдықтардың майдандық шығындарының салыстырмалы түрде төмен болуы, Сегізінші армияның жоспарлаушылары мен командирлерінің шеберлігінен бөлек, филиппин партизандарының артқан көмегінің нәтижесі болды. Бұл, әскери тұрғыдан алғанда, Сегізінші армия бөлімдері үшін құнды "күшті күшейтуші" фактор болды. Құрамалардың жағаға түсуінен бұрын партизандар жапондық бөлімшелерін мазалады, жаудың орналасуы және жағалаулардың қолайлылығы туралы құнды ақпарат берді. Ал әрбір жағаға түскеннен кейін филиппиндықтар американдықтармен бірге шайқасып, жапондықтарды аралдың ішкі аймақтары арқылы қуды.