Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дуглас Моусон басқарған Антарктидаға экспедиция, 1911–1914 жылдар
Expedition to Antarctica led by Douglas Mawson, 1911–1914
Австралазиялық Антарктида экспедициясы – Дуглас Моусон басқарған 1911–1914 жылдар аралығында Австралияның оңтүстігіндегі көбінесе белгісіз Антарктида жағалауын зерттеуге бағытталған экспедиция. Маусон 1907–1909 жылдардағы Эрнест Шеклтонның «Нимрод» экспедициясындағы тәжірибесінен шабыттанып, өз жобасын ұйымдастырды. Антарктидада болған уақытында экспедицияның шаңғымен жүретін топтары 2600 миль (4184 км) зерттелмеген аумақты шарлады, ал кемесі 1800 миль (2897 км) картаға түсірілмеген жағалауды жүзіп өтті. Ғылыми жұмыстарға метеорологиялық өлшемдер, магниттік байқаулар, кең ауқымды океанографиялық бағдарлама және көптеген биологиялық және геологиялық үлгілерді жинау кірді, соның ішінде Антарктидада табылған алғашқы метеориттің ашылуы да осы экспедицияға байланысты. Экспедиция Антарктида мен Австралия арасында сымсыз байланыс орнатып, оны сақтап тұрған алғашқы экспедиция болды. Басқа да жоспарланған жаңалық – ұшақты пайдалану – экспедиция теңізге шығар алдындағы апат салдарынан мүмкін болмады. Ұшақтың фюзеляжы моторизацияланған шана немесе «әуе тракторы» ретінде қайта жабдықталды, бірақ ол өте шектеулі пайдалы болды. Экспедиция үш базаға бөлінді: біреуі Антарктика маңындағы Маккуори аралында, ал екеуі Антарктида құрлығында орналасқан. Маусонның басқаруындағы негізгі база Адар мүйісінен батысқа қарай Денисон мүйісінде құрылды, ал Франк Уайлд басқарған батыс базасы Денисон мүйісінен батысқа қарай 2414 км-ден астам жерде Шеклтон мұздық шельфінде орналасты. Екі құрлықтағы базадағы жұмыстарға қатты жел кедергі келтіріп, көбінесе сыртта жұмыс істеуді мүмкінсіз етті. Экспедиция Оутс жеріне жету әрекеті кезінде екі мүшесінің қазасына байланысты трагедияға ұшырады: Белграф Эдвард Нинис, ол жарыққа құлап, және Ксавьер Мерц, ол қайтар жолда қаза тапты. Олардың серігі Маусон базаға жалғыз өзі қиын жолмен қайтуға мәжбүр болды; ол кемені өткізіп алды және алты адамнан тұратын көмекші топпен бірге Деннисон мүйісінде қосымша бір жыл өткізуге мәжбүр болды. Бұл уақыт сымсыз оператор Сидни Джеффристің психикалық күйзелісінен қиын болды. Антарктидадан оралғаннан кейін Маусонды қаһарман ретінде қарсы алды және көптеген наградаларға ие болды, соның ішінде рыцарь атағы да берілді. Ғылыми зерттеулер мол, егжей-тегжейлі деректерді қамтады – оларды толық жариялауға отыз жыл кетті, – ал экспедицияның кең ауқымды зерттеу бағдарламасы Антарктидадағы Австралияның кейінгі аумақтық талаптарының негізін қалады.
The Australasian Antarctic Expedition was a 1911–1914 expedition headed by Douglas Mawson that explored the largely uncharted Antarctic coast due south of Australia. Mawson had been inspired to lead his own venture by his experiences on Ernest Shackleton's Nimrod expedition in 1907–1909. During its time in Antarctica, the expedition's sledging parties covered around 2600 mile (4184 km) of unexplored territory, while its ship, , navigated 1800 mile (2897 km) of unmapped coastline. Scientific activities included meteorological measurements, magnetic observations, an expansive oceanographic program, and the collection of many biological and geological samples, including the discovery of the first meteorite found in Antarctica. The expedition was the first to establish and maintain wireless contact between Antarctica and Australia. Another planned innovation – the use of an aircraft – was thwarted by an accident before the expedition sailed. The plane's fuselage was adapted to form a motorised sledge or "air tractor", but it proved to be of very limited usefulness. The expedition was organised into three bases: one on the sub Antarctic Macquarie Island and two on the Antarctic mainland. The main base, under Mawson's command, was set up at Cape Denison, about west of Cape Adare, and a western base under Frank Wild was established on the Shackleton Ice Shelf, more than 1500 mile (2414 km) west of Cape Denison. Activities at both mainland bases were hampered by extreme winds, which often made outside work impossible. The expedition was marred by the deaths of two members during an attempt to reach Oates Land: Belgrave Edward Ninnis, who fell into a crevasse, and Xavier Mertz, who died on the harrowing return journey. Mawson, their sledging partner, was then forced to make an arduous solo trek back to base; he missed the ship, and had to spend an extra year at Cape Denison, along with a relief party of six. This sojourn was made difficult by the mental breakdown of Sidney Jeffryes, the wireless operator. When Mawson returned from Antarctica, he was given a hero's welcome and received many honours, including a knighthood. The scientific studies provided copious, detailed data – which took thirty years to completely publish – and the expedition's broad exploration program laid the groundwork for Australia's later territorial claims in Antarctica.
Өмірбаян
1909 жылдың қаңтар айында Эрнест Шеклтонның «Нимрод» экспедициясынан үш адам Оңтүстік магниттік полюске жеткенін анықтады. Топтың құрамында жас австралиялық геолог Дуглас Моусон болды, ол өзінің тәжірибесінен нәр алып, өз экспедициясын ұйымдастыру туралы оймен елге оралды. Оның ерекше қызығушылығы Оңтүстік полюсте емес, Австралияның оңтүстігіндегі Адар шығанағының батысында жатқан Антарктика жерлерін зерттеуде болды. Бұл жағалауды 1840 жылдары француз Дюмон Д’Урвиль мен америкалық Чарльз Уилкс сипаттағанмен, содан бері ешкім бармаған еді. 1910 жылдың қаңтар айында Лондонда Моусон Роберт Фалькон Скоттпен кездесті, ол «Терра Нова» экспедициясын дайындап жатқан болатын. Моусон Адар шығанағында орналасқан тәуелсіз топтың басшысы ретінде осы экспедицияға қосылуды ұсынды. Скотт қызығушылық білдіргенімен, Моусонның міндеттерінің шегі туралы келісе алмады. Лондонға экспедицияны ұйымдастыру және қаржыландыру мүмкіндігін зерттеуге келген Шеклтон Моусонға бас ғалым ретінде жұмыс істеуді ұсынды. Шеклтон Америкада лекция оқып қаржы жинағанда, Моусон Венгриядағы алтын кенін сатып алу және игеру мүмкіндігін зерттеуге жіберілді. Бұл жоба күмәнді көрінген соң, Моусон Атлант мұхитын кесіп өтіп, Шеклтонға жағдайды баяндады және оның экспедицияға берілгендігін тексерді. 16 мамырда Шеклтон Моусонның бас ғалым лауазымын растап, егер ол (Шеклтон) экспедицияға қатыса алмаса, «Д. Моусон жауапты болады, ал мен қажетті қаражатты тартуға өз ықпалымды қолданамын» деді. Осы уәдеге сүйеніп, Моусон Австралияға қайтып келді. Бірнеше ай үнсіздік сақталып, Моусонның алаңдауы қайта оянды, Шеклтон әлі де алтын кен ісіне кірісуге тырысып, экспедицияға қаржы жинауда қиындық көріп жатты. Соңында, 1 желтоқсанда Шеклтон өзінің экспедицияға қатыспайтынын, бірақ уәдесін орындап, Моусонға толық қолдау көрсететінін растады.
In January 1909, a three man party from Ernest Shackleton's Nimrod expedition calculated that they had reached the South Magnetic Pole. The party included a young Australian geologist, Douglas Mawson, who, inspired by his experiences, came home with thoughts of organising his own expedition. His particular interest lay not in the South Pole, but in investigating the Antarctic lands west of Cape Adare, immediately to the south of Australia. That coast had been indeterminately explored in the 1840s by the French under Dumont D'Urville and by the American Charles Wilkes, but had not been visited since. In January 1910, in London, Mawson met Robert Falcon Scott, who was then preparing his Terra Nova expedition. Mawson proposed that he should join this expedition as the head of an independent team, based at Cape Adare. Although Scott was interested, they were unable to agree on the scope of Mawson's responsibilities. Shackleton, who was in London investigating the possibility of organising and financing an expedition of his own, suggested to Mawson that he could act as its chief scientist. While Shackleton raised funds by lecturing in America, Mawson was dispatched to investigate the possibility of purchasing and developing a goldmine in Hungary. As the proposition looked doubtful, Mawson hurried across the Atlantic to brief Shackleton and to check that he was still committed to the expedition. On 16 May, Shackleton issued a statement confirming Mawson's position as chief scientist, adding that, should he (Shackleton) be unable to accompany the expedition, "D. Mawson will be in charge, and I shall still use my influence in regard to raising the necessary funds". With this assurance, Mawson returned to Australia. Mawson's feelings of uncertainty were renewed as months of silence followed; Shackleton was still trying to float the gold mining venture and struggling to raise funds for the expedition. Finally, on 1 December, Shackleton confirmed that he would not be going but would, as promised, give Mawson his full support.
Мақсаттары
1911 жылдың қаңтар айында Маусон жоспарларын Австралия және Жаңа Зеландия ғылым қауымдастығының (AAAS) мәжілісінде жариялады. Ол Антарктиканың шығысындағы Адар шығанағы мен батысындағы Гаусберг аралығындағы жағалау аймағында жұмыс істеуді жоспарлаған. Осы шекаралар ішінде "оның сызбасы мен мұздық ерекшеліктері туралы [бар болғаны] ең аз мәлімет ғана бар" аумақтар жатыр деді Маусон. Бұл жерлерді толық ғылыми және географиялық тұрғыдан зерттеу кемедегі мұхитты зерттеу бағдарламасымен бірге жүргізіледі. AAAS құлшына жауап берді. Сидней университетінің профессоры Эджворт Дэвид төрағалығымен комитет құрылды (ол Маусонмен бірге Оңтүстік магниттік полюсте болған еді), және Маусон көп ұзамай ғылыми және саяси қоғамдардың қолдауын, сондай-ақ жетекші өнеркәсіпшілерден қаржылық қолдау туралы уәделерді алды. Экспедицияның қауіпсіз жолға қойылғанына көз жеткізген Маусон іс жүзіндегі дайындықтарды бастау үшін Лондонға сапарлады. Маусонның бастапқы ниеті негізгі жағалау базасын Адар шығанағында, ал басқаларын батысқа қарай орналастыру еді. Бірақ 1911 жылдың наурыз айында Скотттың экспедициясы солтүстік топты Адар шығанағы аймағына жіберіп жатқанын білген соң, ол бұл жоспарды өзгерту қажет деп шешті. Осының салдарынан, ол өзінің негізгі базасын шығанақтың батысына, белгісіз аумаққа орналастыруға бекітті.
In January 1911, Mawson revealed his plans at a meeting of the Australasian Association for the Advancement of Science (AAAS). He intended to operate in the Antarctic coastal arc between Cape Adare in the east, and Gaussberg in the west. Within these bounds, Mawson said, lay territory "of whose outline and glacial features [only] the barest evidence has been furnished". A full scientific and geographical investigation of these lands would be accompanied by a ship based oceanographic program. The AAAS responded enthusiastically. A committee was formed under the chairmanship of Professor Edgeworth David of the University of Sydney (who had stood with Mawson at the South Magnetic Pole), and Mawson soon acquired the backing of the scientific and political communities, as well as pledges of financial support from leading industrialists. Assured that his expedition was now safely launched, Mawson travelled to London to begin practical arrangements. Mawson's original intention had been to set up his main shore base at Cape Adare and establish others further west. He felt it necessary to modify this arrangement when, in March 1911, he learned that Scott's expedition was sending a northern party to the Cape Adare region. As a consequence, he decided to place his main base well to the west of the cape, in uncharted territory.
Кеме мен жабдық
Лондон қаласында, қолайлы кеме іздеуде Маусон Джон Кинг Дэвиске көмек сұрады, оған кеме капитаны және экспедицияның екінші командирі лауазымын ұсынды. Дэвис Шеклтонның соңғы экспедициясында «Нимрод» кемесінің бас офицері қызметін атқарған, ал Англияға қайтып келгенде кеме капитаны болған. Ол Маусонның ұсынысын ойланбастан қабылдады. Маусон жаңа Антарктика экспедициясының кемелерінің бірін – Скотттің, «Нимродтың» немесе Уильям Спирс Брюстің «Скотиясын» – алуға үміттенеді, бірақ олардың ешқайсысы қолжетімді болған жоқ. Соңында ол 1876 жылы салынған, солтүстік суларында жұмыс істеуге арналған ескі «Данди» кит аулау кемесін таңдады. 1884 жылы ол америкалық Арктика саяхатшысы Адольф Грилидің «Леди Франклин шығанағы» экспедициясын құтқару жұмысына қатысты. Кеме 6000 фунт стерлинг тұрады, Маусон бұл бағаны тиімді деп есептеді. Дэвис кемені кеңейтілген жөндеуден өткізді, оған кеме жабдықтарын өзгерту және жайлы тұрғын үйлер, зертханалар мен қосымша сақтау орындарын жасау үшін ішкі құрылымын қайта ұйымдастыру кірді. Океанографиялық бағдарламаға қажетті арнайы жабдықтардың ішінде екі бағдарламалық машина болды: Брюс экспедицияға берген No. 1 Lucas бағдарламалық машинасы және тереңдігі аз суларда пайдалануға арналған жеңіл Kelvin машинасы. Маусон сондай-ақ Vickers компаниясынан шағын моноплан сатып алды, оның потенциалды пайдасы мен үлкен жарнамалық құны үшін. Ұшақ Австралияға жеткізілді, онда демонстрациялық ұшу кезінде қирады, содан кейін Маусон ұшақ туралы идеясынан бас тартып, қанаттарын алып тастады және фюзеляж корпусын және қозғалтқышты «әуе тракторы» деп аталатын моторлы шана жасау үшін бейімдеді. Маусонның технологиялық қызығушылығы сымсыз телеграфтың жаңа саласын да қамтыды. Австралияның Метеорологиялық бюросымен кеңескеннен кейін, ол Антарктида мен Австралия арасындағы сымсыз хабарларды ретрансляциялау үшін Тасмания мен Антарктиданың арасында орналасқан Маккуори аралында қосымша база құруға шешім қабылдады. Маккуариде база құру аралды алғаш рет толыққанды зерттеуге және ғылыми тұрғыдан зерттеуге мүмкіндік беретін қосымша артықшылықтарға ие болар еді.
In London, in search of a suitable ship, Mawson sought the help of John King Davis, to whom he offered the post of ship's master and second in command of the expedition. Davis had served as Nimrod's chief officer during Shackleton's recent expedition and had acted as its captain on the voyage back to England. He accepted Mawson's offer without hesitation. Mawson hoped to secure one of the new Antarctic expedition ships – Scott's , Nimrod, or William Speirs Bruce's Scotia – but none of these was available. He finally settled on , an old Dundee whaler, built in 1876 to work in northern waters. In 1884, she had participated in the rescue efforts for American Arctic explorer Adolphus Greely's Lady Franklin Bay Expedition. The ship cost £6,000, which Mawson considered a bargain. Davis supervised an extensive refit, which included alterations to her rigging and much internal reorganisation to provide appropriate accommodation, laboratories and extra storage space. The specialist equipment required for the oceanographic program included two sounding machines: a No. 1 Lucas sounder for work in depths up to , lent to the expedition by Bruce, and a lighter Kelvin machine for use in shallower depths. Mawson also acquired a small monoplane from Vickers, for both its potential utility and its considerable publicity value. The plane was shipped to Australia, where it was badly damaged during a demonstration flight, whereupon Mawson abandoned the idea of an aircraft, removing the wings and adapting the fuselage body and engine to create a motor sledge, known as the "air tractor". Mawson's technological interests extended to the new field of wireless telegraphy. After discussions with the Commonwealth Meteorological Bureau, he decided to set up an extra base on Macquarie Island, at the midpoint between Tasmania and Antarctica, to act as a relay station for wireless messages between Antarctica and Australia. Establishing a base at Macquarie would have the additional benefit of allowing the first proper survey and scientific study of the island.
Қызметкерлер
Австралияға қайту алдында Маусон "Антарктиканың ең ескі тұрғыны" атанған полярлық сарапшы Фрэнк Уайлдты жоспарланған құрлықтағы базалардың бірінің жетекшісі етіп тартты. Уайлд Скотттың экспедициясына қатысу шақыруын қабылдамады; ол Скотттың қаталдығын ұнатпай, оны "теңізшілікке тым берілген" деп есептеді. Маусон сондай-ақ, 23 жастағы Корольдік фюзилер лейтенанты Белграф Эдвард Нинисті де қабылдады, оның әкесі, сол атпен Белграф Нинис, 1875-1876 жылдарғы британдық Арктика экспедициясына қатысқан еді. Нинис Гренландиядан келгеннен кейін экспедицияның елу шаңғы итін басқаруға жауапты болды, тіпті оның бұрын иттермен тәжірибесі болмаса да. Оған тағы бір жаңадан бастаған ит өсіруші, швейцариялық шаңғымен секіру чемпионы және альпинист Ксавье Гийом Мерц көмектесті, Маусон оның шаңғымен секіру шеберлігі экспедиция үшін маңызды пайда болады деп ойлады. Экспедицияның басым австралиялық-жаңазеландиялық сипатын сақтау үшін Маусон ғылыми қызметкерлерін Австралия мен Жаңа Зеландия университеттерінен тартты. Негізгі лауазымдарда 22 жастағы жаңазеландиялық Эрик Уэбб бас магнитші болды, ал 22 жастағы Сесил Мадиган бас базаның метеорологы болып тағайындалды. Мадиган экспедицияға қатысу үшін Оксфорд университетіндегі Родс стипендиясын бір жылға кейінге шегерді. Маккуари аралында сымсыз байланыс релесі мен ғылыми станция құру туралы шешім тағы бес адамнан тұратын команданы қабылдауды талап етті. Станцияны басқару үшін Маусон Ұлттық метеорологиялық бюродан Джордж Эйнсвортты, сондай-ақ екі сымсыз байланыс техникасын, геолог пен биологты тағайындады. Экспедицияның фотографы ретінде Маусонды ақыры Фрэнк Херлиге жұмысқа алуға көндірді, ол Маусонның адамдарды шақырып жатқанын естігеннен кейін өз қызметін тегін ұсынды.
Before returning to Australia, Mawson recruited "the oldest resident of Antarctica", the polar veteran Frank Wild, as leader of one of the proposed mainland bases. Wild had turned down an invitation to join Scott's expedition; he disliked Scott's rigidity, considering him "too much the navy man". Mawson also took on Belgrave Edward Ninnis, a 23 year old lieutenant in the Royal Fusiliers whose father, also called Belgrave Ninnis, had accompanied the British Arctic Expedition of 1875–1876. Ninnis was to take charge of the expedition's fifty sledge dogs once they arrived from Greenland, even though he had no previous experience with dogs. He was to be assisted by another novice dog handler, Xavier Guillaume Mertz, a Swiss ski jumping champion and mountaineer, whose skiing expertise Mawson thought would be an important asset. To preserve the expedition's predominantly Australasian character, Mawson recruited his science staff from the universities of Australia and New Zealand. In key positions were Eric Webb, a 22 year old New Zealander who became chief magnetician, and Cecil Madigan, also 22, who was appointed as the main base's meteorologist. Madigan deferred a Rhodes Scholarship at Oxford University for a year to join the expedition. The decision to establish a wireless relay and scientific station on Macquarie Island meant the recruitment of a further five man team. To command the station, Mawson appointed George Ainsworth from the Commonwealth Meteorological Bureau, along with two wireless technicians, a geologist and a biologist. As the expedition's photographer, Mawson was eventually persuaded to engage Frank Hurley who had offered his services for free as soon as he had heard Mawson was recruiting.
Қаржылық
Шеклтон экспедицияға қолдау көрсетуге берген уәдесіне сәйкес, баспа империясының иесі Лорд Нортклиффті Daily Mail газетінде қаржы жинауға шақыру жариялауға көндірді. Шақыру нәтижесінде дереу көптеген ақша түсті; екі күн ішінде 6000 фунт стерлингтен астам қаражат жиналды. Ұлыбритания үкіметі 2000 фунт стерлинг көмектесті, ал Маусонның сәтті таныстырылысынан кейін Корольдік географиялық қоғам 500 фунт стерлинг үлестірді. Барлығы есептегенде, шақырудан кейін британдық көздерден 10 000 фунтқа жуық сома түсті. Австралияда федералдық үкімет 5000 фунт стерлинг, ал штаттардың үкіметтері бірлесіп 18 500 фунт стерлинг берді. Жеке сыйлықтар мен британдық ақшаның арқасында экспедицияның жалпы қаржысы шамамен 38 000 фунт стерлингке жетті, бұл шығындарды толық жабуға жеткіліксіз болғанымен, экспедицияны жолға шығаруға қажетті соманы құрады. Экспедиция өңірде жүрген кезде де қаржы жинау жұмыстары жалғасты. Экспедиция аяқталғаннан және кеме мен басқа да мүлік сатылғаннан кейін, Маусонның есебі бойынша жалпы дефицит 4462 фунт стерлингті құрады; ол бұл соманы экспедиция туралы кітаптан түсетін авторлық гонорарлар мен лекциялық төлемдер есебінен толықтыруға үміттенді. Оның бағалауынша, ғылыми нәтижелерді жариялау үшін тағы 8000 фунт стерлинг қажет болады. Осы қаржылық міндеттемелерді орындау мәселелері Маусонды көп жылдар бойы толғандыратын болды.
In accordance with his undertaking to support the expedition, Shackleton persuaded the press baron Lord Northcliffe to publish an appeal for funds in the Daily Mail. The appeal resulted in an immediate influx of money; more than £6,000 in two days. The British government gave £2,000, and, after a successful presentation by Mawson, the Royal Geographical Society contributed £500. All told, following the appeal, British sources provided an amount close to £10,000. In Australia, the federal government gave £5,000, and the state governments together provided £18,500. With private donations and the British money, the expedition's total funds rose to around £38,000, still some way short of its spending commitments, but enough to send it on its way. Fundraising efforts continued while the expedition was in the field. When the expedition was over and the ship and other assets had been sold off, the overall deficit, according to Mawson's accounting, was £4,462; this, he hoped, would be made up by royalties on the sale of the expedition book and from lecture fees. He estimated that a further £8,000 would be required to publish the scientific findings. The problems of meeting these financial obligations would preoccupy Mawson for many years.
Оңтүстікке саяхат
1911 жылғы 28 шілдеде «Аврора» – Гренландиядан сапардан аман қалған 48 итімен қапталған палубасы, шаналармен жүктелген және бортында 3000-нан астам жүкті тасыған – Лондоннан Кардиффке бет бұрды, онда 500 тонна көмір брикеттерін тиеді. Ол Кардиффтен 4 тамызда шығып, үш айлық сапардан кейін 4 қарашада Хобарттағы Куинс-Уорфқа жетті. Белсенділік кезінде кемеге қосымша отын, азық-түлік және жабдықтар тиеліп алынды. Маусон жүктің бір бөлігін Маккуари аралына дейін жеткізу үшін SS «Toroa» кемесін жалдады. Салтанатты қоштасу рәсімдерінен кейін 2 желтоқсанда «Аврора» Хобарттан сапарға шықты. Маккуари аралына дейінгі жол қиын болды: толқындар кемені бірнеше рет жауып, иттерді жартылай батырып, адамдарды суға малып жіберді. «Аврораның» бір бөлігі толқындармен шайылып кетті, ал палубада сақталған жүк зақымданып, бүлінді. Ауа райы ақыры жақсарды және олар 13 желтоқсанда Маккуари аралына жетті, жақын арада «Toroa» да оларға қосылды. Айнсворт тобы мен оның жабдықтары құрлыққа орналасқаннан кейін «Toroa» Хобартқа қайтып келді, ал 24 желтоқсанда зерттеу жұмыстарын аяқтағаннан кейін «Аврора» оңтүстікке қарай жол тартты. Маусонның Кейп-Адардың батысында қолайлы жағалау табу үміті тез күйреп кетті. Жағалау өтпес мұздың артында жасырын қалды, ал 1840 жылы Уилкс баяндаған жерлердің бар екені күмәнді болды. Кеме батысқа қарай жүзіп бара жатқанда, Маусон өзінің құрлықтағы базаларын үштен екіге дейін азайтуға шешім қабылдады, жоспарланған орталық базаны негізгі базамен біріктіріп, Уайлдқа батыс базасын тапсырды. 1912 жылғы 8 қаңтарда үлкен мұздықты айналып, Маусон кейіннен Комонвелл шығанағы деп атаған шығанаққа кірді, ал одан әрі зерттеулер барысында олар қайық гавані деп аталатын ұзын, қорғалған шығанақты тапты. Мұнда барлау тобы экспедицияның алғашқы демеушілерінің бірі Хью Денисонның есімімен аталатын тасты жерді тапты, және Маусон негізгі базаны сол жерде құруға шешім қабылдады. Кемені түсіру жұмыстары, дауыл мен желдің салдарынан жиі тоқтатылып, 18 қаңтарға дейін жалғасты. Келесі күні, қыс кіріспес бұрын, «Аврора» Уайлдтың батыс базасы үшін қолайлы орын іздеп, сапарға шықты.
On 28 July 1911, Aurora – her deck teeming with the 48 dogs that had survived the trip from Greenland, laden with sledges and with more than 3,000 cases of stores on board – left London for Cardiff, where she loaded 500 tons of coal briquettes. She left Cardiff on 4 August, and arrived at Queens Wharf, Hobart, on 4 November, after a three month voyage. In a flurry of activity, additional fuel, stores and equipment were taken aboard. Mawson chartered a steamer, SS Toroa, to carry part of the burden as far as Macquarie Island. After a series of farewell ceremonies and functions, Aurora was given a tumultuous dockside send off from Hobart on 2 December. The passage to Macquarie Island was rough: waves repeatedly overwhelmed the ship, half drowning the dogs and soaking the men. Part of Auroras bridge was washed away, and the cargo stored above deck suffered damage. The bad weather finally abated, and they reached Macquarie Island on 13 December, where they were joined by Toroa soon afterwards. When Ainsworth's party and its equipment were established on land, Toroa returned to Hobart, and on 24 December, after carrying out survey work, Aurora sailed on south. Mawson's hopes of finding a suitable coastline to the west of Cape Adare were soon dashed. The coast remained hidden behind impenetrable ice, and the land reported by Wilkes in 1840 appeared to be non existent. As the ship sailed further west, Mawson decided to reduce his land bases from three to two, by consolidating the proposed central base with the main base and placing Wild in charge of a single western base. On 8 January 1912, rounding a large glacier, they sailed into a gulf which Mawson later named Commonwealth Bay, and on further exploration they discovered a long sheltered inlet which they dubbed Boat Harbour. Here, a reconnaissance party found a rocky spot at a location which they named Cape Denison, after Hugh Denison, one of the expedition's early sponsors, and Mawson decided to establish the main base there. The work of unloading the ship, frequently interrupted by storms and winds, continued until 18 January. The next day, with time running short before the onset of winter, Aurora sailed away to find a suitable site for Wild's western base.
Бірінші маусым: 1912 жылдың қысы
Негізгі базалық бөлмелер кең тұрғын жайды, оған ілесіп келетін шеберхананы және итті сақтау мен орналастыруға арналған кең веранданы ұсынды. Басты шатырлардан алыс, магниттік байқаулар үшін қолданылатын кішкентай құрылыстар болды. Экспедиция мүшелері таңдаған жерінің ерекше желді екенін тез байқады; мұздықтан шығанаққа қарай күшті катабатикалық желдер соқты. Дауылдар жиі жағалауды шарпып, қарбалас жергілікті айдама желдер адамдар мен жабдықтарды қиын жағдайға түсірді. Карстен Борхгревинк 1899–1900 жылдары Адар мүйісінде қыстағанда, желдің жылдамдығы жиі 100 км/сағаттан асып кеткенін, ал 12 сағат ішінде желдің орташа жылдамдығы 100 км/сағаттан жоғары болғанын, сонымен қатар желдің күшті соққанда 100 км/сағаттан асып кеткенін хабарлады. Олар білмей тұрып, Антарктидадағы ең желді жерлердің біріне қоныстанған; Маусон жиі Дэнисон мүйісінде желдің жылдамдығын 80-160 км/сағат аралығында тіркеген. Маусон қыс кіріспес бұрын тәжірибелік шана жұмыстарын жүргізуді жоспарлаған. 1 наурызда ол, Мадиган және Боб Бедж 8 шақырым (5 миль) жол жүріп, шана мен азық-түлік қорын қалдырып, қайта шатырға оралды. Келесі бес ай бойы өмір көбінесе шатырда өтіп, түрлі ғылыми жұмыстарға бағытталды. Кейбір сыртқы жұмыстардан қашуға болмады; метеорологтар мен магнитшілер жағдайға қарамастан күнделікті өлшемдерін жасады. Сирек болатын тынығу кезінде сымсыз мачталарды орнатып, Маккуари аралымен байланыс орнатуға тырысты, бірақ бірнеше рет сәтсіздікке ұшырағаннан кейін бұл әрекеттер сәуір айының соңында уақытша тоқтатылды. Шатырдағы өмірдің әдеттегі барысы, көбінесе импровизацияланған концерттермен аяқталатын туған күндердің тойлануымен көтеріңкі болды. Туған күндер жетіспесе, басқа да оқиғалар мақталды; Маусон тіпті "Лондонды газда жарықтандырудың алғашқы күнінің" мерейтойы "ерекше жарқын" өтті деп жазды. Экспедицияның кітапханасы, әсіресе Маусон айтқандай, "көңілділік пен түстер, байлық пен жандылық әлемінің кенеттен соққан жел сияқты" сезімін сыйлаған кітаптар жиі қолданылды. 9 тамызда Нинис пен Мерц наурызда орнатылған 8 шақырымдық (5 миль) қоймаға азық-түлік жеткізу үшін жолға шықты. Олар бұл жерді "Аладдин үңгірі" деп атады. Қыркүйек айының басында ауа райы жақсарды, бұл сымсыз мачталардың жұмысын аяқтауға мүмкіндік берді. Олар Маккуари аралына хабарласа бастады, бірақ жауап алмады. Қыркүйек айында ауа райы қайтадан нашарлағанға дейін бірнеше шана сапары жасалды; 9 қазанда болған аса күшті жел жаңадан орнатылған сымсыз мачталарды құлатты.
The main base quarters provided a spacious living space, , with an attached workshop and a wide verandah for storage and housing the dogs. Away from the main huts were smaller structures, used for magnetic observations. The party quickly discovered that their chosen location was an exceptionally windy spot; powerful katabatic winds swept down to the bay from the ice sheet, storms frequently pummelled the coast, and intense localised whirlwinds battered the men and equipment. Carsten Borchgrevink, wintering at Cape Adare in 1899–1900, had reported frequent wind speeds in excess of , and in one 12 hour period winds averaged above , with gusts estimated to exceed They had unknowingly settled in one of the windiest sites in Antarctica; Mawson frequently recorded gusts between and at Cape Denison. Mawson had planned, before winter closed in, to carry out some experimental sledging work, and on 1 March, he, Madigan and Bob Bage managed a journey of 5 mile (8 km), before depositing a sledge and stores and returning to the hut. For the next five months, life was largely concentrated in the hut and centred on various scientific activities. Some outside work was unavoidable; the meteorologists and the magneticians made their daily readings regardless of conditions. In rare lulls, efforts were made to erect the wireless masts and establish contact with Macquarie Island, but after repeated failures, these attempts were temporarily abandoned at the end of April. The general routine of hut life was enlivened by elaborate celebrations of birthdays, often concluding with improvised concerts. When there was a shortage of birthdays, other occasions were eulogised; Mawson records that even the anniversary of the "First Lighting of London by Gas" was observed "with extraordinary éclat". Much use was made of the expedition's library, especially the books that brought, as Mawson put it, "the sudden breath of a world of warmth and colour, richness and vivacity". On 9 August, Ninnis and Mertz ventured out, to carry stores up to the five mile depot established in March. They named this spot "Aladdin's Cave". The beginning of September saw a break in the weather, which allowed work on the wireless masts to be completed. They began transmitting to Macquarie Island but received nothing back. Several sledging journeys were possible in September before the weather closed in again; on 9 October a particularly violent wind brought the recently erected wireless masts crashing down.
Жалпы жоспар
1912 жылы 27 қазанда Маусон алдағы шана маусымына қатысты жоспарларын жариялады. Бадж басқаратын Оңтүстік топ магниттік полюс бағытында оңтүстікке қарай жол тартады және жол бойында магниттік өлшемдер жүргізеді. Мадиган басшылығымен Шығыс жағалау тобы Деннисон мүйісінің шығысындағы жағалауды зерттеп, картаға түсіретін болды. Сонымен қатар, Франк Бикертон басқарған Батыс тобы мотошананы алып, батысқа қарайғы платоны зерттейді. Ең ұзақ сапарды Мерц, Нинис және Маусоннан құралған Қашық Шығыс тобы жасады, олар иттерді алып, шамамен 350 миль (563 км) қашықтықтағы, Адар мүйісі маңында орналасқан Оутс жеріне жетуге тырысады. Басқа топтар негізгі сапарларды қолдау үшін құрылатын топтар болып табылады. Барлық топтар 1913 жылдың 15 қаңтарына дейін базаға оралуға міндетті болды, осы күні «Аврора» кемесі оларды алып кетуі күтілді.
On 27 October 1912, Mawson announced his plans for the sledging season ahead. A Southern Party led by Bage would head south, towards the Magnetic Pole, making magnetic observations along the way. An Eastern Coastal Party, under Madigan, would explore and map the coastline to the east of Cape Denison. At the same time, a Western Party under Frank Bickerton would take the motorised sledge to explore the plateau to the west. The longest journey would be undertaken by a Far Eastern Party, consisting of Mertz, Ninnis and Mawson, which would take the dogs and attempt to reach Oates Land, some 350 mile (563 km) distant in the vicinity of Cape Adare. Other groups would form support parties for the main journeys. All parties would be required to return to base by 15 January 1913, when Aurora was expected to retrieve them.
Қиыр Шығыс партиясы
Маусонның Қиыр Шығыс отряды 10 қарашада жолға шықты және ауа райы мүмкіндік бергенде жақсы қашықтықтарды жүрді. 14 желтоқсанға дейін олар Оутс жеріне қарай 300 мильден астам (483 км) сапар шекті. Түстен кейін Маусон ендігі градусты есептеу үшін тоқтағанда, Мерц тоқтап, артына қарап тұрғанын көрді. Нинис ізсіз жоғалды. Маусон мен Мерц кері қайтып, шамамен 3 метрлік жарыққа тапты. Жарықтың арғы жағында Нинис шанасы мен иттерімен бірге құлып кеткенін көрсететін іздер болды. Төменде, жартаста екі ит мүрдесі мен шананың қиындылары көрінді, бірақ Нинис туралы ешқандай белгі жоқ еді. Олардың қолдағы арқандары жарықтың алғашқы жиегіне жетпейтін, оның тереңдігі 46 метр екенін өлшеді, сондықтан Нинис дауысына жауап береді деген үміттен басқа амалдары қалмады. Олар бірнеше сағат дауыс қойып, жауап алмаған соң, оны қайтыс деп есептеуге мәжбүр болды. Серігінен кенеттен айырылып, Маусон мен Мерц енді өздерінің болашақтарын ойлауға мәжбүр болды. Нинис шанасында олардың азық-түліктерінің және жабдықтарының көп бөлігі, сондай-ақ барлық ит тағамы болды, оларға шамамен 11 немесе 12 күндік рацион қалды. Базаға жету үшін олар аман қалған иттерді атып, етін жеу арқылы осы азық-түлікті толықтыруға тиіс еді. Келесі күндері Маусон қар соқырлығына ұшырағанына қарамастан, тұрақты түрде жол жүрді; 25 желтоқсанға қарай олар Деннисон мүйісінен 254 км (158 миль) қашықтықта екенін есептеді. 29 желтоқсанда олар соңғы иттерді өлтірді. Екеуі де денсаулығы нашарлаған, бірақ 1913 жылдың жаңа жынынан бастап Мерцтің денсаулығы күрт нашарлады; ол суық тиіп, санасыз болып, ашуланды. Ауа райы жақсарғаннан кейін 3 қаңтар кешінде сапарын жалғастырды, бірақ ауа райы мен Мерцтің суық тигені салдарынан тоқтауға мәжбүр болды. 3 қаңтарға дейін Мерц жолға түсуге келісті, бірақ оның жағдайы нашарлай берді, және Маусон оны санамен сүйреп әкелгенімен, көп қашықтыққа жүре алмады. Мерц 8 қаңтарда ерте қайтыс болды. Маусон базадан шамамен 161 км (100 миль) қашықтықта болды, ол сау адам үшін салыстырмалы түрде қысқа қашықтық, бірақ әлсіз және аш адам үшін ұзақ жол еді. Мерцті жерлеп, қабірін белгілеген соң, Маусон алдағы сапарға дайындалды. Жүгін жеңілдету үшін ол кішкентай қалталық құралмен шанасын екіге бөлді. 11 қаңтарда ауа райы жақсарды және ол жолға шықты. Оның өте әлсіздігі, әсіресе аяқтарының жағдайы, оның үлкен қашықтыққа сапар шегуіне мүмкіндік бермеді. 17 қаңтарда ол жарыққа құлап, шанадан арқанмен ілініп қалды, бірақ шана құлап кетпеді. Ол өзін құтқаруға төрт сағаттан астам уақыт жұмсады. Базаға жақындаған сайын, нашар ауа райы оны тоқтатты. 29 қаңтарда ол іздеу тобы қалдырған тасты тауып алды, онда азық-түлік және Аладдин үңгірінен 37 км (23 миль) қашықтықта екенін айтқан хабарлама бар еді. Үш күннен кейін Маусон үңгірге жетіп, одан да көп азық-түлік табады, бірақ үңгірде жоқ нәрсе – базаға соңғы түсу үшін қажетті қосымша шұңқырлар еді. Ол соңғы шұңқырларын бірнеше күн бұрын соңғы мұздықты тазартқаннан кейін тастап кеткен, өйткені Аладдин үңгірінде тағы бір жұп болатынын білген. Жаман ауа райы 8 ақпанға дейін жолға шығуға мүмкіндік бермеді, бірақ осы уақыт ішінде ол жиналған ағаштан және шегелерден жасалған шұңқырлар жасады, оларды сапарының соңғы кезеңінде қолданды. Ол базаға қарай соңғы беткейден төмен түсіп бара жатып, көкжиекте түтін көрді деп ойлады, ол кетіп бара жатқан кемеден шыққан деп ойлады. Базаға келгенде ол кеменің сол күні шынымен де кетіп қалғанын, бес адамнан тұратын топты қалдырып кеткенін көрді: Бикертон, Бедж, Мадиган, Альфред Ходжман және Арчибальд Маклин, сондай-ақ жаңа сымсыз техник, Сидни Джеффрис, жоғалғандарды іздеу үшін қалған. Маусон кемеге радио арқылы хабарласып, Дэвиске қайтып оралып, топты алуға өтініш жасады; Дэвис құлақ асуға тырысты және кемені Комонвелл шығанағына әкелді, бірақ қатты дауыл кемені зәкірге қоюға немесе қайықты іске қосуға кедергі келтірді. Бір күн бойы жағада отырып, "Аврора" қысқы мұздың кедергісіне ұшырамай, "Уайлдтың" батыс базасына жете алмай қалады деп уайымдағаннан кейін, Дэвис батысқа қарай бет алды, Деннисон мүйісіндегі топты тағы бір жыл базада күтуге тастап кетті.
Mawson's Far Eastern Party left on 10 November and made good distances when the weather allowed. By 14 December, they had travelled more than 300 mile (483 km) towards Oates Land. Shortly after noon, as Mawson paused to calculate latitude, he saw that Mertz had stopped and was looking behind him. There was no sign of Ninnis. Mawson and Mertz retraced their steps and found a crevasse about 11 feet (3 m) across; tracks on the far side made it clear that Ninnis, with his sledge and dogs, had fallen into the depths. Far below on a ledge, they could see the bodies of two dogs, and debris from the sledge, but no sign of Ninnis. Their remaining ropes were far too short of reaching even the first ledge which they measured to be at a depth of 150 feet (46 m), so they had no option except to hope that Ninnis would answer their shouts. They spent several hours calling but – having received no response – they were forced to give him up for dead. Shocked at the sudden loss of their companion, Mawson and Mertz now had to consider their own prospects. Ninnis's sledge had been carrying most of their provisions and equipment, and all of the dog food, leaving them with about 11 or 12 days' rations. To reach base, they would have to augment these meagre supplies by shooting and eating the surviving dogs. They travelled steadily over the next days, despite Mawson suffering from snow blindness; by 25 December, they calculated that they were 158 mile (254 km) from Cape Denison. On 29 December, they killed the last of the dogs. Both men had been feeling unwell, but from New Year's Day 1913 there was a sudden and rapid deterioration in Mertz's health; he had frostbite and became delirious and agitated. After a weather delay, they resumed their journey on the evening of 3 January, but they did not get far before the weather and Mertz's frostbite forced them to stop. They laid up until 3 January when Mertz agreed to push on, but his condition continued to worsen, and though Mawson managed to drag him on the sledge they could not cover much ground. Mertz died early on 8 January. Mawson was around 100 mile (161 km) from the base, which was, he observed, a relatively short distance for a healthy man, but a long way for one weak and famished. After burying Mertz and marking his grave, Mawson prepared for the journey ahead. To lighten his burden, he used a small pocket tool to cut his sledge in half. On 11 January, the weather cleared, and he set out. His extreme weakness and, in particular, the condition of his feet, meant he could not travel great distances. On 17 January, he fell into a crevasse and hung there by a rope from the sledge, which fortunately did not fall. It took him more than four hours to extricate himself. As he drew nearer to the base, he was frustratingly delayed by more bad weather. On 29 January he discovered a cairn, left by a search party, with food and a message telling him he was 23 mile (37 km) from Aladdin's Cave. Three days later, Mawson reached the cave, where he discovered more provisions, but something that was missing from the cave was extra pairs of crampons which he would need to make the final descent to the base. He had thrown his last pair of crampons away after clearing the final glacier a few days earlier knowing that there would be another pair at Aladdin's Cave. Bad weather meant he could not set out again until 8 February, but during this time he managed to make a pair of homemade crampons out of the wood from packing crates and loose nails which he then used for the final leg of his journey. As he descended the final slope towards the base, he thought he saw smoke on the horizon, which he took to be coming from the departing ship. When he arrived at the base, he found that the ship had indeed sailed, earlier that day, leaving a group of five – Bickerton, Bage, Madigan, Alfred Hodgeman and Archibald McLean – and a new wireless technician, Sidney Jeffryes, as a rescue party for the missing men. Mawson radioed the ship, asking Davis to return and pick up the party; Davis attempted to comply, and brought the ship back to Commonwealth Bay, but a severe gale prevented the ship from anchoring or launching a boat. After sitting offshore for a day and worried that with further delays, Aurora would not reach Wild's western base before being blocked by winter ice, Davis gave up and headed west, leaving the Cape Denison group to spend another year at the base.
Басқа шлейфпен жүретін топтар
Мадиган басшылығындағы Шығыс жағалау тобы 8 қарашада базаны тастап, шығысқа қарай жағалау бойымен жолға шықты. Олар карта жасаумен және геологиялық және биологиялық үлгілер жинаумен айналысып, 150° Шығыс белгісінен сәл өткенге дейін, базадан шамамен 435 км қашықтықтағы жерге жетті. Сол жерге жақын, олар 305 метрден биік, орган түтіктеріне ұқсайтын керемет бағаналы құрылымы бар жартасты төбешік тапты. Мадиган мұны «табиғаттың кафедралы соборы» деп сипаттады; кейіннен ол экспедицияның демеушісі болған Уильям Хорнның құрметіне Хорн-Блафф деп аталды. Қайтып келе жатқанда, олар Рождество күнін мұздық тілінде тойлады, бірақ осы мұздықтың жоғарғы бөлігінде Моусон мен Мерц те орналасқанын білмеді. Жағалауды толық зерттеуді аяқтағаннан кейін, Мадиган тобы 1913 жылғы 16 қаңтарда базаға оралды. Бейдждің Оңтүстік тобы 10 қарашада Денисон мүйісінен шығып, Вебб күнделікті магниттік байқаулар жасағанда, Магниттік полюс бағытында оңтүстікке қарай бағытталды. Олар магниттік бұзылыстардың компас көрсеткіштерін шатастыратынын анықтағаннан кейін, «одан да тиімді алмастырушы» деп атап, күнмен бағытталды. 21 желтоқсанда олар базадан 484 км қашықтықта болды. Дегенмен, олардың магниттік өлшемдері Магниттік полюске әлі біршама қашықтықта екенін көрсетті. Кемеден қалу қаупін болдырмау үшін олар кері жолға бет бұрды. Сапардың соңғы бөлігі қиын болды, өйткені олар соңғы азық-түлік қоймасын өткіріп алды және 11 қаңтарға дейін базаға жету үшін 97 км жылдам жүгіруге мәжбүр болды. Батыс тобы 3 желтоқсанға дейін шығуды кейінге шекті, себебі жақсырақ ауа райы мотошананың жұмыс істеуіне көмектеседі деп үміттенеді. Машина сынақтарда жақсы жұмыс істеді және бастапқыда тиімді болды, бірақ базадан 16 км қашықтықта цилиндрлерінің бірі істен шықты. Жағдай нашарлады, қозғалтқыш кенеттен тоқтады және винті бұзылды. Мотошана тасталып, топ адам күшімен жолға шықты, үйге қайтқанға дейін плато арқылы батысқа қарай жүрді. Олардың ең маңызды геологиялық жаңалығы – Антарктидада табылған алғашқы метеорит болды.
The Eastern Coastal Party under Madigan left the base on 8 November, following the coast eastwards. They continued, mapping as they went and collecting geological and biological samples, to just beyond the 150° E mark, about 270 mile (435 km) from the base. Near that point, they discovered a rocky headland, more than 1000 feet (305 m) high, with a magnificent columnar structure resembling organ pipes. Madigan described this as a "cathedral of nature"; it was later named Horn Bluff, after William Horn, one of the expedition's sponsors. On their return journey, they celebrated Christmas Day as they camped on a glacier tongue, unaware that Mawson and Mertz were camped in the upper reaches of the same glacier. After completing a full coastal survey, Madigan's party returned to the base on 16 January 1913. Bage's Southern Party left Cape Denison on 10 November, and marched south in the direction of the Magnetic Pole as Webb made daily magnetic observations. They soon found that magnetic disturbances played havoc with the compass readings, and they steered by the sun, "a more than efficient substitute", Bage noted. On 21 December, they were 301 mile (484 km) from the base. However, their magnetic readings indicated that they were still some distance from the Magnetic Pole. To avoid the risk of missing the ship, they turned for home. The latter part of this journey was gruelling, as they missed their final food depot, and had to make a rapid 60 mile (97 km) dash to reach the base by 11 January. The Western Party delayed its departure until 3 December, hoping that better weather would aid the running of the motor sledge. The machine had performed satisfactorily in trials, and it ran well initially, but 10 mile (16 km) out from the base, one of its cylinders began misfiring. The trouble worsened; the engine stalled suddenly, and the propeller was wrecked. The motor sledge was abandoned, and the party continued its journey by man hauling, travelling west across the plateau before turning for home. Their most important geological find was a meteorite, the first discovered in Antarctica.
Екінші маусым, 1913-1914 жылдар
Денисон мүйісінде қалған топқа қыс ерте келді, олар көп айлар бойы көбінесе үйдің ішінде болды. Өткен жылғы магниттік және метеорологиялық байқаулар бағдарламасы, базадағы күнделікті өмірдің қалыпты жағдайы сияқты, қайта жаңартылды. Топтың көпшілігі уақыттары бос екенін сезді, ал Маклин бұрынғы экспедициялар дәстүрі бойынша, осы мүмкіндікті пайдаланып, «Адели Blizzard» журналын редакциялап, шығарды. Өткен жылмен салыстырғандағы маңызды жақсарту – 20 ақпаннан бастап Маккуори аралымен үнемі сымсыз байланыс орнатылды, бұл топқа 8 маусымға дейін сыртқы әлеммен байланыста болуға мүмкіндік берді. Алайда, қатты желдің салдарынан сымсыз мачталар тағы да құлап, байланыс үзілді. Сымсыз оператор Джеффрис бастапқыда топтың құрметті және жауапкершілігі жоғары мүшесі болған, бірақ маусымның ортасынан бастап оның мінез-құлқы нашарлай бастады. Ол көңілсіз, агрессивті болып, әріптестерін төбелес шақырып, өзімен-өзі сөйлесіп, қудаланғаны туралы ойға келіп, гигиенасын ұмытты. Бұл жағдай топтың қалған мүшелерін алаңдатты. Бірақ тамыз айының басында сымсыз мачталар қайта орнатылғанда, Джеффрис Маусоннан басқа барлығының ақылдан безгенін және оны өлтіруге тырысып жатқанын мәлімдеп, ессіз хабарлар жіберді. Бикертон сымсыз байланыс операторының жұмысын үйренуге кірісті, ал Маусон Маккуари аралындағы сымсыз станциядағы Эйнсвортқа Джеффрис тарапынан келетін барлық хабарларды цензуралауды тапсырды. Соңында, ақыл-есінің толыққанды келген сәтінде Джеффрис өзінің қызметінен босатуды өтінді, ал Бикертон сымсыз оператордың рөлін толығымен өз мойнына алды. Ауа райы жақсарып келе жатқандықтан, Маусон Мадиган мен Ходжманмен бірге соңғы шаналы топты шығарып, өткен жылғы сапарлар барысында тасталған немесе жасырылған жабдықтарды қайтаруды жоспарлады. Бірақ олардың күш-жігері көбінесе нәтижесіз болды. Олар 12 желтоқсанда базаға оралды, ал «Aurora» келесі күні жетті. Олар 1913 жылғы 24 желтоқсанда Денисон мүйісінен кетіп қалды. Теңізге қарай бет алғанда, олар Бикертон мен Маклиннің жоғарғы жерге орнатқан айқыш белгісін көрді, ол Нинис пен Мерцтің қаза болған серіктерінің құрметіне қойылған еді.
For the group left at Cape Denison, winter came early, confining them mostly to the hut for many months. The previous year's program of magnetic and meteorological observations was resumed, as were the routines of daily life at the base. Many of the group found they had time on their hands, and McLean, in the tradition of earlier expeditions, took advantage of this to edit and produce a magazine, the Adelie Blizzard. One major improvement on the previous year was that, from 20 February, regular wireless contact with Macquarie Island was established, which allowed the group to stay in touch with the outside world until 8 June, when strong winds once again brought down the wireless masts. The wireless operator, Jeffryes, was initially a conscientious and respected member of the group, but from mid June, his behaviour began to deteriorate. He became moody and aggressive, challenging his hut mates to fights, mumbling to himself, developing a persecution mentality and neglecting his hygiene. This was alarming enough for the rest of the group, but when the wireless masts were re erected early in August, Jeffryes began sending out wild messages, claiming that all the others apart from Mawson had gone insane and were trying to murder him. Bickerton began practising operating the wireless, and Mawson sent a message to Ainsworth at the Macquarie Island wireless station to censor all communications received from Jeffryes. Finally, in a period of semi lucidity, Jeffryes asked to be relieved from his duties, and Bickerton permanently took over the wireless operator's role. As the weather was improving, Mawson decided that he would take out a final sledging party with Madigan and Hodgeman, primarily to recover equipment that had been dumped or cached during the journeys of the previous year. In this, they were largely unsuccessful. They returned to base on 12 December, and Aurora arrived the next day. They finally left Cape Denison on 24 December 1913. As they sailed away, they could see the cross, erected on high ground by Bickerton and McLean, commemorating their lost comrades, Ninnis and Mertz.
Батыс база
Маусон батыс базаны Дениссон мүйісінен батысқа қарай 500 миль (805 км) (бірақ 600 мильден (966 км) аспайтын) қашықтықта орналастыруды жоспарлаған, осылайша базалар арасында сымсыз байланыс мүмкін болар еді. 1912 жылғы қаңтарда Дениссон мүйісіне экспедицияны қондырғаннан кейін, «Аврора» батысқа қарай жүзіп, 805 км белгісінен әрі өтіп кетті, бірақ қолайлы қону орны таба алмады. 15 ақпанда олар Дениссон мүйісінен 1500 миль (2414 км) қашықтықта болды және 66° 21′ S, 94° 51′ E координаталарында үлкен мұз жатағын тапқанда қыста тоңу қаупі туды. Басқа амал қалмағандықтан, Уайлд оны база орны ретінде қарастырды және мұздың жарылу мүмкіндігіне қарамастан, тәуекел етуге шешім қабылдады. База 21 ақпанға дейін құрылды, содан кейін «Аврора» Хобартқа бет бұрды. Уайлд мұз жатағына Шеклтонның құрметіне ат қойды, өйткені оның туған күні 15 ақпанға сәйкес келді. Дениссон мүйісімен сымсыз байланыс орнату әрекеттері сәтсіз аяқталды; қолайлы мачта тігуге мүмкіндік болмады және хабар тарату жабдықтарының маңызды бөліктерінің жоқ екені анықталды. Келесі жыл ішінде батыс базадағы экспедиция жұмыс бағдарламасын аяқтады. Оған базаның шығысы мен батысындағы екі ірі мұзға мінген саяхат кірді, олардың арқасында 563 км-ден астам аумақ картографияланды. Сонымен қатар, бірнеше депо құру сапарлары және ішкі жазықты зерттеу жүргізілді. Олар тұрақты түрде метеорологиялық, геологиялық, магниттік және басқа да ғылыми бақылаулар жасады. Уайлд шығысқа қарай мұзға мінген экспедицияны бастады, бірақ өтпейтін мұз оларды тоқтатты. Сидней Эван Джонс басқарған топ 1902 жылы Дригальски экспедициясы ашқан сөнген жанартау – Гаусбергке жету үшін батысқа қарай 377 км сапар шекті. 1913 жылғы ақпан айында экспедиция «Аврораның» оралуын асыға күтті. Базада тағы бір жылға жеткілікті азық-түлік болмағандықтан, олар кеме келмейтін жағдайда морж және пингвин етін жинақтап, дайындық жасады, бірақ олардың үлкен қуанышына, 23 ақпанда «Аврора» пайда болды; сол күні кешкісін адамдар, олардың жабдықтары мен жеке заттары кемеге тиеліп, Хобартқа жол тартты.
Mawson had hoped to place the western base around 500 mile (805 km) (and no more than 600 mile (966 km)) west of Cape Denison, to make inter base wireless communication possible. After landing the Cape Denison party in January 1912, Aurora sailed west, well beyond the 500 mile (805 km) mark, without finding any suitable landing spot. On 15 February, they were 1500 mile (2414 km) from Cape Denison, and in danger of being frozen in for the winter when they found a large ice shelf at 66° 21′ S, 94° 51′ E. Lacking other options, Wild investigated it as a site for the base and, despite the possibility of the ice breaking up, he decided to risk it. The base was established by 21 February, when Aurora sailed for Hobart. Wild named the ice shelf after Shackleton, whose birthday fell on 15 February. Attempts to establish wireless contact with Cape Denison failed; they were unable to erect a suitable mast and discovered that vital parts of the transmitting equipment were missing. Over the course of the next year, the party at the western base completed a busy program of work. This included two major sledging journeys east and west of the base, mapping a total of over 350 mile (563 km). They also completed several depot laying trips and an exploration of the inland plateau. They made regular meteorological, geological, magnetic and other scientific observations. Wild took a sledging party east before being halted by impassable ice. A party led by Sydney Evan Jones travelled 234 mile (377 km) west to reach Gaussberg, the extinct volcano discovered by Drygalski's expedition in 1902. In February 1913, the party waited anxiously for Auroras return. Lacking provisions for another year at the base, they prepared for the possibility that the ship would not arrive by building up stocks of seal and penguin meat, but to their great relief, Aurora appeared on 23 February; by that same evening the men, their equipment and their personal possessions were aboard, and the ship was on its way to Hobart.
Маккуори аралы
Эйнсворттың тобы 1912 жылдың 1 қаңтарынан бастап күн сайынғы метеорологиялық байқауларды бастады, ал сымсыз станция Сымсыз төбе деп аталатын биік мүйісте орнатылды. Ақпанның ортасына қарай станция Сиднеймен байланыс орнатты, ал 12 мамырда Веллингтонға күн сайын ауа райы туралы хабарламалар жіберді. Кейп-Денисоннан сигналдар алғаш рет 25 қыркүйекте естілді. Дегенмен, Кейп-Денисон Макуарриден хабар ала алмады. 1913 жылдың 20 ақпанында Кейп-Денисонмен екі жақты байланыс орнатылды, содан кейін хабарламалар үнемі алмастырылды. Макуарри тобы, көмек күтіп отырған, наурыз айында Кейп-Денисон екінші маусымда жұмыс істейтінін және Макуарри станциясы қарашаға дейін ашық болуы керектігін естіді. Маусон радиоарқылы жеткізілім кемесі мамыр айында кетуге ниет білдіргендерді алып кете алатынын хабарлады, бірақ барлығы қалуға шешім қабылдады. Нәтижесінде, қысқы ауа райының нашарлығы жеткізілім кемелерінің 20 тамызға дейін оларға жетуіне кедергі келтірді, сол кезде азық-түлік пен отынның қоры таусылуға жақын болды. Ауырған Артур Сойер аралдан эвакуацияланды. «Аврора» 29 қарашада келді, сонда Макуарри тобының қалған бөлігі алынып, олардың орнына Ұлттық метеорологиялық бюроның қызметкерлері келді.
Ainsworth's party began daily meteorological observations from 1 January 1912, and the wireless station was erected on a high promontory christened Wireless Hill. By mid February, the station had made contact with Sydney, and by 12 May, was transmitting daily weather reports to Wellington. Signals from Cape Denison were heard for the first time on 25 September. Still, the cape was unable to receive messages from Macquarie. On 20 February 1913, two way communication with Cape Denison was finally established, and after that messages were regularly exchanged. The Macquarie party, who had been expecting to be relieved, heard in March that Cape Denison would be operational for a second season, and that the Macquarie station would therefore need to remain open until November. Mawson radioed that the supply ship could pick up any of the party who wished to leave in May, but all elected to stay. As it turned out, severe winter weather prevented supply vessels from reaching them until 20 August, by which time provisions and fuel supplies were close to exhaustion. Arthur Sawyer, who had fallen ill, was taken off the island. Aurora arrived on 29 November, when the rest of the Macquarie party was picked up, replaced by members of the Commonwealth Meteorological Bureau.
Океанографиялық жұмыстар
Экспедицияның негізгі океанографиялық жұмысы 1912 жылы екі круиз кезінде және 1914 жылы Деннисон мүйісінен соңғы эвакуациядан кейін жағалау сапарында жүргізілді. Бірінші круиз, 1912 жылдың мамыр-шілде айларында, Тасманияның оңтүстік-батысында, көптеген рет табылмаған Корольдік компанияның аралдарының болжамды орналасқан жерін зерттеуді қамтыды. «Аврора» оларды да, теңіз түбіндегі суға батқан аралдарды көрсетуі мүмкін сөрелерді де таба алмады. Океанографиялық зерттеулердің басты аймағы Маккуари аралының төңірегіндегі теңіз және солтүстік-шығысқа қарай Окленд аралдары болды. Екінші круиз, 1912 жылдың қарашасында, осы суларға қайта оралды. Хобарттан үш күннен кейін, теңіз түбінің тереңдігі күрт төмендеді, ал күні бұрын өлшенгеннен кейін, қателік болған жағдайда қайта өлшеу жүргізілді. Дэвис мұны Австралияны Антарктикамен байланыстырған құрлық көпірінің бөлігі болуы мүмкін су астындағы қырқаның дәлелі деп есептеді. Келесі өлшемдер бұл теорияны растамады. 1913 жылдың желтоқсанында Деннисон мүйісіндегі экспедиция мүшелерінің қалғандары жиналғаннан кейін, Маусон үйге қайтпастан бұрын, батысқа қарай Шаклтон мұздық шелегіне дейін жағалау және теңіз түбін зерттеуді шешті. Бұл жұмыс қиынға соқты және осы кезде шаршап, ұйқысыз қалған Маусон мен Дэвис арасында келіспеушіліктер туды. Маусон күнделігінде: «Оның денсаулығына бұл күшті стресс әсер етпесе жақсы болар еді» деп жазды. Жұмыс 1914 жылдың 1 қаңтарында басталды және 2 ақпанда аяқталды. Мұздағы ауыр кезеңнен кейін, Дэвис көбінесе рульдік кабинадан шықпаған кезде, «Аврора» үйге қайта оралды.
The expedition's main oceanographic work was carried out during two cruises in 1912, and in a coastal journey in 1914, after the final relief of Cape Denison. The first cruise, May to July 1912, included investigation, southwest of Tasmania, of the supposed location of the Royal Company's Islands which had been searched for without success on numerous occasions. Aurora found no trace of them either, nor of any shelving of the seabed that might suggest sunken islands. The main sphere of oceanographic research was the sea around Macquarie Island and further northeast towards the Auckland Islands. The second cruise, in November 1912, returned to these waters. Three days out from Hobart, the depth to the seabed suddenly decreased, from the measured on the previous day to A repeat sounding, taken in case of error, produced Davis took this as evidence of a submerged ridge that might have been part of a land bridge connecting Australia with the Antarctic in prehistoric time. Subsequent soundings failed to substantiate this theory. After the remaining members of the Cape Denison party had been picked up in December 1913, Mawson decided that, before returning home, they would conduct a coastal and seabed survey to the west, as far as the Shackleton Ice Shelf. This task proved taxing and led to dissension between Mawson and Davis, who was by this time sleep deprived and exhausted. Mawson noted as much in his diary: "I hope the strain won't tell any more on him". The work began on 1 January 1914, and was mostly complete by 2 February. After an arduous period in the ice, during which Davis rarely left the bridge, Aurora began the journey home.
Салдары
1914 жылғы 26 ақпанда «Аврора» Аделаидаға жетіп, зор қуанышпен қарсы алынды. Келесі айда Моусон 1 сәуірде Лондонға кетер алдында, күні бұрын үйленген Пакита Дельпратпен бірге қабылдаулар мен ғылыми жиналыстардың көптеген ісіне қатысты. Лондонға жеткен соң ол Корольдік географиялық қоғамға лекция оқыды, Нинистің ата-анасына барды және Марлборо хаусында патшайым Александра мен оның қарындасы, Ресейдің императорлық әйелі қабылдады. 29 маусымда Австралияға қайтар алдында Букингем сарайында король Георг V оған рыцарьдық тағайындады. Кейін ол көптеген наградалар алды, соның ішінде 1915 жылы Корольдік географиялық қоғамның негіздеушісінің медалін алды. Австралияда Моусон экспедицияның қарыздарының шындығымен бетпе-бет келді. Ол Австралия үкіметінен «Аврораны» және экспедициядағы өзге де артефакттар мен жабдықтарды 15 000 фунт стерлингке сатып алуды ұсынды – оның ойынша, бұл сома барлық қарыздарды жабуға ғана емес, ғылыми есептерді дайындауға қаржыландыруға жеткілікті болар еді. Үкімет оның ұсынысын қабылдамады. Оның орнына ол «Аврораны» Шеклтонға бар болғаны 3200 фунтқа сатты, оны Императорлық Транс-Антарктикалық экспедиция (ITAE) үшін пайдалану үшін, және экспедицияның тарихын сату арқылы қарыздың қалған бөлігін төлеуді үміттенеді, «Мұздың үйі» кітабынан және Хёрлидің түсірген фильмдері мен суреттерінен түскен табыспен. 1914 жылдың соңында соғыс басталғандықтан кітаптың жарық көруі кейінге шегерілді, ал фильмнің таралуына келісімшарттық мәселелер мен қоғамның назарының соғысқа ауысуы кедергі келтірді. Нәтижесінде ғылыми есептер келесі 30 жыл бойына бөліп шығарылды, соңғысы 1947 жылы жарық көрді. Экспедицияның көптеген қызметкерлері соғыс басталғанда қарулы күштерге қатысты; Бедж – бұрыннан Австралия Корольдік инженерлерінің офицері болған – 1915 жылы Галлиполи шайқасында қаза тапты, ал Маккуари аралы тобының картографы және геологы Лесли Блейк 1918 жылы Францияда қаушақтан жарақат алғаннан кейін қайтыс болды. Бірнеше адам Антарктикаға оралып келді: Моусон 1929-1931 жылдары британдық-австралиялық және жаңазеландиялық Антарктика ғылыми экспедициясының (BANZARE) жетекшісі ретінде; Дэвис Шеклтон экспедициясындағы Росс теңізі тобына көмек көрсету үшін «Аврораның» капитаны ретінде және БАНЗАРЕ-нің бірінші кезеңінде капитан ретінде; Хёрли Императорлық Транс-Антарктикалық экспедициясына қосылды, сондай-ақ БАНЗАРЕ-ге де қатысты. Уайлд ITAE-ге қосылды, ал 1921 жылы ол Шеклтонды соңғы экспедициясына ертіп, 1922 жылдың қаңтарында Шеклтонның күрт қайтыс болуынан кейін жетекшілікке ие болды. 1914 жылы «Қиыр Батыс» тобының мүшесі болған Чарльз Харрисон Маккуари аралына барды, бірақ оның кемесі Австралияға қайтып келгенде із-түзсіз жоғалып кетті. Аделаидаға келгеннен екі күн өткен соң Джеффрис Тоуомбадағы үйіне пойызбен жол тартты, бірақ ол сонда ешқашан жетпеді; бір айдан кейін оны Виктория штатының Стауэлл қаласының жанындағы орманды жерде адасқан күйде тапты. Ол келесі жылы психиатриялық ауруханаларда жатты, бірақ бір қызметкерге шабуыл жасағаннан кейін Арараттағы қылмыстық ауруханаға жіберілді, ол 1942 жылы қайтыс болды. Оның отбасы Маусонның немқұрайлылығы мен көңілсіздігіне қатты наразылық білдірді, оған көптеген хаттар жазды, бірақ жауап алмады. 2018 жылы Джеффрис Арарат зиратында, белгісіз қабірінің жанында тақта орнату арқылы құрметке ие болды.
On 26 February 1914, Aurora reached Adelaide to an enthusiastic welcome. For the next month, Mawson was engaged in a busy round of receptions and scientific meetings, before sailing for London on 1 April, accompanied by his bride, Paquita Delprat, whom he had married the previous day. In London, he lectured to the Royal Geographical Society, visited the parents of Ninnis, and was received at Marlborough House by Alexandra, the Queen Mother, and her sister, the Dowager Empress of Russia. On 29 June, before his return to Australia, he was knighted at Buckingham Palace by King George V and was later the recipient of many further honours, including the Royal Geographical Society's Founder's Medal in 1915. In Australia, Mawson faced the reality of the expedition's debts. He proposed that the Australian government should purchase Aurora and the other artefacts and equipment from the expedition for £15,000 – an amount, he reckoned, that would not only meet all outstanding debts but would finance the production of the scientific reports. The government turned him down. Instead he sold Aurora to Shackleton for a mere £3,200, for use in the Imperial Trans Antarctic Expedition (ITAE), and hoped to settle the balance of the debt through the sales of his chronicle of the expedition, The Home of the Blizzard, and with the profits from Hurley's film and photographs. The outbreak of war later in 1914 delayed the book's publication, while the distribution of the film was hampered by contractual problems and by a shift of public attention towards the war. As a result, the scientific reports were produced piecemeal over the next 30 years, the last appearing in 1947. Many of the expedition's personnel enlisted in the armed forces when war broke out; Bage – already an officer in the Royal Australian Engineers – was killed during the Gallipoli campaign in 1915, and Leslie Blake, the cartographer and geologist of the Macquarie Island party, died after being badly wounded by a shell in France in 1918. Several would return to the Antarctic: Mawson as the leader of the British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) in 1929–1931; Davis, as captain of Aurora for the relief voyage for the Ross Sea party in Shackleton's expedition, and as captain of during the first stage of BANZARE; Hurley joined the Imperial Trans Antarctic Expedition, and also signed on to BANZARE. Wild joined ITAE as well, and in 1921 he accompanied Shackleton on his final expedition, taking over as leader following Shackleton's sudden death in January 1922. Charles Harrisson, who had been a member of the Far Western Party, visited Macquarie Island in 1914, but his ship disappeared without a trace on its return voyage to Australia. Two days after arriving in Adelaide, Jeffryes took a train heading to his home in Toowoomba, but he never arrived; a month later he was found near Stawell, Victoria, wandering in the bush. He spent the next year in asylums, but after an assault on a member of staff, he was committed to a criminal asylum in Ararat, where he died in 1942. His family were highly critical of Mawson's lack of care and sympathy; they wrote him numerous letters apparently without response. In 2018, Jeffryes was finally honoured by the erection of a plaque in the Ararat Cemetery, near the site of his unmarked grave.
Бағалау
Экспедицияның ғылыми жұмысы геология, биология, метеорология, жер бетіндегі магнит және океанография салаларын қамтыды; мол деректер 30 жыл ішінде жарияланған бірнеше есептерді толтырды. Бұл есептерде Антарктиданың қатал ауа райы және оның жануарлар мен өсімдіктер әлемі кеңінен сипатталды. Бұл Антарктида материгі мен Австралия материгі арасында Маккуори аралындағы релелік станция арқылы сымсыз байланысты табысты орнатуға қол жеткізген алғашқы экспедиция болды; сонымен қатар аралды алғаш зерттеу және картаға түсіру жұмыстары жүргізілді. Оның сегіз негізгі шана тобы барлығы 2600 миль (4184 км) жол жүрді, ал «Аврора» кемесі 1800 миль (2897 км) белгісіз жағалау бойымен жүзіп, 55° бойлыққа дейін континенттік шельфті картаға түсірді. Хёрлидің фотосуреттері мен түсірілімдері толық көрнекі жазбаны қамтамасыз етті. Антарктидадағы көптеген географиялық нысандар экспедиция мүшелерінің құрметіне аталды, олардың ішінде Маусон шығанағы, Маусон жағалауы, Маусон түбегі, Мадиган Нунатак, Мерц мұздығы және Нинис мұздығы бар. Бұл экспедиция Антарктидадағы Австралияның кейінгі аумақтық талаптарына бастау болды және бұл саладағы барлық алдыңғы экспедициялардан ауқымы жағынан үлкен болды. Фрэнк Херли экспедицияның мәнін былай түйіндеді: «Шеклтон зерттеуге ғылымды қосты, ал Маусон ғылымға зерттеуді қосты». Тарихшы Гордон Хейзтің сөзіне сүйенсек, «Маусон экспедициясы, ауқымы мен жетістіктерінің шамасымен өлшенгенде, Антарктидаға жасалған ең үлкен және ең толыққанды экспедиция болды».
The scientific work of the expedition covered the fields of geology, biology, meteorology, terrestrial magnetism and oceanography; the vast amounts of data filled multiple reports published over a period of 30 years. These reports provided an extensive description of Antarctica's extreme weather and of its animal and plant life. This was the first expedition to successfully establish wireless contact between the Antarctic continent and the Australian mainland, through the relay station on Macquarie Island; it also provided the first studies and mapping of the island. Its eight major sledging parties travelled for a total of 2600 mile (4184 km), while Aurora sailed along 1800 mile (2897 km) of uncharted coastline, mapping the continental shelf through 55° of longitude. Hurley's photographs and film provided a comprehensive pictorial record. Many Antarctic features bear names paying tribute to expedition members, including Cape Mawson, Mawson Coast, Mawson Peninsula, Madigan Nunatak, Mertz Glacier and Ninnis Glacier. The expedition was the first step towards Australia's later territorial claims on the Antarctic continent, and was on a greater scale than any of its predecessors in the field. Frank Hurley summed up the character of the expedition: "Shackleton grafted science on to exploration – Mawson added exploring to science". According to the historian Gordon Hayes, "Mawson's expedition, judged by the magnitude both of its scale and of its achievements, was the greatest and most consummate expedition that ever sailed to Antarctica."