Ланкаширдегі Хогтон Тауэрі – 12 ғ-дан бері Хогтон отбасына тиесілі, тарихи маңызы бар I санаттағы сарай-музей. 1560-65 ж. салынған, кейін қайта жаңартылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ланкашир, Англиядағы I дәрежелі тарихи үй-мұражай
Grade I listed historic house museum in Lancashire, England
Хогтон мұнарасы – Ланкашир, Англияның Хогтон ауылының шығысында орналасқан бекінілген сарай. Ол аймақтың ең биік нүктесіндегі төбеде тұр. Мұнара өзінің атын кем дегенде 12 ғасырдан бері оның тарихи иелері болған де Хогтон отбасынан алған. Қазіргі ғимарат шамамен 1560-65 жылдарға дейін салынған. Азамат соғысы кезінде зақымданғаннан кейін уақытша тоқтап қалған, бірақ 1862 және 1901 жылдар аралығында қайта жаңартылып, кеңейтілген. Ғимарат I дәрежелі тізімде, сондай-ақ 1692 жылы салынған Ұлы астық қоры да тізімде. Аумақта II дәрежелі тізімде санатталған тағы екі құрылым бар. Мұражай мен бақ белгіленген уақытта жұртшылыққа ашық, оны «Хогтон мұнарасын сақтау» қайырымдылық қоры басқарады.
Hoghton Tower is a fortified manor house east of the village of Hoghton, Lancashire, England, and stands on a hilltop site on the highest point in the area. It takes its name from the de Hoghton family, its historical owners since at least the 12th century. The present house dates from about 1560–65. It was damaged during the Civil War and subsequently became derelict, but was rebuilt and extended between 1862 and 1901. The house is listed at Grade I, as is the Great Barn in its grounds, which is dated 1692. Also in the grounds are two structures listed at Grade II. The house and garden are open to the public at advertised times, and are administered by the charitable Hoghton Tower Preservation Trust.
Тарих
Бұл мүлік Пендл тауларының оңтүстік-батыс шетіндегі төбеде орналасқан. Мүлік кем дегенде 12 ғасырдан бері де Хогтон әулетіне тиесілі. Қазіргі ғимарат шамамен 1560–65 жылдар аралығында салынған, ол Томас де Хогтон (1518–1580) үшін бұрынғы үйдің орнына тұрғызылған. 1581 жылы қайтыс болған Александр Хогтон арқылы Уильям Шекспирмен байланыс болған деген болжам бар, бірақ бұл даулы. Король Джеймс I 1617 жылдың 15–18 тамызында Хогтонға көптеген сүйемелдеушілермен бірге келді, сондай-ақ көптеген көрнекті жергілікті әулеттер де оған қосылды. Бұл сапарды Виктория дәуірінің суретшісі Джордж Каттермол кейінірек суреттеген. 16 тамызда ол сэр Ричард Хогтонға тиесілі алюминий кеніне барып, аң аулап жүргенде елікке оқ атқан, бірақ сәтті болмаған. Корольдің сапары кезінде Ланкаширде пуритандар мен ақсүйектер арасында, олардың көпшілігі рим католиктері болған, жексенбі және басқа да қасиетті күндері қандай іс-әрекеттерге рұқсат етілуі керек деген жергілікті дау болып тұрды. Майерскоуге жеткізілген петицияға жауап ретінде король «құбырмен ойнау және адал демалысқа» рұқсат беру туралы айтты. Кейін Джеймс епископ Мортоннан жауап жобасын жасауды сұрады, ол жергілікті конвенцияны, Спорт декларациясының алғы күші болған құжатты құрды. Бұл кейіннен Спорт декларациясы ретінде жарияланды, ол спорт пен демалыс түрлеріне қатысты шектеулерді анықтады және жалпы жеңілдетті. 1617 жылдың 17 және 18 тамызындағы тойлардың мәзірі, аспаздар мен ас үй қызметкерлерінің есімдерімен бірге сақталған. Осыдан қате пікір туды, яғни «сирлойн стейк» атауы Джеймстің сиыр етінің кесіміне қатты әсер еткендіктен, оған «Сэр Лойн» атағын бергендіктен шыққан деген болжам пайда болды. Бұл түсіндіруге сенімді дәлелдер жоқ және ғалымдар оны аңыз деп санайды. Жақын маңдағы ауылдағы бір паб осы оқиғаның құрметіне аталған. 1643 жылы Азамат соғысы кезінде парламенттік әскерлер үйге зақым келтірді. 1643 жылдың ақпан айында сэр Джон Ситон Престонды басып алғаннан кейін Хогтон мұнарасын Хантройдтың капитаны Николас Старки басқаратын парламенттік әскерлер қоршап алды. Сол кезде үйде бар болғаны 30–40 мушкетерден тұратын гарнизон болды, олар 14 ақпанда капитуляциялады. Парламенттік әскерлер үйге кіргенде, екі ауланың арасындағы ескі Пеле мұнарасындағы оқ-дәрі қоймасы жарылып, 100-ден астам парламенттік әскер қаза тапты. Бұл орталық мұнара ешқашан қайта салынбады. 1662 жылдан бастап жүз жылдан астам уақыт бойы Хогтон мұнарасында банкет залында диссентерлердің құлшылық етулері өтті, өйткені сэр Гилберттің ұлы сэр Ричард (1616–1678) пресвитериандыққа ауысқаннан кейін, 1664 жылы ол Блэкберн ауданында тәуелсіздер мен пресвитериандықтардың орталығына айналды. Джон мен Чарльз Уэсли Хогтонде уағыз айтқан деген әңгімелер бар. 1692–1702 жылдары сэр Чарльз де Хогтон жөндеу және қайта құру жұмыстарын жүргізді. III Уильям үйге жиі келетін, сэр Чарльздың жеке досы болған. 1768 жылы әулет басқа мүлікке көшіп кетті, ал Хогтон жалға берілді; 19 ғасырдың ортасына қарай ол құлай бастады. Сэр Генри де Хогтон, 9-шы баронет, 1862 жылы мүлікті мұраға алды және үйді қалпына келтіруге шешім қабылдады. Чарльз Диккенс 1867 жылы келді және үй қирап жатқан болса да, ол 1868 жылы «Джордж Сильверменнің түсіндірмесі» атты қысқа әңгімесін жазуға шабыттанды, онда Хогтон маңызды орын алды. Сэр Генри алғашқы архитекторларды жалдағандығы туралы мәліметтер сақталмаған, бірақ 1876 жылы Ланкастер архитекторлары Пейли мен Остин жұмысқа қатысып, қонақ үйді қоса алғанда бөлмелерде жұмыс істеді. Сэр Генри сол жылы қайтыс болды, ал үйді қалпына келтіру жұмыстарын оның ағасы, 10-шы баронет Чарльз жалғастырды, бірақ үй 1880 жылға дейін оның тұруына дайын болмады. Сол кезде Пейли мен Остин қақпа мұнарасын және іргелес қабырғаларды қалпына келтірді (1877), кіреберіс ложасын жобалады (1878), шығыс қанаттағы кеңселерде жұмыс істеді, жаңа асхана, жаңа жер асты қызметтік дәлізін салды және басқа да өзгерістер жасады (1879–80). Жергілікті суретші Джеймс «Клоко» Шоу (1836–1915) салған қалпына келтірілген қақпаның суреті осы кезде салынды және қазір Бьюри өнер мұражайында сақталуда. Қоралар мен шаруашылық ғимараттарындағы қосымша жұмыстарды Блэкбернде тұратын сәулетші Джеймс Бертвистл жүргізді. Сэр Чарльз 1893 жылы қайтыс болды, ал 1896 жылдан 1901 жылға дейін Лондон архитекторлары Роберт Дадли Оливер балалар бөлмесін, темекі шегу бөлмесін, бильярд залын және үлкен қонақ бөлмесін (кейін баль залы ретінде пайдаланылды) қосты.
The property is on a hill at the southwesterly end of the Pendle range. The estate has been owned by the de Hoghton family since at least the 12th century. The present building dates from about 1560–65, and was built for Thomas de Hoghton (1518–1580), as a replacement for an earlier house. Connections with William Shakespeare through Alexander Hoghton who died in 1581 have been suggested, although this is disputed. King James I visited Hoghton between 15 18 August 1617, accompanied by a substantial retinue, and was joined by many of the leading local families. The visit is the subject of a later painting by the Victorian artist George Cattermole. On 16 August, he visited the alum mines belonging to Sir Richard Hoghton and while out hunting, shot at a stag and missed. At the time of the king's visit, a local dispute was ongoing in Lancashire between the Puritans and the gentry, many of whom were Roman Catholics, as to what activities should be permissible on Sundays and other holy days. In response to a petition delivered at Myerscough, the king spoke about "liberty to pipeing and honest recreation". After further representations, James asked Bishop Morton to draft a response, which established a local convention, a forerunner of the Declaration of Sports. This was subsequently published, with national application, as the Declaration of Sports, which defined, and generally eased, restrictions on sports and recreations that could be undertaken. A menu for the feasts on the 17 and 18 August 1617, with the names of the cooks and kitchen workers, survives. This is the origin of the erroneous claim that the term sirloin steak derives from James being so impressed by his loin of beef that he knighted it "Sir Loin". There is no reliable evidence for this explanation and scholars generally hold it to be a myth. A pub in the nearby village was named after the supposed event. In 1643 the house was damaged by Parliamentary forces during the Civil War. In February 1643, after the taking of Preston by Sir John Seaton, Hoghton Tower was besieged by Parliamentary troops under Captain Nicholas Starkie of Huntroyd. At the time the house held a garrison of only 30 40 musketeers who capitulated on 14 February. When the Roundheads entered the house, the powder magazine in the old pele tower, between the two courtyards, exploded, killing over 100 Parliamentary men. This central tower was never rebuilt. From 1662, for over a hundred years, Hoghton Tower housed nonconformist services in the Banqueting Hall, after Sir Gilbert's son Sir Richard (1616 1678) converted to Presbyterianism and by 1664 it had become a centre, in the Blackburn District, for both Independents and Presbyterians. John and Charles Wesley are reputed to have preached at Hoghton. In 1692–1702 Sir Charles de Hoghton carried out repairs and rebuilding. Wiliam III was a frequent visitor to the house, being a personal friend of Sir Charles. In 1768 the family permanently moved to another property and Hoghton was let; by the middle of the 19th century it was derelict. Sir Henry de Hoghton, the 9th Baronet, inherited the estate in 1862 and decided to restore the house. Charles Dickens visited in 1867 and, although the house was dilapidated, he was inspired to write his 1868 short story George Silverman's Explanation, in which the Hoghton features prominently. The first architects engaged by Sir Henry are not recorded but by 1876 the Lancaster architects Paley and Austin were involved, having carried out work on rooms including the banqueting hall. Sir Henry died the same year, and restoration work was continued by his brother, Charles, the 10th Baronet, although the house was not ready for him to take up residence until 1880. By that time Paley and Austin had restored the gateway tower and the adjacent walls (1877), designed an entrance lodge (1878), carried out work on the offices in the east wing, built a new kitchen, a new underground service corridor, and made other alterations (1879–80). A view of the restored gateway by local artist James 'Clock' Shaw (1836–1915) was painted at this time and is in Bury Art Museum. Further work on the stables and farm buildings was carried out by the Blackburn based architect James Bertwistle. Sir Charles died in 1893, and from 1896 to 1901 the London architect Robert Dudley Oliver added nursery accommodation, a smoking room, a billiards room and a large drawing room (later used as the ballroom).
Сәулет
Хогтон мұнарасы құмтастан салынған, және тас шиферлі шатырлармен жабылған. Оның екі аулалық жоспары бар, сыртқы аулаға батыс жағынан үлкен қақпа арқылы кіріледі. Ішкі аулада батыс қақпасы, солтүстік жағында үлкен зал мен асхана, шығысында мерекелік залдар, оңтүстік және батыс жағында тұрмыстық бөлмелер орналасқан; ол көбінесе екі қабаттан тұрады. Солтүстік-шығыс бұрышында кіреберіс (бұл жерде бұрын шіркеу болған). Үлкен залдың солтүстік және оңтүстік жақтарынан шығыңқы терезелер ілгері созылып тұр.
Hoghton Tower is constructed in sandstone, with stone slate roofs. It has a double courtyard plan, the outer courtyard being entered on the west side through a large gatehouse. The inner courtyard has a west gateway, a great hall and kitchen on the north side, state rooms on the east, and living rooms on the south and west sides; it is mainly in two storeys. At the north east corner is a porch (this was formerly the site of a chapel). Bay windows project from the north and south sides of the great hall.
Бау-бақшалар мен алаңқайлар
Үйге A675 жолынан шығысқа қарай созылған түзу жолмен жетуге болады. Ол үйдің батысында орналасқан қақпаның екі тірегінен өтеді. ІІ санатқа көлігі үйі мен қоралар, сондай-ақ үйдің батысына қарай кіретін қақпалардың тіректері енгізілген. Бақтар Ұлттық тарихи парктер мен бақтар тізілімінде ІІ санатта тізімделген. 1978 жылы Хогтон мұнарасын сақтау қоры үйді сақтау және білім беру мен зерттеуді қолдау мақсатымен қайырымдылық ұйым ретінде құрылды. Ол "келушілерден кіру ақысын алып, іс-шаралар өткізіп, демалыс шаңырағын ұсынып, үй-жайларды тойларға, түсірілімдерге, корпоративтік кештерге және жеке шараларға жалға беру арқылы" табыс табады. Үй мен бау-бақшалар белгіленген уақытта жалпы жұртшылыққа ашық. Үйдің ішінде қуыршақ үйлерінің жинағы бар. Мұнда шайхана мен сыйлық дүкені орналасқан. Бұрынғы гарнизон ғимаратында қайта жаңартылған тұрғын үйлер бар. Үй бірнеше рет фильм түсіру алаңы ретінде пайдаланылған. "Last Tango in Halifax" сериалының екінші маусымының (2012) бір бөлігі осы жерде түсірілді, ал 2005 жылғы Дэвид Теннанттың ойнаған "Casanova" драмасының бір бөлігі осы үйде түсірілді. 2015 жылдан бері үй мен меншікті қазіргі 14-ші баронеттің қызы Елена Фараони басқаратын команда басқарып келеді.
The house is approached by a long straight drive leading eastwards from the A675 road. It passes through a pair of gate piers about west of the house. Listed at Grade II are the coach house and stables, and the gate piers on the drive to the west of the house. The gardens are listed at Grade II on the National Register of Historic Parks and Gardens. In 1978 the Hoghton Tower Preservation Trust was established as a charity for the preservation of the house, and to encourage education and research. It raises income by "charging an admission fee to visitors, running events, providing holiday accommodation and being rented out as a venue for weddings, filming, corporate entertainment and private functions". The house and gardens are open to the general public at advertised times. Inside the house is a collection of dolls' houses. There is a tea room, and a gift shop. Residential accommodation is available in a converted former garrison. The house has been used as a film location on a number of occasions. Parts of the second series of Last Tango in Halifax (2012) were filmed here and the 2005 drama Cassanova starring David Tennant was partly filmed at the house. Since 2015 the house and estate has been run by a team headed by Elena Faraoni, daughter of the current 14th baronet.