Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испаниялық генерал (1892–1962)
Spanish general (1892–1962)
Эмилио Эстебан Инфантес Мартин (18 мамыр 1892 – 6 қыркүйек 1962) – Испания азамат соғысында қызмет еткен, ал кейін Екінші дүниежүзілік соғыста «Көк дивизия» (Blaue Division) немесе неміс Вермахтының 250-ші жаяу әскер дивизиясының командирі болған испан офицері. Ол нацистік Германияның Темір крестінің рыцарь кресімен марапатталды.
Emilio Esteban Infantes Martín (18 May 1892 – 6 September 1962) was a Spanish officer who served during the Spanish Civil War, and later in World War II as commander of the Blue Division (lang es, Blaue Division), or the 250th Infantry Division of the German Wehrmacht. He was a recipient of the Knight's Cross of the Iron Cross of Nazi Germany.
Ерте мансап
Инфантес 1892 жылдың 18 мамырында Толедо қаласында дүниеге келген. 1907 жылы 15 жасында Толедо жаяу әскер академиясына түсті, оның курстастарының арасында Франсиско Франко мен Хуан Ягуе болды. 1910 жылы академияны бітірген соң лейтенант болып тағайындалып, Мароккодағы испандық Африка армиясына жіберілді. 1912 жылы, небәрі 20 жасында, 1909 жылдан 1927 жылға дейін жалғасқан Риф соғысындағы әскери қимылдар кезінде ерен еңбегі үшін капитан шеніне көтерілді. 1928 жылға қарай ол подполковник шеніне жетті және сол жылы Марокко соғысы аяқталғаннан кейін, жаңа директоры генерал Франсиско Франко Сарагосадағы Бас әскери академияның профессоры болып тағайындалды.
Infantes was born in Toledo on 18 May 1892. In 1907, aged 15, he entered the Toledo Infantry Academy where his classmates included Francisco Franco and Juan Yagüe. Graduating in 1910, he was commissioned as a lieutenant and was sent to join the Spanish African Army in Morocco. In 1912, at only 20 years of age, he received a meritorious promotion to captain during combat activity in the prolonged Rif War which lasted from 1909 to 1927. By 1928 he had achieved the rank of lieutenant colonel and in that year, following the end of the Moroccan war, was appointed a professor at the General Military Academy in Zaragoza by its new director, General Francisco Franco.
Испаниядағы азаматтық соғыс
Ол 1936 жылдың 17 шілдесінде Мадридте болды, республикалық үкіметке қарсы әскери бүлік басталғанда, және дереу Бургосқа қашуға мәжбүр болды, онда Франконың ұлтшыл күштеріне қосылды. Осының салдарынан республикалық үкімет оны қасынан тыс өлім жазасына кесті. Соғыс барысында ол түрлі маңызды әскери лауазымдарды атқарды, оның ішінде 1937 жылдың шілдесіндегі Брунете шабуылы кезінде Кастилия армия корпусының бас штабының бастығы және 1937 жылдың желтоқсаны мен 1938 жылдың ақпаны аралығындағы Теуэль шайқасы. Содан кейін ол Наварраның 5-ші дивизиясының полковнигі қызметін атқарды және ұлтшыл күштердің соңғы табысы мен жеңісіне қосқан үлесі үшін Әскери медальмен марапатталды. 1940 жылдың мамыр айында, азамат соғысы аяқталғанына бір жыл өткен соң, ол Марокко армиясының бас штабының және IV әскери аймақтың басшысы болып бригадир-генерал дәрежесіне көтерілді.
He was in Madrid on 17 July 1936 when the military insurrection against the Republican government began and had to quickly escape to Burgos, where he joined the Nationalist forces under Franco. As a result, he was sentenced to death in absentia by the Republican government. During the war, he held various major military appointments including chief of general staff of the Castillian Army Corps during the Brunete offensive in July 1937 and the subsequent Battle of Teruel between December 1937 and February 1938. He then took over as colonel in command of the 5th Division of Navarre and received the Military Medal for his contribution to the ultimate success and victory of the Nationalist forces. In May 1940, a year after the civil war had ended, he was promoted to brigadier general in command of the Army General Staff of Morocco and Military Region IV.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1941 жылғы маусымда Гитлер Кеңес Одағына қарсы "Барбаросса" операциясын басталғаннан кейін, Франко үкіметі неміс "Вермахтының" жалпы басшылығымен ерікті испан дивизиясын жіберуге рұқсат берді. Бұл дивизия халық арасында "Көк дивизия" деп белгілі болған 250-ші жаяу әскер дивизиясы еді, оның алғашқы командирі генерал Агустин Муньос Грандес болды. Дивизия генерал-фельдмаршал Вильгельм Риттер фон Либтің жалпы басшылығымен "Солтүстік армия тобының" құрамына кірді және Ленинград маңында "Қызыл Армияға" қарсы бірнеше шайқастарға қатысты. Алайда, ол өзінің сарбаздары арасында танымал болғанына қарамастан, Муньос Грандес мінез-құлқы Франкоға, тіпті 1942 жылдың ортасында, соғыстың жалпы бағыты мен ықтимал нәтижесімен алаңдағандықтан, "немісшілдікке" бейім екенін көрсетті. Эстебан Инфантес соғыс министрі генерал Хосе Энрике Вареланың жақын досы болды және бірнеше ай бойы "Көк дивизияда" жауынгерлік қызметке ауысуға ұсыныс жасап келді. Бірақ Варела бір бригада генералына ғана орын бар екенін білгендіктен, Эстебан Инфантес тек дивизия командирі ретінде Кеңес Одағындағы соғыс аймағына жіберілуі мүмкін еді. Бұл мәселені Франко шешті, ол оны Толедо және Сарагоса академияларындағы бұрынғы әріптесі ретінде жақсы білді. Франко Эстебан Инфантесті Муньос Грандестен гөрі шамалы және дипломатиялық шешім деп қарады. Осыдан кейін Эстебан Инфантес Германияға жіберілді, онда ол генерал-майор шенімен "Вермахтқа" қабылданып, Бергхофта Гитлерге тікелей әскери ант берді. 1942 жылғы желтоқсанда Эстебан Инфантес ресми түрде "Көк дивизияның" басшылығын қабылдады. Ол Муньос Грандес сияқты легендарлы және танымал командирді алмастыруда қиын жағдайға тап болды. Неміс генералдары да бастапқыда оны көзқарасы бойынша ағылшыншыл деп есептеді, бірақ Эстебан Инфантес олардың құрметін жеңіп алды, өйткені ол 1943 жылы Шығыс майданда болған қарсы шабуылдардағы әскери жоспарлаудағы өте жоғары шеберлігін көрсетті. Эстебан Инфантес 1943 жылғы ақпанда Ленинградты қоршауды бұзуға жасалған кеңестік әрекетке қарсы тұрды, сол кезде Сталинградтағы кеңес жеңісінен кейін қайта жанданған 55-ші кеңес армиясы Красный Бор шайқасында, Мәскеу-Ленинград тас жолының жанындағы испандық позицияларына шабуыл жасады. Ауыр шығындарға қарамастан, испандықтар жеті есе көп және танктармен қолдау көрсетілген орыс күштеріне қарсы тұра алды. Шабуыл тоқтатылды және Ленинградты қоршау тағы бір жылға созылды. Бұл жеңіс Эстебан Инфантестің өзінің сарбаздары мен неміс штабында беделін нығайтты. 18-ші армия командирі генерал-оберст Георг Линдеманн оны құттықтау үшін келді. Ол генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, неміс "Алтын кресімен" марапатталды. 1943 жылғы 3 қазанда ол "Темір крестің" рыцарь кресімен де марапатталды. Осыдан кейін, соғыстың барысы Франконы "Көк дивизияны" кері қайтаруға және оны кішігірім "Көк легионымен" алмастыруға итермеледі. Эстебан Инфантес осы кішігірім бөлімді құруға жауапты болды, содан кейін командирлікті полковник Антонио Гарсия Наварроға тапсырды. Ол 1943 жылғы желтоқсанда Испанияға оралды, онда генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, IX әскери аймақтың басшылығына тағайындалды.
After Hitler launched Operation Barbarossa against the Soviet Union in June 1941, Franco's government authorized the dispatch of a volunteer Spanish division under the overall command of the German Wehrmacht. This became the 250th Infantry Division (popularly known "Blue Division"), initially commanded by General Agustín Muñoz Grandes. The division was deployed within Army Group North under the overall command of Generalfeldmarschall Wilhelm Ritter von Leeb, and engaged in several battles against the Red Army near Leningrad. However, despite being popular with his soldiers, Muñoz Grandes behavior began to show too much of a "pro German slant" for Franco who, even in mid 1942, was preoccupied with the general direction and possible outcome of the war. Esteban Infantes was close friend of the Minister of War, General José Enrique Varela, and for several months he had been pressing for a transfer to a combat role with the Blue Division. However, Varela knew that there was only room for one brigade general and therefore Esteban Infantes could only be sent to the war zone in the Soviet Union as the commander of the division. The issue was finally resolved by Franco, who knew him well as a former colleague at both the Toledo and Zaragoza Academies. Franco viewed Esteban Infantes as a more moderate and diplomatic option compared to the more controversial Muñoz Grandes. Consequently, Esteban Infantes was dispatched to Germany where he was inducted into the Wehrmacht with the rank of Generalmajor and with the military oath being administered directly to Hitler at the Berghof. In December 1942, Esteban Infantes formally took command of the Blue Division. He faced a difficult situation replacing such a legendary and popular commander as Muñoz Grandes. The German generals also initially considered him to be too anglophile in his outlook but Esteban Infantes soon won their respect as he began to demonstrate his considerable skill as a great military planner especially in more counter offensive situations that developed on the Eastern Front during 1943. Esteban Infantes faced a major Soviet attempt to break the siege of Leningrad in February 1943, when the 55th Soviet Army, reinvigorated after the Soviet victory at Stalingrad, attacked the Spanish positions at the Battle of Krasny Bor, near the main Moscow Leningrad road. Despite heavy casualties, the Spaniards were able to hold their ground against a Russian force seven times larger and supported by tanks. The assault was contained and the siege of Leningrad was maintained for a further year. This victory established the reputation of Esteban Infantes both with his own soldiers and with the German general staff. The commander of 18th Army, Generaloberst Georg Lindemann, came to visit him and to congratulate him on this great feat. He was promoted to Generalleutnant and awarded the German Gold Cross. On 3 October 1943 he was finally also awarded the Knight's Cross of the Iron Cross. After this, due to the course that the war was taking, Franco decided to withdraw the Blue Division and replace it with the smaller Blue Legion. Esteban Infantes was responsible for the establishment of this smaller unit before handing the command over to Oberst Antonio García Navarro. He then returned to Spain in December 1943, where he was promoted to lieutenant general and given command of Military Region IX.
Кейінгі мансап
Соғыстан кейін ол түрлі лауазымдарды атқарды, оның ішінде Жоғарғы әскери сот кеңесінің президенті, VII әскери аймақтың қолбасшысы және Франконың әскери штабының басшысы болды. Ол 1958 жылы "Көк дивизия: Шығыс майданындағы испан еріктілері" атты естеліктерін жариялады. Ол Ресей жорығына қатысқаны үшін қатты мақтан тұтқандығын және бұл шараның 19 ғасырдағы испан әскерлерінің шетелдегі сәтсіз жорықтарының орнын толтырғанын айтты. Оның ұраны: "Күрес – біздің даңқымыз! Біздің ойымыз – Испания". Ол ұзақ аурудан кейін 1962 жылдың 6 қыркүйегінде Гихон қаласында 70 жасында дүние салды.
After the war he occupied various posts including president of the Supreme Council of Military Justice, commander of the VII Military Region and head of Franco's military household before finishing his career as Chief of Central General Staff. He published his memoirs in 1958: "Blue Division: Spanish Volunteers in the Eastern Front." He reaffirmed how proud he was to have participated in the Russian campaign and said that it served to counter the poor history of foreign Spanish military campaigns during the 19th century. His motto was: "Fighting is our glory! Our thought: Spain." He died at home in Gijón on 6 September 1962, aged 70, after a long illness.