Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1986 жылы Роджер Споттисвудтың түсірген фильмі
1986 film by Roger Spottiswoode
"The Best of Times" – 1986 жылғы американдық комедиялық фильмі. Оны Роджер Споттисвуд режиссерлік еткен, сценарийін Рон Шелтон жазған. Басты рөлдерде Робин Уильямс пен Курт Рассел – орта мектептегі футбол ойынын қайта өткізуге тырысатын екі дос ретінде ойнайды.
The Best of Times is a 1986 American comedy film directed by Roger Spottiswoode, written by Ron Shelton and starring Robin Williams and Kurt Russell as two friends attempting to relive a high school football game.
Сюжет
Джек Данди – банкир, ол өміріндегі ең ұятты сәт деп санайды: 1972 жылы Тафт пен олардың өміріндегі жаулары Бейкерсфилд арасындағы орта мектеп футболының соңғы секундтарында керемет пас жіберіп, ойын 0:0 тең түсті. Сол ойыннан кейін Джек оқиғаны ешқашан ұмыта алмады. Ол әйелінің әкесі, полковник үшін жұмыс істейді, Бейкерсфилдтің ең жарық көтерілісі және ол оған күнде еске салады. Он үш жыл өткен соң, тағдырлы ойынның квотербегі Рено Хайтауэр, Джектің банкіне қарызы бар және қаржылық қиындыққа тап болған фургон маманы. Оның әйелі Джиджи тағы да оны тастап кетеді, себебі олардың өмірі бірқалыпты болып кеткен дейді. Ол Лос-Анджелеске барып, танымал болуды армандайды. Ғайып дыбыс шығаратын қозғалтқышты сылтау ретінде пайдаланып, Реноның гаражына барып, уақытша жөндеу жасау үшін Джек қала шетіндегі «массаж шеберіне» баратын ескі көлікті қарызда алады. Дарла оның ойынға өкініп, оның үстінен қара бұлт сияқты тұрғанын тыңдайды. Ол ойынды қайта ойнауды ұсынады. Джек полковникке реванш ұсынысын ұсынады, ол Бейкерсфилд атынан қабылдайды. Үйде, оның әйелі Элли, ойынды қайта жасау жоспарынан бас тартуға көндіру үшін секске тыйым салып, эмоционалдық қысым көрсетуге тырысады. Ол тиімсіз болады, сондықтан ол мотельге көшіп өтеді. Рено Оңтүстік Керн округінің тарихындағы ең ұлы квотербек және ақ туфли киетін жалғыз адам болғандықтан, Джек оны өз жағына тартуға тырысады. Бастапқыда қарсылық көрсеткен Джек, оның кешіккен ипотекалық қарыздарын қайта ұйымдастыруға көмектеседі. Рено мен Джек жергілікті Карибу клубына жүгінеді, олар да бастапқыда бұл идеяға қарсылық көрсетеді. Бейкерсфилдтің талисманы – жолбарысқа маскиралып, Джек қала бойынша үйлер мен ескерткіштерді жолбарыс түсіне бояп, келекелеуші хабарламалар жазады. Клубта олар жақтастарды ойынды қайтадан қоюға ынталандырып, көндіреді. Джек пен Реноның әйелдері оларды дүйсенбі күні кешкі асқа шақырады, бірақ секс пен футбол туралы әңгіме қозғалмауы керек. Олар сөйлесуге тақырып табуға тырысады, бірақ Джек теледидардан ойын көріп отырғаны байқалып, оларды клубтан қуады. Тафт Рокетс Тафт-Бейкерсфилд реванш ойынының бірінші жартысының соңында 0:26 есебімен жеңіліп жатыр, сондықтан Джек Реноны «көпшілік алдында қасақана» басқа команданың талисманы болып киінген қалаға шабуыл жасаған адам екенін айтып, ашуландырады. Оның қатал мінезі қайта оянады, бұл команданы бірте-бірте жеңіске жетелеуге көмектеседі. Рено соңғы минутта Джекті ойынға қайтарады. Ойынның соңғы сәттерінде, бес секунд қалғанда, Рено жеңіс үшін Джекке ұзақ пас жібереді. Бұл оқиға Тафтты жандандырады, сондай-ақ олардың және Реноның некелерін де жақсартады.
Jack Dundee is a banker obsessed with what he considers the most shameful moment in his life: dropping a perfectly thrown pass in the final seconds of the 1972 high school football game between Taft and their arch rivals, Bakersfield, that ended in a scoreless tie. Since that game, Jack has found it impossible to forget what happened. He works for his father in law, the Colonel, Bakersfield's biggest supporter, and who reminds him of it almost daily. Thirteen years later, Reno Hightower, quarterback of the fateful game, is a financially struggling van specialist in debt to Jack's bank. His wife, Gigi, leaves him yet again, citing their rut as the reason. She dreams of going to Los Angeles to get discovered. Using an odd sounding engine as an excuse to visit Reno's garage so that he can give it a temporary fix, Jack borrows an old car to visit a "massage expert" on the edge of town. Darla listens while he laments that game, which he is convinced hangs over him like a dark cloud. She suggests that he replay the game. Jack approaches the Colonel to propose the rematch, and he accepts on Bakersfield's behalf. At home, his wife, Elly, tries to use emotional blackmail by depriving him of sex to persuade him to give up his plan to redo the game. It does not work, so he moves into a motel. Because Reno is the greatest quarterback in the history of South Kern County, and the only one to wear white shoes, Jack tries to get him on board. At first, resistant, Jack convinces him by helping him to reorganize his late mortgages. Reno and Jack approach the local Caribou Lodge, who initially resist the idea, too. Disguised as the Bakersfield mascot tiger, Jack goes through town defacing property and landmarks with tiger orange, writing taunting messages. At the lodge, they incite and convince supporters to restage the game. Jack's and Reno's wives invite them to dinner Monday night at Jack's, under the condition that neither sex nor football comes up. They struggle to find things to talk about, but are managing, until Jack gets caught watching the game on TV and the men are kicked out. The Taft Rockets are losing, 0 26, by the end of the first half of the Taft Bakersfield rematch game, so Jack enrages Reno by "accidentally" letting him know that it was him who incited the town dressed as the other team's mascot. His meanness returns, spurring the team to catch up, little by little. Reno returns Jack to the game at the last minute. In the last play of the game, with five seconds left, Reno throws the ball long to Jack for the winning touchdown. In the process, it revitalizes Taft, as well as his and Reno's marriages.
Өндіріс
Фильмнің көп бөлігі Тафт Юнион жоғары мектебінде және оның төңірегінде түсірілді. Футбол ойындарының түсірілімі Сан-Фернандо аңғарындағы Пирс кіші колледжінде жүзеге асты. Түнгі матч Калифорния штаты, Мурпарк қаласындағы Мурпарк жоғары мектебінде түсірілді.
Much of the film was shot in and around Taft Union High School. The football scenes took place at Pierce Junior College in the San Fernando Valley. The night game was filmed at Moorpark High School in Moorpark, California.
Қабылдау
The New York Times басылымының Уолтер Гудман "шешілген" сюжетке және біркелкі емес сценарийге назар аударды, бірақ Уильямстың "жағымды ойын көрсетуін" мақтады және "Фрэнк Капра мен Престон Стерджстің берген жылы сезімді қалдыратын" көтеріңкі аяқталуын ұнатты. Лос-Анджелес Таймс газетінде Майкл Уилмингтон фильмдегі "бәлкім, ең жақсысы" деп сипаттаған Уильямс пен Расселлге ерекше мақтау білдірді және сценарийдегі "артықшылықтар мен кемшіліктерді" кешірді. Ол фильмді "барлық американдық арманның орындалуы туралы ертегі және оның қауіптері туралы өткір сатира" деп атап, сценарийші Рон Шелтонды "шағын американдық қалалардың абсурдтығы мен динамикасын тығыз ұстағаны үшін" мақтады. Фильмнің шығуынан бері аралас пікірлерге ие болды, Rotten Tomatoes сайтында 14 рецензияға негізделген 29% мақұлдау рейтингісіне қол жеткізді. Metacritic-те 11 сыншының пікірлеріне сүйене отырып, 57% балл жинады, бұл "аралас немесе орташа пікірлерді" көрсетеді. CinemaScore сауалнамасы бойынша көрермендер фильмге "B+" бағасын берді. The New Yorker журналының Паулин Каел фильмді "барлық халқы керемет ақымақтыққа тартылған шағын қаладағы комедия" деп атады. Скот Вайнберг eFilmCritic сайтында: "Көпшілік ұмытқан, бірақ оны есте сақтағандар сүйетін "Ең жақсы кезеңдер" мен үшін шынымен ұлы спорттық комедиялардың бірі" деп жазды.
Walter Goodman of The New York Times drew attention to the "constrained" plot and uneven script, but was complimentary of Williams's "amiable performance", and relished the rousing ending that "leaves you with the sort of sappy happy feeling that Frank Capra and Preston Sturges used to provide". In the Los Angeles Times, Michael Wilmington gave special praise to the co stars, Williams and Russell, who he described as "maybe the best thing" about the movie, and excused the "excesses and flaws" of the script. Calling the film "a lip smacking tale of all American wish fulfillment and a witty satire of its dangers", he commended scenarist, Ron Shelton, as having "a wickedly tight grip on the absurdities and dynamics of small American cities". The film has received mixed reviews since its release, with a 29% approval rating on Rotten Tomatoes, based on 14 reviews. On Metacritic, it has a score of 57%, based on reviews from 11 critics, indicating "mixed or average reviews". Audiences surveyed by CinemaScore gave the film a grade of "B+", on a scale of A+ to F.
Pauline Kael of The New Yorker called the film "a small town comedy where the whole population is caught up in some glorious foolishness". Scott Weinberg of eFilmCritic. com wrote, "Forgotten by most yet seemingly adored by those who choose to remember it, The Best of Times stands in my book as one of the truly great sports comedies."