Кіріспе

Дакшина – индуизм, буддизм, сикх және джайнизм әдебиеттерінде кездесетін санскрит сөзі. Ол қандай да бір мақсатқа, монастырға, ғибадатханаға, рухани ұстазға немесе дәстүрлі рәсімнен кейін берілетін сыйлық, жалақы немесе құрмет ақысы болуы мүмкін. Бұл күтілетін, дәстүрлі немесе ерікті түрдегі дана болып табылады. Бұл термин Веда әдебиетінде осы мағынада қолданылады.

Этимологиясы мен сипаттамасы

Монир Уильямстың сөзіне қарағанда, бұл термин көптеген Веда мәтіндерінде кездеседі, "қызмет атқаратын жұбынға ақы немесе сыйлық (бастапқыда сиырдан тұратын, Катьяяна Шраутасутра 15, Латьяяна Шраутасутра 8.1.2)", "қасиетті кісіге сыйлық", "сыйлық", "гуруға арнау", "сыйлық, қайырымдылық" мағыналарында қолданылады. Сондай-ақ бұл сөз "оңтүстік" деген негізгі бағытты және одан туындап, "Деканды" да білдіреді.

Гуру Дакшина (әдебиетте)

Гуру Дакшина (пьеса) 1969 жылы Бихари Лал Харит жазған.

Үнді эпостарында

Үнді эпосы "Махабхаратада" Экалавия атты кейіпкерге байланысты дұрыс және дұрыс емес гурудакина туралы айтылатын символдық оқия бар. Бұл оқия, тайпалық баланың садақ атуды үйренуге және оны меңгеруге деген құштарлығын көрсетеді. "Махабхаратадағы" көптеген оқиялар сияқты, бұл да білім, жеке білімге ұмтылыс және дұрыс пен бұрыс дақсина туралы ашық парабола. "Махабхарата" эпосында оң қолдың бас бармағын гурудакина ретінде алғаннан кейін Дрона мазасыз болып, Экалавиядан бас бармағын талап етудің дұрыс болған-болмағанын ойлайды. Ал Экалавия оң қолының төрт саусағымен де, сол қолымен де садақ атуды қайта меңгеріп, зор күшті жауынгерге айналады, патша ретінде қабылданады және балаларына білімнің барлығына арналғанын, ешкімнің ешбір адамға білім беру есігін жаба алмайтынын айтады.