Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын әдебиетшісі, 1851–1928
English man of letters, 1851–1928
Генри Фестинг Джонс (30 қаңтар 1851 – 23 қазан 1928) – ағылшын заңгері және жазушысы, Сэмюэл Батлердің досы және оның өлімінен кейінгі биографы.
Henry Festing Jones (30 January 1851 – 23 October 1928) was an English solicitor and writer, known as the friend and posthumous biographer of Samuel Butler.
Өмір
Ол Томас Джонс К. К. ұлы болды және 1870 жылы Кембридждегі Тринити Холлға түсті. 1873 жылы бакалавр дәрежесін алғаннан кейін, ол заңгердің кеңсесінде стажерлікке орналасты. 1876 жылы ол мамандық бойынша біліктілік алды. Олар бірлесіп жұмыс істеген екі музыкалық туындының сөздерін негізінен Батлер жазды, олар – «Нарцисс» (1886 жылы жеке репетицияда орындалды, 1888 жылы жарияланды) және «Улисс» кантаталары, екеуі де жеке дауыстар, хор және оркестр үшін жазылған. Батлер 1864 жылы Лондонның Клиффорд Инн жеріне қоныстанды және өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды, 1902 жылы қайтыс болды; Джонс Батлердің өмір кезеңінде Барнард Инн және Стейпл Инн жерлерінде тұрды. Маркус Хартогтың ұсынысымен 1908 жылдан 1914 жылға дейін Батлердің естелігіне арнап жыл сайын «Erewhon кештері» ұйымдастырды. П. Н. Фурбанк Джонстың редакциялық позициясын және Батлерді «құрметті» етуге жасаған әрекетін сынады.
He was the son of Thomas Jones Q. C., and entered Trinity Hall, Cambridge, in 1870. Graduating B. A. in 1873, he was articled to a solicitor. He qualified in the profession in 1876. Two of the musical works they worked on together, with Butler chiefly responsible for the words, were the cantatas Narcissus (private rehearsal 1886, published 1888), and Ulysses, both for solo voices, chorus and orchestra. Butler had settled in 1864 in Clifford's Inn, London, where he lived for the rest of his life, dying in 1902; Jones lived in Barnard's Inn and Staple Inn during Butler's lifetime. He organised annual "Erewhon Dinners" in Butler's memory, from 1908 to 1914, at the suggestion of Marcus Hartog. P. N. Furbank has criticised the editorial stance Jones took, and the effort to make Butler "respectable".
Сэмюэл Батлер мұрасын дамыту
1910 жылы Джонс 1880 жылдары туған Батлер мен Чарльз Дарвин арасындағы алауыздықты бейтарап ету мақсатымен Фрэнсис Дарвинмен кездесті; нәтижесінде «Чарльз Дарвин мен Сэмюэл Батлер: татуласуға жасалған қадам» (1911) атты памфлет жарық көрді. Десмонд Маккарти түпнұсқаларын көргеннен және New Quarterly Review журналында олардан үзінділер жариялағаннан кейін Джонс «Сэмюэл Батлердің жазбалары» (1912) атты танымал жинағын жариялады. 1919 жылы оның «Сэмюэл Батлер, Эревон авторы (1835–1902): Естелік» атты Батлердің өмірбаяны, алғашқы Джеймс Тейт Блэк естелік сыйлығын жеңіп алды. Джонс Батлердің еңбектерін Тео деп аталған Август Теодор Бартоломеймен, Кембридж кітапханашысы және библиографымен бірлесіп, 20 томдық жинақ ретінде редакциялады, ол 1923–1926 жылдары жарық көрді. Бартоломейдің 1933 жылы қайтыс болуынан кейін Джеффри Кейнс оның әдеби мұрагері болды, сондай-ақ Джонс пен Батлердің құжаттарын қабылдап, Брайан Хиллмен бірге жұмыс істеді.
In 1910 Jones met Francis Darwin, in an attempt to close the feud between Butler and Charles Darwin that had arisen around 1880; the result was a pamphlet, Charles Darwin and Samuel Butler: A Step toward Reconciliation (1911). Jones published a well regarded selection, The Note Books of Samuel Butler (1912), after Desmond MacCarthy had seen the originals and published extracts in the New Quarterly Review. In 1919, his biography of Butler, entitled Samuel Butler, Author of Erewhon (1835–1902): A Memoir, won the inaugural James Tait Black Memorial Prize for a biography. Jones edited Butler's works with Augustus Theodore Bartholomew, known as Theo and a librarian and bibliographer in Cambridge, in 20 volumes, which appeared in 1923–1926. On Bartholomew's death in 1933, Geoffrey Keynes became his literary executor, also taking on the papers of Jones and Butler, acting with Brian Hill.
Кейінгі өмірі
Тео Бартоломей арқылы Джонс бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Зигфрид Сассонмен танысты; Сассон және басқалар оны "Энрико" деп білді. Олар хат алмасып жүрді, және Сассон Джонстың ойларын түсінді. Бартоломей мен Мансфилд Форбс Джонстың үйіне барып, оған "гуру" статусын берді. Джеффри Кейнс және оның әйелі жақын достары болды. Батлер өмірінің соңғы он жылында Сицилияға жыл сайын, көбінесе Джонспен бірге сапар шекті.
Through Theo Bartholomew, Jones came to know Siegfried Sassoon, meeting after World War I; Sassoon and others knew him as "Enrico". They corresponded, and Sassoon found Jones a sympathetic audience. Bartholomew and Mansfield Forbes visited Jones, and gave him "guru" status. Geoffrey Keynes and his wife were good friends. Butler had visited Sicily almost annually in the last decade of his life, usually with Jones.