Альфа Ромео Альфетта: Седан мен фастбэк купесі

Кіріспе

Седан және фэстбэк купе.

Alfa Romeo Alfetta (Type 116) – 1972 жылдан 1987 жылға дейін Alfa Romeo компаниясы өндірген және сатқан алдыңғы қозғалтқышты, бес орындық седан және фэстбэк купе. Өндірілген жалпы саны 400 000-нан асты. Alfetta трансаксалының (бірге әрекеттесетін қосқыш пен беріліс қаптамасы) артқы жағдайы және De Dion түтіктік артқы серігі – бұл алдыңғы және артқы салмақ таралуын теңестіру арқылы басқаруды жақсартуға, сондай-ақ төмен инерция моменті мен төмен ауырлық орталығын сақтауға арналған еді. Купе модельдерінің ішкі жабдықталуында сол кездегідей ерекше орталық тахометр жүргізушінің тікелей алдында орналасқан. Alfetta атауы итальян тілінде «кішкентай Альфа» деген мағынаны білдіреді және бұл атау Alfa Romeo Tipo 159 Alfetta есімді гонка машинасының лақап атынан алынған. Оның соңғы (1951) нұсқасында трансаксл конструкциясы De Dion түтіктік артқы серігімен үйлесім тапқан – қазіргі атауындай.

Құрылыс және динамика

Альфетта маркаға жаңа күш берілісі жүйесін енгізді. Жетек және қоробка машинаның артқы бөлігінде орналасқан, ал салмақтың теңгерімді таралуын қамтамасыз ету үшін дифференциал, Alfetta 158/159 Grand Prix машиналарында қолданылғандай, бірге орналастырылған. Аспа жүйесі алдыңғы жағында екі тірек сүйектері мен торсиялық пружиналарға, ал артқы жағында Де Дион түтігіне негізделген. Зауыттан шыққан кезде барлық Альфетталар бастапқыда Pirelli Cinturato 165HR14 шиналарымен жабдықталған. Альфетта және оның туындылары GTV, 90 және 75 модельдерінде қолданылған артқы De Dion трансакселі, бұл машиналарға тамаша салмақ таралуын қамтамасыз етті. Басқару артықшылықтары заманауи шолуларда атап көрсетілген. Трансаксл конструкциясы, Ватт параллелограмымен, ішкі артқы тежегіштерімен және дұрыс орналасқан Де Дион артқы аспасымен үйлесімде, теңгерімді ұстау және басқаруға мүмкіндік берді. Алдыңғы аспаның дизайны ерекше болды, себебі ол тікелей төменгі тіректерге әсер ететін және жеке демпферлері бар тәуелсіз бойлық торсиялық пружиналарды қамтыды.

Қозғалтқыштар

Модель Мотордың көлемі Қуат Торк Ескерту1.6I41,570 см³ 5,600 айн/мин 4,300 айн/мин1.8I41,779 см³ 5,500 айн/мин 4,400 айн/мин2.0I41,962 см³ 5,300 айн/мин 4,000 айн/мин2.0I41,962 см³ 5,400 айн/мин 4,000 айн/мин2.0 TurboI41,962 см³ 5,500 айн/мин 3,500 айн/минGTV 2000 Turbodelta2.5 V6V62,492 см³ 5,600 айн/мин 4,000 айн/минGTV 63.0 V6V62,934 см³ 6,700 айн/мин 4,300 айн/минGTV 6 3.0 Оңтүстік Африка стандартындағы үлгі2.5 V6 Twin TurboV62,492 см³ 5,600 айн/мин 2,500 айн/минGTV 6 Callaway2.6 V8V82,593 см³ 6,500 айн/мин 4,750 айн/минGTV8, Autodelta шешімді басылымы2.0 TurbodieselI41,995 см³ 4,300 айн/мин 2,300 айн/минтекше седан үшін ғана2.4 TurbodieselI42,393 см³ 4,300 айн/мин 2,300 айн/минтекше седан үшін ғана

Тарих

Alfetta седандары 1972 жылы 1,8 литрлік төрт цилиндрлі қозғалтқышпен, үш бөлімді, төрт есікті, бес орындық notchback седаны ("Berlina" итальян тілінде) түрінде шығарылды. Дизайн Centro Stile Alfa Romeo-да жасалған. Алдыңғы бөлігі екі бірдей фарасымен ерекшеленеді, олар үш хромдік жолақпен орталық Alfa Romeo қалқанымен визуалды түрде байланысқан, ал артқы шамдар үш шаршы элементтен тұрады. 1975 жылы Брюссель автосалонында Alfa Romeo 108 л.с. (DIN) қуатты Alfetta 1.6 базалық моделін таныстырды, ол бір үлкен дөңгелек фараларымен ерекшеленді. Ал 1,8 литрлік Alfetta Alfetta 1.8 деп аталды және бірнеше айдан кейін сәл жаңартылды, 1.6 модельінен кеңейтілген орталық қалқан мен көлденең хромдік жолақтары бар жаңа тормен ерекшеленді. Екі модельде де Alfa Romeo Twin Cam қозғалтқыштары орнатылған, олар екі жоғары орналасқан білік, 8 клапан және екі екі барабанды карбюратормен жабдықталған. Екі жылдан кейін 1.6 моделі 1.8 моделінің сыртқы және ішкі дизайнына жаңартылды. 1977 жылы 2.0 литрлік модель қосылды. Наурыз айында Женева автосалонында таныстырылған Alfetta 2000, бұрынғы Alfa Romeo 2000 моделінің орнын басты. Бұл Alfetta басқа модельдерге қарағанда ұзынырақ болды, себебі алдыңғы бөлігі шаршы фаралармен қайта жасалды және полиуретан ендірістері бар үлкен бамперлерге ие болды. Тікбұрышты артқы шамдар мен C бағанасының желдеткіштері, сондай-ақ приборлық тақта, руль және төсемдер жаңадан жасалды. Бір жылдан кейін, 1978 жылдың шілдесінде 2 литрлік модель Alfetta 2000 L болып жаңартылды. Қозғалтқыштың қуаты артты, жаңа төсем және ағаштан жасалған әрлеулер қосылды. Alfetta 2000 Америка Құрама Штаттарында Alfa Romeo Sport Sedan ретінде сатылды, онда "Alfetta" Еуропадағыдан кем танымал болды. 1979 жылы отын инжекциясы енгізілді. 1979 жылдың соңында турбодизельдік нұсқасы – Alfetta Turbo D ұсынылды, оның қозғалтқышын VM Motori жеткізді. Turbo D сыртқы және ішкі жағынан жоғары деңгейдегі 2000 L моделімен жабдықталған. Сондықтан ол тахометрмен жабдықталған, бірақ қосымша жүктемеге қарамастан стандартты күшті рульдік басқару жүйесі болған жоқ. Alfa Romeo компаниясының мәліметінше, осы сынақтар цилиндрді өшіру отын тұтынуды өзгермелі клапанды CEM отын инжекциясымен қозғалтқышқа қарағанда 12%-ға, ал стандартты карбюраторлық 2.0 литрлік қозғалтқышқа қарағанда 25%-ға дейін төмендеткенін көрсетті. 1981 жылдың қарашасында жаңартылған "Alfetta '82" модельдері шығарылды, олар 1.6, 1.8, 2.0 және 2.0 Turbo Diesel модельдерін қамтыды. Барлық нұсқалар 2.0 литрлік модельдердің кузовы мен интерьерін қабылдады, стандартты жабдықтар кеңейтілді. Барлық Alfetta модельдерінде қара пластиктен жасалған қорғау жолақтары, жағымды қаптамалар, артқы шамдардың шеттері және доңғалақ қаптары болды. 2000 моделінде атлас күміс тор және магони ағашынан жасалған руль жиегі болды. 1982 жылдың шілдесінде Alfetta Quadrifoglio Oro (Алтын үш жапырақ, Alfasud-та қолданылған безендіру атауы) ұсынылды, ол тоқтатылған 2000 L моделінің орнын басты. Quadrifoglio Oro әдеттегі 1962 куб.см қозғалтқыштың (DIN) нұсқасымен жабдықталған, АҚШ спецификациялы Alfetta модельдерінде қолданылатын SPICA механикалық отын инжекциясымен жабдықталған. Стандартты жабдыққа сапар компьютері, бақылау панелі және электрлік реттелетін орындықтар сияқты бірнеше цифрлық және қуатты көмекші құрылғылар кірді. Сыртқы дизайны жаңа бамперлермен (алдыңғы спойлермен және доңғалақ кеңістіктеріне дейін созылған), жаңа тормен, төменгі бөліктің пластикалық қаптамасымен, күміс доңғалақ қаптарымен және артқы жағында, жолақты линзалары бар тікбұрышты артқы шамдарды қолдайтын күлгін сұр пластикалық панельмен жаңартылды. C бағанасының желдеткіш тежегіштер артқы терезенің екі жағына жылжытылды. Ішкі жағында жаңадан жасалған приборлық тақта мен аспаптар, жаңа есік панельдері және барлық модельдердегі Quadrifoglio Oro-дан алынған бақылау панелі болды. Жоғары деңгейдегі модельдерде үш оқу шамдары, орталық төбе шамдары және электрлік терезелерді басқару құрылғылары бар толық ұзындығындағы төбе консолі орнатылды. Жаңартумен қатар екі жаңа модель ұсынылды: 2.4 Turbo Diesel, ол көптеген нарықтарда бұрынғы 2.0 литрлік модельді біртіндеп алмастырды, ол орнына сәл кішірек Giulietta-да орнатылды. Сондай-ақ, электронды отын инжекциясымен жабдықталған жаңа 2 литрлік Quadrifoglio Oro ұсынылды. Bosch Motronic интеграцияланған электронды отын инжекциясы және тұтанудың арқасында QO карбюраторлық 2.0-дың бірдей қуатына ие болды, сонымен қатар көбірек айналым моментін дамытып, отын тиімділігін арттырды. сондай-ақ Polizia di Stato тарапынан да пайдаланылды. Ол Италияның бұрынғы премьер-министрі Алдо Мороның Қызыл бригадалар тобы тарапынан ұрланған кездегі ресми эскорт машинасы болғандықтан бүкіл әлемге танымал болды.

The Alfetta saloon was launched in 1972, with a 1.8 litre four cylinder as a three box, four door, five passenger notchback saloon ("Berlina" in Italian) designed in house by Centro Stile Alfa Romeo. The front end was characterised by twin, equal sized headlamps visually connected to a central narrow Alfa Romeo shield by three chrome bars, while the tail lights featured three square elements. At the 1975 Brussels Motor Show Alfa Romeo introduced the , 108 PS (DIN) Alfetta 1.6 base model, distinguished by its single, larger round front headlights. Meanwhile, the 1.8 litre Alfetta was rebadged Alfetta 1.8 and a few months later mildly restyled, further set apart from the 1.6 by a new grille with a wider central shield and horizontal chrome bars. Engines in both models were Alfa Romeo Twin Cams, with two overhead camshafts, 8 valves and two double barrel carburettors. Two years later the 1.6 was upgraded to the exterior and interior features of the 1.8 model. In 1977 a 2.0 litre model was added. Launched at the March Geneva Motor Show, the Alfetta 2000 replaced the outgoing Alfa Romeo 2000. This range topping Alfetta was longer than the others, owing to a redesigned front end with square headlights and to larger bumpers with polyurethane inserts; the rectangular tail light clusters and C pillar vents were revised, as were the dash, steering wheel and upholstery. Just a year later, in July 1978, the two litre model was updated becoming the Alfetta 2000 L. Engine output rose from to ; with revised upholstery and simulated wood dash. The Alfetta 2000 was marketed as the Alfa Romeo Sport Sedan in the United States, where "Alfetta" had less recognition than Europe. The 2000 received fuel injection in 1979. A turbodiesel version was introduced in late 1979, the Alfetta Turbo D, whose engine was supplied by VM Motori. Apart from a boot lid badge, the Turbo D was equipped and finished like the top of the line 2000 L both outside and inside. Therefore, it received a tachometer, but no standard power steering, despite an additional carried by the front axle. According to Alfa Romeo during these tests cylinder deactivation was found to reduce fuel consumption by 12% in comparison to a CEM fuel injected engine without variable displacement, and almost by 25% in comparison to the regular production carburetted 2.0 litre. In November 1981 the updated "Alfetta '82" range was launched, comprising 1.6, 1.8, 2.0 and 2.0 Turbo Diesel models. All variants adopted the bodyshell and interior of the 2.0 litre models; standard equipment became richer. All Alfettas had black plastic rubbing strips, side sill mouldings, tail light surround and hubcaps; the 2000 sported a satin silver grille and a simulated mahogany steering wheel rim. July 1982 saw the introduction of the range topping Alfetta Quadrifoglio Oro (meaning Gold Cloverleaf, a trim designation already used on the Alfasud), which took the place of the discontinued 2000 L. The Quadrifoglio Oro was powered by a (DIN) version of the usual 1,962 cc engine, equipped with the SPICA mechanical fuel injection used on US spec Alfettas; standard equipment included several digital and power assisted accessories like a trip computer, check control panel and electrically adjustable seats. the exterior was modernised with newly designed bumpers (integrating a front spoiler and extending to the wheel openings), a new grille, lower body plastic cladding, silver hubcaps and, at the rear, a full width grey plastic fascia supporting rectangular tail lights with ribbed lenses and the number plate. The C pillar ventilation outlets were moved to each side of the rear screen. Inside there were a redesigned dashboard and instrumentation, new door panels and the check control panel from the Quadrifoglio Oro on all models. Top of the range models adopted an overhead console, which extended for the full length of the roof and housed three reading spot lamps, a central ceiling light, and controls for the electric windows. Alongside the facelift two new models were introduced: the 2.4 Turbo Diesel, which in most markets gradually replaced the previous 2.0 litre which was instead installed in the marginally smaller Giulietta. There was also a renewed two liter Quadrifoglio Oro, equipped with electronic fuel injection. Thanks to the Bosch Motronic integrated electronic fuel injection and ignition the QO had the same output of the carburetted 2.0, while developing more torque and being more fuel efficient. as well as by Polizia di Stato. It became well known throughout the world since it was Italian former Prime Minister Aldo Moro's official escort car when he was kidnapped by the Red Brigades.

Оңтүстік Африка нарығы

Оңтүстік Африкалық модельдер алғаш рет Преториядан тыс орналасқан Рослин өндіріс орнатылысында құрастырылды. Бұл 1973 жылғы алғашқы модельдер Datsun көліктерімен бірге өндірілді. 1974 жылдан бастап Оңтүстік Африкалық Alfetta көліктері Alfa Romeo-ның Британиядағы өз зауытында жасалды. Еуропадағыдай бір фаралы 1600 модельі 1976 жылдың ортасында 1800 және 2000 модельдеріне қосымша ұсынылды. 1982 жылдың қазан айынан бастап Quadrifoglio Oro моделі жанармақ инжекторлы екі литрлік қозғалтқышпен жабдықталған Alfa Romeo 159i ретінде сатыла бастады.

Солтүстік Америка нарығы

Төрт есікті Альфетта 1975 жылдан 1977 жылға дейін Америка Құрама Штаттарында "Альфетта Седан" деген атпен сатылды. 1978 жылдан 1979 жылға дейін Италияда "Alfetta 2.0 LI America" деп белгілі болған, біраз өзгеріске ұшыраған нұсқасы "Sport Sedan" деген атпен сатылды.

Alfetta GT және GTV

Alfetta седаны Alfetta GT-нің негізі болды, 2 есікті, 4 орындық fastback купе, оны Giorgetto Giugiaro компаниясы Italdesign-де жасаған. 1974 жылы таныстырылған бұл модель, седан сияқты, бастапқыда тек 1.8 литрлік (1,779 см³) Alfa DOHC төрт цилиндрлі қозғалтқышпен жабдықталды. Бұл қозғалтқыштар тізбекті жетекті 8 клапанды, екі жоғарғы валға ие, цилиндрлік басқа ие және тік ағынды конструкциямен ерекшеленді. 1976 жылы, бұрынғы 105 сериясының (GT 1300 Junior, GT 1600 Junior және 2000 GTV) тоқтатылуымен Alfetta GT жеке модель қатарына айналды. 1.8 литрлік қозғалтқыш 1.6 литрлік (1,570 см³) Alfetta GT 1.6 және 2.0 литрлік (1,962 см³) Alfetta GTV 2.0 нұсқаларының пайдасына тоқтатылды. Осымен қатар, жаңа алдыңғы тор (көлденең жолақтары бар) және оның астындағы екі қатарлы желдеткіштер сияқты жаңа жаңартулар енгізілді. GTV нұсқасы 1.6 литрлік модельден алдыңғы тордағы екі хромдалған «мұрттық» және C тірегіндегі желдеткіштердегі «GTV» жазуымен ерекшеленді. 1979 жылы қозғалтқышта жаңа кәмшафт профильдері және механикалық және вакуумдық тұтану жүйесіне енгізілген өзгерістер 2.0 литрлік модельдің Alfetta GTV 2000L болып қайта аталды. Autodelta сондай-ақ FIA Group 4 гомологациясы үшін 400 данадан шығарылған Turbodelta деп аталған, 2.0 литрлік турбокомпрессорлы лимиттік серияны ұсынды. Бұл нұсқада KKK турбокомпрессоры қолданылды, ол қозғалтқыштың қуатын арттырды. Автомобильдің де аспасы жаңартылды. Бұл турбокомпрессормен жабдықталған Италиядағы алғашқы бензинді серийлік автомобиль болды. GTV стилі ерекше болғанымен, Монреаль суперкарынан алынған көптеген дизайндық элементтерді бөліседі, олар қарапайым және осылайша нарықтағы көлікке бейімделді. Мысал ретінде, фараларға арналған «құбыршақтармен» қамтылған, бірақ қысқарақ капот сызығын, сондай-ақ Монреальге ұқсас артқы шамдарды келтіруге болады. Есік пішіні де ұқсас, ал екі автомобиль де бірдей есік тұтқаларын пайдаланады.

GTV 2.0 және GTV6

1980 жылы GT рестайлингтен өтті. Сыртқы түрі жаңа бір бөліктен тұратын артқы шамдар, сұр пластикалық бамперлер, С бағанасының және бүйірлік юбкалардың жаңа дизайнымен өзгерді; Alfa Romeo үшбұрышты тордан басқа барлық жылтыр тот баспайтын болат детальдары матовый қара түске ауыстырылды. 1.6 литрлік нұсқасы тоқтатылып, Alfetta GTV – Alfa Romeo GTV 2.0 болып аталды; Alfetta атауы алынып тасталды, бірақ екі литрлік купе сол жақ рульдік нұсқалары үшін 116.36, оң жақ рульдік нұсқалары үшін 116.37 типтік белгісін сақтап қалды. 15 дюймдік дискі тәрізді жеңіл қорытпа дөңгелектер мен Pirelli Cinturato CN36 шиналары стандартты жиынтыққа кірді, ал бұрынғы модельдерде 14 дюймдік престелген болаттан жасалған немесе опциялық 14 дюймдік жеңіл қорытпа дөңгелектер болған. Осы жылдың соңында GTV 6 2.5 моделі шығарылды, ол Alfa Romeo Alfa 6 сәнді седанынан алынған SOHC V6 2.5 л қозғалтқышымен жабдықталған GTV нұсқасы болды. Нәтижесінде, капоттың үстіндегі ауа қабылдағыштың орналасуына орын беру үшін ілгерілеу пайда болды, бұл оның ең айқын ерекшелігіне айналды. Алғашқы Alfa 6 модельдеріндегі алты Dell'Orto карбюратордың орнына Bosch L Jetronic отын инжекциясы орнатылғандықтан, V6 қозғалтқышын іске қосу әлдеқайда оңай болды және оның жұмыс жағдайы жақсы сақталды. Отын инжекциясымен жұмыс істейтін қозғалтқыш 1983 жылы Швейцарияда (Швециямен бірге) енгізілген қатаң шығарынды нормаларын орындауға да қабілетті болды. V6 қозғалтқышы автокөлік прессасынан жоғары баға алды, олар бұрын карбюратор проблемаларына байланысты Alfa 6-дағы осы қозғалтқышты сынаған болатын. Ол өзінің идеалды орнын GTV 6-ның гран-туризмо корпусында тапты, онда ол аз спорттық Alfa 6 седанынан гөрі жақсырақ өзін көрсетті. Отын инжекциясы ақырында Alfa 6-ның екінші сериясына да енгізілді. GTV 1984 жылы жаңа беріліс қатынастары мен жаңартылған интерьерді қоса алғанда, бірқатар өзгерістерге ұшырады. GTV 6 сонымен қатар табысты жарыс машинасы болды; 116 типті шасси 1974 жылы Сан-Мартино ди Кастроцца раллиінде алғаш рет жарысқа шыққаннан бері жарысқа арналған. Жарыстардағы жетістіктеріне Еуропалық Туристік Автомобиль Чемпионатында төрт жыл қатарынан (1982–85) жеңіске жету, 1983 жылы Энди Рауз жүргізген Британдық Туристік Автомобиль Чемпионатында жеңіс, сондай-ақ Франция және Италия сияқты ұлттық чемпионаттардағы көптеген басқа жарыстар мен раллилер кірді. Ол негізінен жарысқа арналған, сондықтан гомологация үшін тек 200 данасы ғана шығарылды. BMW 535i-мен бәсекелесу үшін 3,5 литрлік қозғалтқышпен жаңа 3 литрлік қозғалтқыш орнатылды. Ол өзінің алғашқы жарысын 1983 жылы Kyalami қаласында Lodge Group One International екі сағаттық жарысында жеңіп алды, одан кейін ол 1983 жылы желтоқсанда Kyalami қаласында өткен World Endurance Championship 1000 км жарысында 1 және 2 орын алды. Қозғалтқыштың көлемі 2934 см3, ұңғыма және соққы екеуі де артты. Отын инжекциясы алты Dell'Orto карбюраторларымен (Alfa 6-да қолданылған) ауыстырылды, өйткені мақсат ең жоғары қуат емес, төменгі айналымдарда жоғары момент алу болды. Қуаты 6700 айналымда артты. Беріліс қатынастары төмендетілді, бірақ 3.0 әлі де жоғары жылдамдыққа жетті. 0-100 км/сағ жылдамдыққа жею уақыты 8,36 секунд, ал 0-60 миль/сағ жылдамдыққа жею уақыты 7,2 секундты құрады. Соңында V6 нұсқасы 1981 жылдан 1986 жылға дейін GTV 6 ретінде сатылды. АҚШ нарығында екі шектеулі өндіріс GTV 6 моделі ерекшеленеді. GTV6 Balocco (атауы атақты Alfa Romeo-ның Италиядағы Balocco сынақ трассасынан алынған) 1982 жылы 350-ге жуық автомобильдің өндірісімен пайда болды. Balocco тек қызыл түсте, қара ішкі бөлмесімен, теріге оралған руль және қызыл түтікпен тігілген отырғыштармен қол жетімді болды. Сондай-ақ, артқы жақтағы төрт бұрышты бөліктерге "Balocco SE" белгісі бар екі жасыл Quadrifoglio белгісі бекітілді. Қораптың есігіне орнатылған тақта 350 сериясының (XXX of 350) көлігінің нөмірін көрсетті. Кейін GTV 6 2.5 Maratona шығарылды, оның тек 150 данасы ғана жасалды. Maratona моделіне көбірек агрессивті аэродинамикалық жинақтау пакеті, жеңіл Speedline дөңгелектері, ашық қозғалтқыш көрінісі порты, күндізгі шатыр, ағаш руль және ауысу қосқышы, артқы люктер және Carello тұман шамдары кірді. Барлығы 150 автомобиль тек күміс түске боялған және қара былғарыдан жасалған ішкі бөлмемен жабдықталған; сонымен қатар артқы палубасында, алдыңғы крылаларында және қолғап қорабының есігінде "Maratona" белгісі орналасқан. (Maratona-ның ең көрнекті ерекшелігі, оның аэродинамикалық жиынтығы, басқа GTV 6 модельдерінде дилерлік орнату опциясы ретінде де қол жетімді болды.) Callaway Cars, олардың кейінірек Camaro, Impala SS және Corvette ұсыныстарымен танымал, 1983 және 1986 жылдар аралығында отыздан отыз алтыға дейін (Callaway құрастырмаған, бірақ, оның орнына, Alfa Romeo дилерлері орнатылған Callaway компоненттері бар машиналарды "есептеуге" байланысты) екі турбокомпрессорлы GTV 6-ны өзгертті. Бұл Callaway C3 деп аталды, өйткені бұл компанияның үшінші жобасы болды. Оның алғашқы бесеуі (1983-1985 жылдар аралығында шығарылған машиналар, олар 1985 жылғы модель ретінде сатылды және тіркелді, бірінші прототип 1984 жылғы модель ретінде сатылып тіркелді) прототиптер болды. Callaway "өндіріс модельдері" әдетте 1986 жылғы модель ретінде тізімделген. Көптеген шағын компоненттерді жаңартудан басқа, Callaway GTV 6-да аздап өңделген суспензия (ең бастысы, GTV 6-да стандартты болған метрикалық Michelin TRX дөңгелек/шина комбинациясынан бас тарту, Pirelli немесе Goodyear шиналарын дәстүрлі өлшемдегі BBS, Speedline немесе OZ жеңіл қорытпа дөңгелектерімен алмастыру), жақсартылған тежегіштер және, ең бастысы, екі турбокомпрессорлық жүйе болды, бұл өнімділікті экзотикалық деңгейге көтерді. Қуаты 5500 айналымда артты, заводтық машинадан 50%-ға жоғары. Австралия нарығы үшін де басқа екі турбокомпрессорлы GTV жасалды.

In 1980, the GT received a restyling. Outside there were new one piece tail lights, grey plastic bumpers, C pillar vents and side skirts; all bright stainless steel save for the Alfa Romeo triangular grille was changed to matte black trim. The 1.6 litre version was discontinued and the Alfetta GTV became known simply as Alfa Romeo GTV 2.0; the Alfetta name was dropped, but the two litre coupé retained its type designation of 116.36 for left hand drive and 116.37 for right hand drive. 15 inch disc shaped alloy wheels and Pirelli Cinturato CN36 tyres were now standard, as opposed to the earlier cars' 14 inch pressed steel or optional 14 inch alloy units. Later in the same year, the GTV 6 2.5, a version of the GTV with the SOHC V6 2.5 L engine from the Alfa Romeo Alfa 6 luxury saloon, was released. As a result, the hood received a bulge to clear the top of the intake and became its most pronounced feature. With Bosch L Jetronic fuel injection instead of the six downdraught Dell'Orto carburettors in the early Alfa 6 installation, the V6 was much easier to start and retained its state of tune much better. The fuel injected engine was also able to meet the strict emissions standards introduced in Switzerland (shared with Sweden) for 1983. The V6 received rave reviews from the motoring press, which had previously lambasted the same engine in the Alfa 6 because of the carburettor problems. It found its true home in the GTV 6's gran turismo body where it could stretch its legs better than in the less sporting Alfa 6 saloon. The fuel injection installation eventually made it into the second series of the Alfa 6 as well. The GTV went through a number of revisions, including new gear ratios and an updated interior in 1984. The GTV 6 was also a fairly successful racing car; the 116 type chassis developed for racing since its first outing in the 1974 San Martino di Castrozza rallye. The racing successes included winning the European Touring Car Championship an unprecedented four years in succession (1982–85), the British Touring Car Championship in 1983 driven by Andy Rouse, as well as many other racing and rallying competitions in national championships as France and Italy. It was developed mainly for racing, so only 200 had to be built for homologation. To compete with the BMW 535i, with a 3.5 litre engine, the new 3 litre engine was installed. It won its debut race in the Lodge Group One International two hour race at Kyalami 1983 and after that it took 1st and 2nd place in the Group One class of the Castrol three hour race at Killarney and Index victory at the World Endurance Championship 1000 km Race at Kyalami in December 1983. The engine displacement is 2934 cc, with bore and stroke both increased to The fuel injection was replaced by six Dell'Orto carburettors (as used on the Alfa 6), as the aim was low end torque rather than peak power. Power increased to at 6700 rpm. The gearing was lowered but the 3.0 still reached a higher top speed of Acceleration times are 8.36 seconds from 0–100 km/h and 7.2 seconds for 0–60 mph. Finally, the V6 version was marketed from 1981 to 1986 as the GTV 6. For the US market, two limited production GTV 6 models stand out. The GTV6 Balocco (named after the famous Alfa Romeo's Balocco test track in Italy) appeared in 1982 with a production run of only 350 cars. The Balocco was available only in red with sunroof and black interior, leather wrapped steering wheel and red piping on the seats. There were also two green Quadrifoglio badges fixed on the rear quarter trim pieces above a badge with the "Balocco SE" designation. A plaque inset in the glove box door designated the number of the car out of the series of 350 (XXX of 350). Later there was the GTV 6 2.5 Maratona, of which only 150 were built. The Maratona model included a more aggressive aerodynamic trim package, lightweight Speedline wheels, clear engine view port, sunroof, wood steering wheel and shift knob, rear louvers and Carello fog lamps. All 150 cars were available only painted silver and with a black leather interior; and came with "Maratona" badging on the rear decklid, front fenders and glove box door. (The most notable feature of the Maratona, its aerodynamic kit, was also available as a dealer installed option on other GTV 6 models.) Callaway Cars, famous for their later Camaro, Impala SS and Corvette offerings modified between thirty and thirty six (depending on whether one "counts" those cars with Callaway components which were not assembled by Callaway but, instead, had those components fitted by Alfa Romeo dealers) twin turbocharged GTV 6s between 1983 and 1986. These are called the Callaway C3, as it was the company's third project. of which the first five (the cars produced between 1983 and 1985; these were sold and titled as 1985 model year cars, save for the first prototype which was sold and titled as a 1984) were prototypes. Callaway "production models" were otherwise listed as from the 1986 model year. In addition to numerous small component upgrades, the Callaway GTV 6's included a somewhat revised suspension (most notably eschewing the metric Michelin TRX wheel/tire combination—then standard on the GTV 6, in favor of Pirelli or Goodyear tires on conventionally sized BBS, Speedline or OZ lightweight alloys), improved brakes and, most importantly, a twin turbocharger system, boosting performance to exotic levels. Power is at 5500 rpm; up by fifty per cent over the factory car. A different twin turbo GTV was also built briefly for the Australian market.

GT, GTV және GTV 6 автокөлік жарыстарының нұсқалары Autodelta

Autodelta құрастырған Alfetta GT және GTV жарыстық нұсқалары бастапқыда 105 сериялы купеге негізделген бұрынғы GTAm жарыскерінің табиғи демді қозғалтқыштарымен, FIA Group 2 стандарты бойынша гомологация үшін жасалған. Нұсқалар Альфетта GT 1800 куб.см қозғалтқыштарымен, екі шынығы немесе тіпті 16 клапанды цилиндр бастарымен, қуатты 2 литрлік GTAm қозғалтқыштарына дейін ауытқып келді. Олар 1975 жылы Эльба және Коста-Брава раллилерінде жалпы жеңіске жетіп, орташа табысқа қол жеткізді, сондай-ақ Дүниежүзілік ралли чемпионатының Корсика кезеңінде 2-топ категориясында жеңіс алды. Келесі жылы Autodelta Alfettas-ты трек жарыстарына шолу жасады, нәтижесінде Еуропалық туристік автомобильдер чемпионатының 2.5 литрлік 2-топ бөлігінде жеңіске жетті, 24 сағаттық Спа жарысында жалпы екінші орынды алды, ал Валлелунгадағы 500 километрлік жарыста ETC жарысында жалпы жеңіс алды. Мұндай нәтижелерге қарамастан, Autodelta-ның 2-топ Alfetta-мен жұмысы тоқтап, мерзімінен бұрын аяқталды, себебі Alfa бюджеттік шектеулерге тап болды және Формула-1 мен Спорттық автомобильдер әлем чемпионатына үлкен міндеттемелер алды. 1975 жылғы маусым соңында Autodelta 3.0 литрлік V8 қозғалтқышы бар Alfetta GTV-ді де құрастырды, ол Alfa Romeo Montreal купесінің 2.6 литрлік V8 қозғалтқышынан алынған және SPICA жүйесімен механикалық отын инъекциясын бөлісті. Бұл нұсқаны Балестриери салыстырмалы түрде маңызды емес Валли Пьячентин раллиінде сынады, бірақ V8 Alfetta-ны жарыс машинасы ретінде дамыту жоспары осы модельдің 400 данасын гомологация үшін өндіру жоспары тоқтатылғаннан кейін тоқтатылды. 1977 жылы неміс импортерінің сұрауы бойынша Autodelta 2.6 литрлік V8 қозғалтқышы бар Alfetta GTV-ның шамамен 20 данасын жасады, олар 50,000 DM-ға сатылды, бұл Alfetta GTV2000 үшін сұралған 20,990 DM-нан едәуір жоғары. 1980 жылы Alfetta GTV Turbodelta FIA Group 4 бойынша гомологацияланды, өйткені қажетті сандағы өндіріс қозғалтқыштары Alfetta Turbodelta Stradale және Nuova Giulietta Turbodelta модельдеріне орнатылды. Жарыстық нұсқа 1979 және 1980 жылдар аралығында раллилерде сыналып, дамытылды: Jolly Club қолдауымен Pregliasco, Ormezzano және Verini жүргізді. Gp.4 Turbodelta-ның соңғы нұсқасында кең аркалар, 15x11 Campagnolo дискілері, үлкен доңғалақтар, қуатты тежегіштер, жеңіл кузов және турбожүйе мен интеркулерге индукцияны қамтитын үлкен қозғалтқыш капоты болды. Дунай раллиінде жеңіске жеткеніне қарамастан, Gp.4 Alfetta Turbodelta-ның дамуы тоқтатылды, өйткені Autodelta бас инженеры Карло Читти спорттық автомобильдер мен F1-ге көбірек қызығушылық танытты. Басқа да факторлар Giulietta Turbo және GTV 6-ның жақын арада енгізілуі және жарыс бөлімінің 1981/82 жылғы FIA гомологациялық санаттарының өзгеруіне бейімделуге дайындалуы болды. N және A топтарындағы GTV 6 жағдайларында Alfa жақсы дайындалғаны дәлелденді. 1986 жылы Alfa Romeo GTV 6 ең жылдам А тобының раллилік машиналарының бірі болды. 1986 жылы GTV 6 өндірісі тоқтатылды және Alfa Romeo өзінің А тобындағы жарыс және ралли күшін 75/Милано седандарына аударды, олар сол артқы трансмиссиялық шассиге негізделген. Алайда, 1986 жылы GTV 6 өзінің ең сәтті раллилік жеңістерінің бірін Ив Лубеттің үлгісімен 1986 жылғы трагикалық Тур де Корс раллиінде А тобында жеңіске жетіп, өте қуатты төрт дөңгелекті B тобындағы автомобильдер арасында жалпы үшінші орын алды. 1987 жылы Грег Карр Alfa Romeo Alfetta GTV V6 машинасымен Австралия ралли чемпионатын жеңді.

Racing versions of the Alfetta GT and GTV were built by Autodelta, initially with the naturally aspirated engines from the earlier GTAm racer based on the 105 series coupé, for homologation under FIA Group 2. There were some variations ranging from the Alfetta GT 1800 cc engines with twin plug or even 16 valve heads up to the powerful 2 litre GTAm engine. In this form they were rallied with moderate success in 1975, winning the Elba and Costa Brava rallies overall, as well as winning the Group 2 category in the World Rally Championship's Corsican event. The next year Autodelta shifted its focus to circuit racing the Alfettas, which won the under 2.5 liter Group 2 division of the European Touring Car Championship, scoring a remarkable second place overall at the 24 Hours Spa, as well as an overall win in the ETC race at Vallelunga, in the 500 Kilometres of Vallelunga. Despite such results, Autodelta's efforts with the Group 2 Alfetta were desultory and ended prematurely, due to Alfa's budgetary constraints and heavy commitments to Formula One and the World Championship for Sports Cars. At the end of the 1975 season, Autodelta also rallied an Alfetta GTV with a 3.0 litre V8 engine, derived from the 2.6 litre V8 of the Alfa Romeo Montreal coupé and sharing the same mechanical fuel injection by SPICA. This version was driven by Ballestrieri in the relatively minor Valli Piacentine Rally, but development of the V8 Alfetta as a competition machine was not pursued when the plan to produce 400 roadgoing units of this model for homologation was abandoned. Around twenty 2.6 litre V8 engined Alfetta GTVs were built by Autodelta at the request of the German Alfa importer in 1977, where they were sold for DM50,000, considerably more than the DM20,990 charged for an Alfetta GTV2000. In 1980 the Alfetta GTV Turbodelta was already homologated in FIA Group 4, since the required number of production engines had been built and fitted to Alfetta Turbodelta Stradale and Nuova Giulietta Turbodelta models. A racing version was campaigned in rallies and developed during 1979 and 1980 seasons: entries backed by Jolly Club were driven by Pregliasco, Ormezzano and Verini. The last development of the Gp.4 Turbodelta featured wide arches, 15x11 Campagnolo rims fitted with massive tyres, big brakes, light body and huge engine bonnet covering induction to intercooler and turbo system. Despite scoring a win at the Danube Rally, development of the Gp.4 Alfetta Turbodelta was not pursued as Carlo Chitti, Autodelta chief engineer, had more interest in SportsCars and F1. Other consideration were the introduction of the Giulietta Turbo and the GTV 6 being imminent and the competition department being engaged in preparing to adapt to the 1981/82 change in FIA homologation categories for production based cars from Group 2 and 4 to Group N and Group A. In the cases of the Group N and A GTV 6, events would prove that Alfa was very well prepared. In 1986 Alfa Romeo GTV 6 was one of the fastest Group A rally cars. In 1986 production of the GTV 6 ceased and Alfa Romeo turned its Group A racing and rallying efforts to the 75/Milano saloons, which were based on the same rear transaxle chassis. However, 1986 also saw the GTV 6 post one of its finest rallying victories when Yves Loubet's example won the Group A in the tragic 1986 Tour de Corse and placed 3rd overall among the monstrously powerful four wheel drive Group B cars, while in 1987 Greg Carr, win the Australian rally Championship with the Alfa Romeo Alfetta GTV V6.