Фанни Корнфорт: Рапрефаэлиттік суретшінің моделі және өмірі
Fanny Cornforth
Фанни Корнфорт (1835-1909) – ағылшын суретшінің моделі, Данте Габриэль Россеттидің үй шаруашылығын жүргізушісі және оның шабыты. Прерафаэлиттер суреттеріндегі ерекше келбет.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын суретшілерінің модельдері (1835–1909)
English artists model (1835–1909)
Фанни Корнфорт (туған аты Сара Кокс; 3 қаңтар 1835 – 24 ақпан 1909) – ағылшын суретшілерінің модельдері, сонымен қатар Рафаэльге дейінгі суретші Данте Габриэль Россеттидің сүйіктісі және шабыты. Корнфорт Россеттидің үй шаруасын жүргізді. Россеттидің суреттерінде Фанни Корнфорттың модель болған тұлғалары көбінесе тоқсыл, Алекса Уайлдинг, Джейн Моррис және Элизабет Сиддал сияқты басқа модельдерден өзгешеленеді.
Fanny Cornforth (born Sarah Cox; 3 January 1835 – 24 February 1909) was an English artist's model, and the mistress and muse of the Pre Raphaelite painter Dante Gabriel Rossetti. Cornforth performed the duties of housekeeper for Rossetti. In Rossetti's paintings, the figures modelled by Fanny Cornforth are generally rather voluptuous, differing from those of other models such as Alexa Wilding, Jane Morris and Elizabeth Siddal.
Ерте өмір
Корнфорт, 1835 жылдың 3 қаңтарында Суссекс округының Стейнинг қаласында Сара Кокс болып туған. Ол Джейн Вулгардың (1814 жылы крещение алған, 1847 жылы қайтыс болған) және Уильям Кокс (1814 жылы крещение алған, 1859 жылы қайтыс болған), саяхатшы теміршінің қызы еді. Ол 1835 жылдың 1 ақпанында крещениеден өтті. Джеймс пен Луиза Воргерлердің, жасөспірім балалары бар үйінде жалпы қызметші болып жұмыс істеді.
Cornforth, born Sarah Cox, on 3 January 1835, at Steyning, Sussex, was the daughter of Jane, née Woolgar (bap. 1814, d. 1847) and William Cox (bap. 1814, d. 1859), a journeyman blacksmith. She was baptised on 1 February 1835. She was a general servant in the household of James and Louisa Worger, who had teenage children.
Россеттимен қарым-қатынасы
Корнфорт 1856 жылы Россеттимен танысып, 1860 жылы Россетти үйленген Элизабет Сиддаллдың болмауында оның моделі және сүйіктісі болды. Көптеген өмірбаяндар Сиддалл Корнфортты ұнатпады деп болжады, бірақ Сиддалл оның бар екенін білгеніне ешқандай дәлел жоқ. Корнфорттың алғашқы рөлі – «Мен басымды қабырғаға тіреп, оны бұзаудың суретіне бас ретінде салды» деп кейіннен сипаттаған «Табылған» картинасындағы басты кейіпкердің басын сомдау болды. Россеттидің үйленуінен үш ай өткен соң Корнфорт механик Тимоти Хьюзға тұрмысқа шықты, бірақ қарым-қатынас ұзаққа созылмады. Олар ажырасып кетті. Ол «Фанни Корнфорт» есімін қашан қабылдағаны белгісіз, бірақ Корнфорт – оның бірінші күйеуінің әкесінің есімі еді. 1862 жылы Сиддалл қайтыс болғаннан кейін Корнфорт жесір қалған Россеттидің үйіне үй шаруасын жүргізуші болып көшіп келді. Олардың арасындағы қарым-қатынас Россеттинің өліміне дейін жалғасты. Россетти көп уақыт бойы өзінің әріптесі Уильям Морриске үйленген Джейн Морриспен ара-тұра қарым-қатынаста болды. Олардың қарым-қатынасы жария етілмеді, бірақ оның Корнфортпен қарым-қатынасы белгілі болды. Корнфорт ағылшын қоғамының төменгі/ауылдық жұмысшы табынан шыққан. Оның қатаң акценті мен білімсіздігі Россеттидің достары мен отбасын таң қалдырды. Россеттидің інісі Уильям Майкл Россетти оның сұлулығын мақтады, бірақ «оның әдептілік, білім және зиялылық сипаттары жоқ» деді. Көптеген адамдар оны қабылдамады және Россеттиге осы қарым-қатынасты тоқтатуға қысым жасады. Олардың қарым-қатынасы барысында Корнфорт салмақ жинады. Бұл туралы өмірбаяндар көп жазды, бірақ Россетти мен Корнфорттың семіруі өзара әзіл болды. Оның лақап аты «Менің сүйкімді пілім», ал ол оны «Қарақырау» деп атады. Олар бір-бірінен алыс болғанда, ол пілдердің карикатураларын салып, оған жіберетін, көбінесе «Ескі Қарақырау» деп қол қоятын. Россеттидің денсаулығы нашарлай бастағаннан кейін, оның отбасы оның өміріне тікелей араласты. Корнфорт 1877 жылы Россеттидің үйінен кетуге мәжбүр болды. 1907 жылдың 30 наурызында ол Батыс Сассекс округінің психикалық ауруханасына түсті, оның жазбаларында «қарттық маниясы, шатасу, әлсіз сана, рационалды әңгімелесе алмауы, нашар есте сақтау және ұйқысыздық» деп жазылған. Ол өмірінің соңына дейін ауруханада қалды. 1907 жылдың қыркүйегінде құлап, қолы сынғаннан кейін, ол денсаулығы нашарлай бастады және 1908 жылдың қыркүйегінде бронхитке шалдықты. 1909 жылдың 24 ақпанында 74 жасында пневмониядан қайтыс болды. Ол аудандық зиратта, аурухана төлеген қарапайым қабірге жерленді. Біршама уақыттан кейін «Шаңқыр: Фанни Корнфорттың құлдырауы мен көтерілуі» кітабының авторы Кирсти Стонелл Уокер де осыған ұқсас пікір білдірді.
Cornforth met Rossetti in 1856, and became his model and mistress in the absence of Elizabeth Siddall whom Rossetti married in 1860. Many biographers presumed Siddall disliked Cornforth, but there is no proof that Siddall even knew of her existence. Cornforth's first role was as to model the head of the principal figure in the painting Found, which she later described, saying he "put my head against the wall and drew it for the head of the calf picture". Three months after Rossetti's wedding, Cornforth married mechanic Timothy Hughes, but the relationship was short lived. The couple separated. It is not known for certain when she adopted the name "Fanny Cornforth", but Cornforth was the name of her first husband's stepfather. After Siddall's death in 1862, Cornforth moved into the widowed Rossetti's home as his housekeeper. The affair between them lasted until Rossetti's death. For much of the time Rossetti was engaged in an off and on relationship with Jane Morris who was married to his colleague, William Morris. Their relationship was not made public but his relationship with Cornforth was. Cornforth came from the lower/rural working class of English society. Her coarse accent and lack of education shocked Rossetti's friends and family. Rossetti's brother William Michael Rossetti praised her beauty, but said "she had no charm of breeding, education, or intellect". Many never accepted her and pressured Rossetti to end the affair. Over the course of their relationship, Cornforth gained weight. Much has been made of this by biographers, but the growing girths of both Rossetti and Cornforth was a mutual joke. His pet name for her was "My Dear Elephant" and she called him "Rhino". When they were apart, he drew cartoons of elephants and sent them to her, often signing himself "Old Rhinoceros". After Rossetti's health started to decline seriously, his family became more directly involved in his life. Cornforth was forced to leave Rossetti's house in 1877. On 30 March 1907 she was admitted to the West Sussex County Lunatic Asylum, the records of which state that she was suffering from "senile mania, confusion, weak mindedness and an inability to sustain a rational conversation, a poor memory and sleeplessness." She remained at the asylum for the rest of her life. After a fall that broke her arm in September 1907 she began to decline and contracted bronchitis in September 1908. On 24 February 1909 she died of pneumonia aged 74. She was buried in the district cemetery in a common grave paid for by the asylum. Shortly afterwards, Kirsty Stonell Walker, the author of Stunner: The Fall and Rise of Fanny Cornforth, found similar.