Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1965 жылы Пол Моррисси мен Энди Уорхол түсірген фильм, Энди Уорхол фильмі.
1965 film by Paul Morrissey, Andy Warhol
the Andy Warhol film
«Челси қыздары» – 1966 жылғы американдық тәжірибелік андеграунд фильмі, режиссерлері Энди Уорхол мен Пол Моррисси. Бұл фильм Уорхолдың авангардтық көркем фильмдердің (толық метражды және қысқа) ұзақ тізімінен кейінгі алғашқы үлкен коммерциялық жетістігі болды. Ол Нью-Йорктегі «Челси» қонақ үйінде және басқа да жерлерде түсірілді, онда тұратын жас әйелдердің өмірін көрсетеді және Уорхолдың көптеген «супержұлдыздары» ойнайды. Фильм екіге бөлінген экранда көрсетіледі, әр көрініске сәйкес келетін әртүрлі саундтректермен, сондай-ақ қара-ақ және түсті түсіру арқылы алмасады. Бастапқы нұсқасы үш сағаттан асады. Бұл фильм 1967 жылы Никоның «Chelsea Girl» атты тұңғыш альбомына шабыт берді, онда қонақ үй мен оның тұрғындары туралы жазылған «Chelsea Girls» атты баллада бар. Плакаттағы қыз – 16 жастағы Клэр Шенстон, кейіннен Фрэнсис Бэконның ықпалымен суретші болған. Өзінің шығармашылығы мен эротизмімен плакат фильмнің сезімтал мәнін жақсы көрсетеді және оны графикалық суретші Алан Олдридж Лондонға шығару үшін жасаған. Уорхол дизайнға өте риза болды және «фильм плакаттай жақсы болғанын қаладым» деген пікірін білдірді. Плакат 1984 жылы Felt тобының «The Splendour of Fear» альбомының обложкасы ретінде пайдаланылды.
Chelsea Girls is a 1966 American experimental underground film directed by Andy Warhol and Paul Morrissey. The film was Warhol's first major commercial success after a long line of avant garde art films (both feature length and short). It was shot at the Hotel Chelsea and other locations in New York City, and follows the lives of several of the young women living there, and stars many of Warhol's superstars. The film is presented in a split screen, accompanied by alternating soundtracks attached to each scene and an alternation between black and white and color photography. The original cut runs at just over three hours long. The film was the inspiration for star Nico's 1967 debut album, Chelsea Girl, which featured a ballad like track titled "Chelsea Girls", which was written about the hotel and its inhabitants. The girl in the poster is Clare Shenstone, at the age of 16, an aspiring artist later influenced by Francis Bacon. With its creativity and eroticism, the poster captures the sensual essence of the film, and was designed for its London release by graphic artist Alan Aldridge. Warhol was extremely happy with the design, and commented that he "wished the movie was as good as the poster". The poster was used as the cover art for Felt's 1984 album The Splendour of Fear.
Өндіріс
Сценарист Рональд Тэвелдің айтуынша, Уорхол фильм идеясын алғаш рет 1966 жылдың жазында Уорхолдың сүйікті түнгі клубы Макс Канзас-Ситидің артқы бөлмесінде айтқан. Рик Бернстің «Энди Уорхол» атты деректі фильмінде Тавел, Уорхолдың салфетка алып, ортасына сызық тартып, сызықтың екі жағына «А» және «Қ» деп жазғанын еске алды; содан кейін ол оны Тавелге көрсетіп, «Мен ұзақ фильм жасағым келеді, бір жағы қара, екінші жағы ақ» деп түсіндірді. Уорхол фильмнің визуальдық тұжырымына, сондай-ақ көрсетілетін сахналардың мазмұнына сілтеме жасады. Фильм 1966 жылдың жазы мен күзінің басында Челси қонақүйінің әртүрлі бөлмелерінде және алаңдарында түсірілді, бірақ фильм атауына қарамастан, сол кезде онда тек ақын Рене Рикард тұрды. Түсіру жұмыстары Уорхолдың «Фабрика» студиясында да өтті. Фильмде Уорхолдың көптеген белгілі достары болды, олардың ішінде Нико, Бригид Берлин, Джерард Маланга, Мэри Вороновты «Ханой Ханна» рөлінде, Ингрид Суперстар, Интернационал Велвет және Эрик Эмерсон бар еді. Бернстің деректі фильмінде Уорхол мен оның серіктері аптасына шамамен 33 минуттық бір бөлімді аяқтаған. Басты түсірілім аяқталғаннан кейін Уорхол және режиссер Пол Моррисси түсірген 12 ең әсерлі эпизодты таңдап, оларды қатар қойып, контрастты кескіндер мен әртүрлі мазмұнның (өмірдің «ақ» немесе жарық және әдемі жақтары, «қара» немесе қараңғы, алаңдатар жақтарымен) визуальдық үйлесімдігін жасады. Нәтижесінде 6,5 сағаттық экран уақыты 3 сағат 15 минутқа дейін қысқартылды. Дегенмен, Уорхолдың фильм туралы ойынша, ол қалыпты фильмнен өзгеше болар еді, себебі екі проектор көру барысында толық синхрондылыққа жете алмайды; сондықтан, жеке эпизодтардың қай уақытта көрсетілетіні туралы нақты нұсқауларға қарамастан, фильмнің әр көрсетілімі өте ерекше тәжірибе болар еді. Бірнеше эпизодтар культты мәртебеге ие болды, ең танымалдары – авангардты актер және ақын Роберт Оливоның, немесе ол өзін «Ондін» деп атаған, қатысқан «Папа» эпизоды, сондай-ақ Мэри Вороновты бейнелейтін «Ханой Ханна» эпизоды, фильмнің екі бөлігін Тэвел арнайы жазған. Айта кететін бір жайт, Уорхолдың ең танымал супержұлдызы Эди Седжвиктің қатысқан эпизоды жоқ, Морриссидің сөзіне сүйенсек, Уорхол Седжвик талап еткен соң соңғы фильмнен алып тастаған, ол фильм түсірілген кезде Боб Диланның менеджері Альберт Гроссманмен келісімшарт жасасқан. Седжвиктің түсірілген материалы Уорхолдың «Түскі аспан» фильмінде қолданылды.
According to scriptwriter Ronald Tavel, Warhol first brought up the idea for the film in the back room of Max's Kansas City, Warhol's favorite nightspot, during the summer of 1966. In Ric Burns' documentary film Andy Warhol, Tavel recollected that Warhol took a napkin and drew a line down the middle and wrote 'B' and 'W' on opposite sides of the line; he then showed it to Tavel, explaining "I want to make a movie that is a long movie, that is all black on one side and all white on the other." Warhol was referring to both the visual concept of the film, as well as the content of the scenes presented. The film was shot in the summer and early autumn of 1966 in various rooms and locations inside the Hotel Chelsea, though contrary to the film's title, only poet René Ricard actually lived there at the time. Filming also took place at Warhol's studio The Factory. Appearing in the film were many of Warhol's regulars, including Nico, Brigid Berlin, Gerard Malanga, Mary Woronov as Hanoi Hannah, Ingrid Superstar, International Velvet and Eric Emerson. According to Burns' documentary, Warhol and his companions completed an average of one 33 minute segment per week. Once principal photography wrapped, Warhol and co director Paul Morrissey selected the 12 most striking vignettes they had filmed and then projected them side by side to create a visual juxtaposition of both contrasting images and divergent content (the so called "white" or light and innocent aspects of life against the "black" or darker, more disturbing aspects.) As a result, the 6.5 hour running time was essentially cut in half, to 3 hours and 15 minutes. However, part of Warhol's concept for the film was that it would be unlike watching a regular movie because the two projectors could never achieve exact synchronization from viewing to viewing; therefore, despite specific instructions of where individual sequences would be played during the running time, each viewing of the film would, in essence, be an entirely different experience. Several of the sequences have gone on to attain a cult status, most notably the "Pope" sequence, featuring avant garde actor and poet Robert Olivo, or Ondine as he called himself, as well as a segment featuring Mary Woronov titled "Hanoi Hannah," one of two portions of the film scripted specifically by Tavel. Notably missing is a sequence Warhol shot with his most popular superstar Edie Sedgwick which, according to Morrissey, Warhol excised from the final film at the insistence of Sedgwick, who claimed she was under contract to Bob Dylan's manager Albert Grossman at the time the film was made. Sedgwick's footage was used in the Warhol film Afternoon.
Сыни қабылдау
Фильм Уорхолдың фильмдерінің ішінде ең көп коммерциялық табысқа жеткенімен, оған реакциялар әртүрлі болды. Rotten Tomatoes сайтында фильмге 10 сыншының пікірі негізінде 50% мақұлдау рейтингісі берілді. Ұлыбританияда 1967 жылы Британдық кино классификациялық кеңесі фильмді кинотеатрларда көрсетуге рұқсат бермеді. Роджер Эберт 1967 жылдың маусымында фильмді қарап шығып, оған төрт жұлдыздың біреуін ғана берді. Ол шолуында былай деді: "Бізде 3,5 сағаттық бөлінген экрандағы импровизация бар, ол нашар түсірілген, жақсы өңделмеген, тамақтың иісін жасыру үшін чили соусы сияқты бұзылыстар мен сенсацияларды қолданады. Уорхолдың айтары жоқ және оны қалай айтуға болатыны да белгісіз. Ол жай ғана фильмдер жасағысы келеді, және оны істейді: сағаттап, сағаттап." Variety басылымы фильмді "Энди Уорхолдың достарымен өткізген үш жарым сағаттық мағынасыз, азапты шаршатарлық уақыт" деп сипаттады. Кеннет Бейкер Сан-Франциско Хроникасы 2002 жылы Сан-Франциско аймағында көрсетілгеніне орай фильмді қарап шығып, оған оң баға берді: "Камераның тираниясы – «Челси қыздары» жазған және енгізген қанау. 1966 жылдан бері экранда және одан тыс көргенімізге қарамастан, оның әлі де радикалды көрінуі таң қалдырмайды." Джонатан Розенбаум да фильмге оң баға беріп, "нәтижелері көбінесе таңғажайып; бір уақытта екі фильмнің суретін қою көрерменге неге назар аудару керектігі және осы ерекше сумас орындаушылар туралы не ойлау керектігі туралы ерекше еркіндік береді" деді. 2006 жылдың желтоқсанында TV Guide фильмге төрт жұлдыз берді, оны "таң қалдыратын, ойландыратын және көңілді" деп атады және "1960 жылдардағы мәдени құжат ретінде маңызы фильм ретіндегі кез келген ішкі құндылығынан асып түседі" деді.
Although the film garnered the most commercial success of Warhol's films, reaction to it was mixed. On Rotten Tomatoes the film has an approval rating of 50%, based on reviews from 10 critics. In the UK, it was refused a theatrical certificate in 1967 by the British Board of Film Classification. Roger Ebert reviewed the film in June 1967, and had a negative response to it, granting it one star out of four. In his review of the film, he stated, "what we have here is 3½ hours of split screen improvisation poorly photographed, hardly edited at all, employing perversion and sensation like chili sauce to disguise the aroma of the meal. Warhol has nothing to say and no technique to say it with. He simply wants to make movies, and he does: hours and hours of them." Variety wrote that the film was "a pointless, excruciatingly dull three and a half hours spent in the company of Andy Warhol's friends." Kenneth Baker of the San Francisco Chronicle reviewed the film in honor of its screening in the San Francisco Bay Area in 2002, and gave the film a positive review, stating "The tyranny of the camera is the oppression The Chelsea Girls records and imposes. No wonder it still seems radical, despite all we have seen onscreen and off since 1966." Jonathan Rosenbaum also gave the film a positive review, stating that "the results are often spellbinding; the juxtaposition of two film images at once gives the spectator an unusual amount of freedom in what to concentrate on and what to make of these variously whacked out performers." TV Guide reviewed the film in December 2006, granting it four stars, calling it "fascinating, provocative, and hilarious" and "a film whose importance as a 1960s cultural statement outweighs any intrinsic value it may have as a film."
Үй медиасы
"Челси қыздары" фильмі көбінесе үй бейнежазбасы түрінде қолжетімді емес. Фильм Энди Уорхол қорына тиесілі, және ол Уорхолдың басқа фильмдерімен бірге (кейін DVD-де жарық көрген бірнеше "Экрандық сынақтардан" басқа) Америка Құрама Штаттарында үйге арналған бейнежазба ретінде ешқашан шығарылмаған. Дегенмен, Еуропада Уорхолдың бірнеше фильмі DVD форматында жарық көрді, соның ішінде Италияда біраз уақыт бойы қолжетімді болған "Челси қыздары" фильмінің қысқа мерзімді DVD нұсқасы да бар. Бұл итальяндық DVD нұсқасы, фильмнің жалғыз ресми үй бейнежазбасы болып табылады және 2003 жылдың 16 қыркүйегінде жарық көрді.
Chelsea Girls is largely unavailable for home video format. The film belongs to the Andy Warhol Foundation, and it, along with Warhol's other films (apart from a handful of his Screen Tests, which have since been released on DVD) have never seen home video releases in the United States. In Europe, however, a handful of Warhol's films were released on DVD, including a short lived DVD print of Chelsea Girls which was available in Italy for some time. This Italian DVD print, which is the film's only official home video release, was released on September 16, 2003.
Музейлердегі көрсетілімдер
Фильмді жеке сатып алуға болмайды, бірақ ол көбінесе өнер мұражайларында көрсетіледі. Ол қазіргі заманғы өнер мұражайында (фильмнің сирек түсқағаздары сақталған) және Пенсильвания штатының Питтсбург қаласындағы Энди Уорхол мұражайында көрсетілген. Фильм 2002 жылдың сәуірінде Сан-Францискодағы Кастро театрында шамамен 20 жылдан бері алғаш рет көрсетілді. 2010 жылы Сиэтл өнер мұражайында, ал 2011 жылы Солтүстік Каролина штатының Чапел-Хилл қаласындағы Варсити театрында, Джорджия штатының Атланта қаласындағы Жоғары өнер мұражайында көрсетілімдер өтті. 2016 жылы Иллинойс штатының Эванстон қаласындағы Блок өнер мұражайында да көрсетілді. Фильмнің толық 3 жарым сағаттық нұсқасы 2021 жылдың 19 қарашасынан 2022 жылдың 19 маусымына дейін Бруклин мұражайында Энди Уорхол: Аян көрмесінің бөлігі ретінде, арнайы салынған театрда көрсетілді.
While the film is unavailable for personal purchase, it is often screened at art museums, and has been shown at The Museum of Modern Art (which owns a rare print of the film reels) as well as The Andy Warhol Museum in Pittsburgh, Pennsylvania. The film was screened in San Francisco for the first time in nearly 20 years at Castro Theatre in April 2002. Screenings were held in 2010 at the Seattle Art Museum and at the Varsity Theater in Chapel Hill, North Carolina, in 2011 at the High Museum of Art in Atlanta, Georgia, and the
Block Museum of Art in Evanston, Illinois in 2016. The full 3 1/2 hour version of the film was screened at the Brooklyn Museum in a custom built theatre within their edition of the Andy Warhol: Revelation exhibit from November 19, 2021 to June 19, 2022.