Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер Уильям Макармик (15 қыркүйек 1742 – 20 тамыз 1815) Кейп-Бретон аймағының генерал-губернаторы және парламент депутаты болған.
Canadian politician
William Macarmick (baptised 15 September 1742 – 20 August 1815) was Lieutenant Governor of Cape Breton and an MP.
Ерте өмір және әскери қызмет
Макармик Ұлыбританияның Корнуолл аймағындағы Труро қаласында, жергілікті саясат пен бизнесте белсенді отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Джеймс шарап сатушы болған және қаланың әкімі қызметін атқарды. Макармик Труро гимназиясында білім алды, содан кейін 1770 жылы Труро қаласының әкімі болып сайланды, осылайша әкесінің қадамын басып, шарап бизнесімен де, саясатпен де айналысты. Дегенмен, саяси мансабының алдында Макармик Ұлыбритания армиясында қызмет етті. 1759 жылы 75-ші жаяу әскер полкінде лейтенант болып тағайындалып, 1764 жылы 46-шы жаяу әскер полкінде капитан рөліне көтерілді, бірақ кейін жалақысы жартылай төленді. Америка Тәуелсіздік соғысы басталғанда, Макармик жеке қаржысымен 93-ші жаяу әскер полкін құрып, 1780 жылдың ақпан айында оның полковнигі болып тағайындалды.
Macarmick was born in Truro, Cornwall, Great Britain, into a family active in local politics in business. His father James was a wine merchant and served as the local mayor. Macarmick was educated at the Truro Grammar School, and followed his father into both the wine business and politics, winning the mayoral office of Truro in 1770. Before his political career began however, Macarmick served in the British Army. Acquiring a lieutenant's commission in the 75th Regiment of Foot in 1759, he was in 1764 promoted to captain in the 46th Foot before being placed on half pay. When the American Revolutionary War broke out, Macarmick at his own expense recruited and established the 93rd Regiment of Foot, winning appointment as its colonel in February 1780.
Саяси мансап
Америка соғысынан кейін Маккармик ұлттық саясатқа қатысты. 1784 жылы ол парламентке Трюро округінен сайланды, және 1787 жылы Кейп-Бретон аралының лейтенант-губернаторы болып тағайындалғанға дейін осы қызметте болды. 1787 жылы ол Трюро мектебіне ораторлық шеберлігімен көзге түскен студенттерге жыл сайын табыс етілетін медальді енгізді. Жеті жылдық соғыстан кейін британдықтар Кейп-Бретонды бақылауға алғаннан кейін, назар коммерциялық тұрғыдан кендерді игеруге аударылды, олардың мол кіріс көзі болуы мүмкін еді. Осы коммерциялық мүмкіндіктерге байланысты, 1784 жылы арал саяси жағынан көршілес Жаңа Шотландиядан бөлінді. Өкімет басындағы алғашқы жылдары лейтенант-губернатор Дж. Ф. В. Дебаррдың басшылығымен саяси дау-жанжалдар болды, және Маккармикке фракцияларды таратуға тапсырма берілді. Ол мұны істеді, бірақ барлық маңызды саяси тұлғаларды өзіне қарсы қою арқылы ғана. 1788 жылы ол отарлық әскер құруға тырысқаны үшін колонияның бас судьясы Ричард Гиббонсты қызметтен босатыл. 1794 жылы Маккармик Англияға оралуға рұқсат сұрады, себебі провинцияның кең көлемді көмір кендерінен алынатын қаржылық жеңілдіктер тоқтатылды. Ол 1795 жылы провинцияны тастап кетті, бірақ 1815 жылы қайтыс болғанға дейін лейтенант-губернатор лауазымын сақтап қалды. Оның болмауында провинцияны бірқатар колониялық әкімшілер басқарды. Әскери қызметтегі жартылай жалақысына қарамастан, ол 1803 жылы генерал-лейтенант, ал 1813 жылы толық генерал шеніне көтерілді. Ол 1815 жылдың 20 тамызында Корнуоллдағы Вест-Лоо қаласында қайтыс болды.
Following the American war Macarmick became involved in national politics. In 1784 he won election to Parliament representing Truro, a post he held until he was appointed lieutenant governor of Cape Breton Island in 1787. In 1787 he introduced to the Truro School a medal that was awarded annually to students who excelled in oration. When the British took control of Cape Breton after the Seven Years' War, attention was focused on the working of the mines on a commercial basis, which were thought to provide an inexhaustible source of revenue. Due to these commercial possibilities, in 1784 the island was separated politically from neighbouring Nova Scotia. In its first few years the colonial leadership was beset by political squabbles under Lieutenant Governor J. F. W. DesBarres, and Macarmick was instructed to end the factionalism. He was able to do so, but only by alienating all of the major political actors against him. In 1788 he dismissed the colony's chief justice Richard Gibbons, for attempting to form a militia. Macarmick requested leave to return to England in 1794, after financial perquisites from the province's extensive coal fields were withdrawn. He left the province in 1795, but retained the post of lieutenant governor until his death in 1815. In his absence the province was governed by a succession of colonial administrators. Despite his half pay status in the military he continued to be promoted, rising to lieutenant general in 1803 and full general in 1813. He died at West Looe, Cornwall, on 20 August 1815.