Терең ұйқы терапиясы – психиатриялық емдеудің қауіпті, қолданыстан шығарылған әдісі. Науқастарды ұзақ уақыт есінен айыру дәрілерімен емдеу, өлімге әкелген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Психиатриялық емдеу
Psychiatric treatment
Терең ұйқы терапиясы (ДСТ), сондай-ақ ұзартылған ұйқы емдеуі немесе үздіксіз наркоз деп те аталады, – бұл қазіргі кезде қолданылмайтын, психиатриялық емдеу ретінде ұсынылған, бірақ тиімділігі дәлелденбеген емдеу түрі. Онда науқастарды бірнеше күн немесе апталар бойы ессіз ұстау үшін дәрілер қолданылады. Осы даулы практика 1960 жылдардың басынан 1970 жылдардың соңына дейін Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Челмсфорд жеке ауруханасында 25 науқастың қаза болуына әкелді.
Deep sleep therapy (DST), also called prolonged sleep treatment or continuous narcosis, is a discredited form of ostensibly psychiatric treatment in which drugs are used to keep patients unconscious for a period of days or weeks. The controversial practice led to the death of 25 patients in Chelmsford Private Hospital in New South Wales, Australia, from the early 1960s to late 1970s.
Тарих
Психиатриялық мақсаттарда ұйқыны шақыруды алғаш рет 20-шы ғасырдың басында шотланд психиатры Нил Маклиод сынап көрді. Ол бірнеше психиатриялық науқасты ұйқыға түсіру үшін натрий бромиді пайдаланды, олардың біреуі қайтыс болды. Оның әдісін басқа бірнеше дәрігерлер де қолданды, бірақ көп ұзамай оны тастады, мүмкін, ол тым уытты немесе бейхабар деп есептелгендіктен. 1915 жылы Джузеппе Эпифанио Италиядағы психиатриялық клиникада барбитураттармен шақырылған ұйқы терапиясын сынады, бірақ оның хабарламалары көп әсер етпеді. Электронаркоз да әр түрлі психикалық аурулар үшін жасалды және қолданылды, онда терең ұйқыны шақыру үшін ми арқылы ток өткізілді. Терең ұйқы терапиясын 1920 жылдардың басында швейцариялық психиатр Якоб Клези танымал етті, ол фармацевтикалық компания Roche компаниясы Somnifen деп сатқан екі барбитураттың комбинациясын қолданды. Емделген пациенттердің көпшілігі шизофрениямен ауырған. Бұл әдіс кеңінен танылып, 1930 және 1940 жылдары кейбір психиатриялық ауруханаларда қолданылды. Оны 1950 және 1960 жылдары Ұлыбританиядағы Уильям Саргант және Канадада жұмыс істейтін шотланд тегінің Солтүстік Америка психиатры Дональд Эвен Камерон сияқты жетекші психиатрлар қабылдап, насихаттады. Оның кейбір зерттеулерін Орталық барлау агенттігі (ЦРУ) MKULTRA жобасының бір бөлігі ретінде қаржыландырды.
Induction of sleep for psychiatric purposes was first tried by Scottish psychiatrist Neil Macleod at the turn of the 20th century. He used sodium bromide to induce sleep in a few psychiatric patients, one of whom died. His method was adopted by some other physicians but soon abandoned, perhaps because it was considered too toxic or reckless. In 1915, Giuseppe Epifanio tried barbiturate induced sleep therapy in a psychiatric clinic in Italy, but his reports made little impact. Electronarcosis was also developed and used for various psychiatric disorders, involving current passed through the brain to induce deep sleep. Deep sleep therapy was popularised in the early 1920s by Swiss psychiatrist Jakob Klaesi, using a combination of two barbiturates marketed as Somnifen by the pharmaceutical company Roche. Most of the patients that were treated had schizophrenia. The method became widely known and was used in some mental hospitals in the 1930s and 1940s. It was adopted and promoted by some leading psychiatrists in the 1950s and 1960s, such as William Sargant in the United Kingdom and by Donald Ewen Cameron, a North American psychiatrist of Scottish origin practising in Canada, some of whose research was funded by the Central Intelligence Agency (CIA) as part of their Project MKULTRA.
Өлім-жітім
1960 және 1970 жылдары Челмсфорд жеке ауруханасында жиырма бес науқас қайтыс болды. Медициналық және қылмыстық тергеу органдарының Челмсфордқа қатысты шағымдарды қарастырудағы сәтсіздігінен кейін, 1980 жылдардың басында "Сидней Морнинг Геральд" газетінде жарияланған бірнеше мақала және "60 минут" телебағдарламасы ауруханадағы зұлымдықтарды, соның ішінде емдеу салдарынан болған 24 өлімді әшкереледі. Бұл билікті әрекет етуге мәжбүр етті және Челмсфорд корольдік комиссиясы құрылды. 1969 жылы Саентология шіркеуі мен психиатрия профессоры доктор Томас Сзац бірлесіп құрған Адам құқықтары жөніндегі азаматтар комиссиясы құрбандардың мүддесін қорғады; ол "Роза" есімді медбике көшірген аурухана құжаттарын алды. 1978 жылы Сидней психиатры Брайан Боэтчер Челмсфордта жұмыс істейтін дәрігерлердің кеңесін өткізді және терең ұйқы терапиясына қолдау көрсетушілердің азаз екенін анықтады (Бейли қатыспады). Дегенмен, емдеу 1979 жылға дейін жалғасты. Жаңа Оңтүстік Уэльсте бұрынғы науқастар атынан сот процесі басталды.
Twenty five patients died at Chelmsford Private Hospital during the 1960s and 1970s. After the failure of the agencies of medical and criminal investigation to tackle complaints about Chelmsford, a series of articles in the early 1980s in the Sydney Morning Herald and television coverage on 60 Minutes exposed the abuses at the hospital, including 24 deaths from the treatment. That forced the authorities to take action, and the Chelmsford Royal Commission was appointed. The Citizens Commission on Human Rights, co founded by the Church of Scientology and Professor of Psychiatry Emeritus Dr. Thomas Szasz in 1969, was an advocate for victims; it received documents from the hospital, copied by a nurse, "Rosa". In 1978, Sydney psychiatrist Brian Boettcher had convened a meeting of doctors working at Chelmsford and found there was little support for deep sleep therapy (Bailey did not attend). However, the treatment continued to be used into 1979. Legal action on behalf of former patients was pursued in New South Wales.
Пациенттің айғақтары
Тони Ламонд өзінің "Бірінші жартысы" атты кітабында 1970 жылы сол ауруханаға түскен кезді сипаттады. Ол рецепт бойынша берілетін дәрілерге тәуелді болды және бір досы оған Бейли туралы айтты, ол оның психиатры болды. Маған жартылай жеке бөлме берілді. Сол бөлмеге бара жатып, дәліз бойында ұйықтап жатқан бірнеше науқастардың төсектерін көрдім. Менің бөлмемдегі екінші төсектегі науқас та ұйықтап жатқан еді. Мен сол кезде бұған ешқандай мән бермедім. Сағат ондай болғанымен, аурухана толып кеткендей сезілді, бұл өте тыныш емес еді. Маған бірнеше таблетка берді, ал есімде қалғаны – доктор Бейли төсегімнің жанында тұрып, қалай сезініп тұрғанымды сұрады. Мен оған жақсы ұйықтағанымды айттым. Ол күліп, он күн өткенін және одан әрі, ол менің салмағымды өлшегенін хабарлады. Мен ауруханадан шығарылдым, және бұл жолы басқа науқастардың әлі де ұйықтап жатқанын немесе тік тұрып, жуындыруға алып келініп жатқанын байқадым. 1992 жылы британдық телеарнада көрсетілген деректі фильмде Челмсфорд ауруханасында емделу кезінде қайтыс болған бірнеше бұрынғы науқастар мен олардың туыстарының куәліктері енгізілді.
In her book First Half, Toni Lamond described what it was like when she was admitted there in 1970. She had an addiction to prescription drugs and a friend told her about Bailey and he became her psychiatrist. I was given a semi private room. On the way to it I saw several beds along the corridors with sleeping patients. The patient in the other bed in my room was also asleep. I thought nothing of it at the time. Although it was mid morning, the stillness was eerie for a hospital that looked to be full to overflowing. I was given a handful of pills to take and the next thing I remember was Dr Bailey standing by the bed asking how I felt. I told him I'd had a good night's sleep. He laughed and informed me it was ten days later and, what's more, he had taken some weight off me. I was checked out of the hospital and this time noticed the other patients were still asleep or being taken to the bathroom while out on their feet. A 1992 British television documentary included the testimony of several former patients and relatives of those who died from treatment at Chelmsford Hospital.
HarperCollins Publishers және Стив Каннайн
2017 жылы бұрын Челмсфорд скандалына қатысқан дәрігерлер Джон Гилл мен Джон Херрон, автор Стив Каннайн мен «HarperCollins» баспасына «Әділетті ойын: Австралиядағы сайентологияның керемет айтылмаған тарихы» кітабы жарыққа шыққаннан кейін, қорлау туралы шаралар ұсынды. Каннайн кітабында Челмсфорд Корольдік комиссиясы мен Саентология шіркеуінің Челмсфорд жеке ауруханасында болған жағдайларды ашудағы рөліне сілтеме жасайды. 2020 жылдың соңында судья Джейн Джагот қорлау ісін қарастырып, талаптардың негізінен шындыққа сәйкес келетінін және Каннайн корольдік комиссияның қорытындыларына сенуге құқылы екенін айтты. Сондай-ақ, айыптаушылардың «тарихты қайта жазуға және өздерінің іс-әрекеттерін ақтауға» тырысқанын мәлімдеп, Гилл мен Херронға сот шығындарын төлеуге бұйрық берді. Апелляциялық шағым берілді және 2022 жылы сот Гиллдің істі қайта қарауға құқылы екенін анықтады. Ақырында, сот ісі соттан тыс келісіммен аяқталды.
In 2017, doctors John Gill and John Herron, previously involved in the Chelmsford scandal, presented charges of defamation against author Steve Cannane and publisher HarperCollins following the publication of the book Fair Game: The Incredible Untold Story of Scientology in Australia. In his book, Cannane refers to the roles Chelmsford Royal Commission and Church of Scientology played in exposing the practices taking place at Chelmsford Private Hospital. In late 2020, judge Jayne Jagot dismissed the defamation case, finding that the claims were substantially true and that Cannane was entitled to trust the royal commission's findings, stating that the accusers tried to "rewrite history and vindicate their conduct", and ordered costs to be paid by Gill and Herron. An appeal was lodged, and in 2022 the court found that Gill was entitled to a retrial. The lawsuit was settled out of court.