Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Электрлік рояль – клавиатура арқылы ойналатын, ішіндегі сырғалардың молоточектермен соғылуынан туған дірілінің электромагниттік датчиктер арқылы электр сигналдарына айналатын, дәстүрлі акустикалық рояльдің электрлендірілген нұсқасы. Бұл, дәстүрлі гитараның электрлендірілуіне ұқсас. Электр күшейткіш резонанстық камераның қажеттілігін жойғандықтан, электрлік рояльдер акустикалық рояльдерге қарағанда кішірек және жеңіл (шамамен ), демек, көшіруге ыңғайлы. Электр күшейткіш сонымен қатар дәстүрлі рояльді дыбыс жүйесіне қосудағы қиындықтарды болдырмайды, осылайша электрлік рояльді дыбыс жүйесімен орнату оңайырақ болады.
The electric grand piano is a stringed musical instrument played using a keyboard (an Electrified Version of a Traditional Acoustic Grand Piano), in which the vibration of strings struck by hammers is converted by pickups into electrical signals, analogous to the electric guitar's electrification of the traditional guitar. Since electric amplification eliminates the need for a resonant chamber, electric grand pianos are smaller and lighter (around ), and consequently more portable, than acoustic pianos. Electric amplification also bypasses the difficulty of having to mic a conventional grand piano, and thus makes an electric grand easier to set up with a sound system.
Тарих
Гранд фортепианоны электрлендіруге жасалған тәжірибелік әрекеттер 1920 жылдардың соңында Neo Bechstein моделімен басталды. 1939 жылы алғашқы коммерциялық модель – RCA Storytone ұсынылды. Бұл аспаптарда әдеттегідей соққылы ішекті механизм сазды тақтаның орнына звукоснимательмен (пикаптармен) жабдықталған. Келесі онжылдықтарда басқа да аспаптар жасалды, олар қазір электр фортепиано деп аталады және олардың қолданылу аймағы кеңейді; олар электрлік гранд фортепианолардан ішектердің орнына металл қақпақтарға немесе жапырақшаларға соққы жасау арқылы дыбыс шығаруымен ерекшеленеді. 1970 жылдары соққылы ішекті электр фортепианолар қайтадан коммерциялық өндіріске енді, Yamaha-ның CP 70 және CP 80 модельдерімен басталып, содан кейін Kawai Musical Instruments және Helpinstill модельдері де жасалды. 1980 жылдары цифрлық фортепианоның пайда болуымен электрлік гранд фортепианоның танымалдылығы төмендеді және өндіріс тоқтатылды. Электрлік гранд дыбысы ресми General MIDI спецификациясының бір бөлігі ретінде сақталып келеді, көптеген аспап өндірушілер Yamaha-дан CP 70 және/немесе 80 дыбысын лицензиялайды.
Experimental efforts to electrify the grand piano began in the late 1920s with the Neo Bechstein. In 1939, the first commercially available model, the RCA Storytone, was introduced. These instruments featured the traditional hammered string mechanism with pickups instead of a soundboard. In subsequent decades, other instruments now referred to as electric pianos were developed and saw wider use; these differ from electric grand pianos in that they produce sound by hammers striking metal tuning forks or reeds rather than strings. In the 1970s, hammered string electric pianos returned to commercial production, beginning with Yamaha's CP 70 and CP 80, followed by models by Kawai Musical Instruments and Helpinstill. In the 1980s, with the advent of the digital piano, the electric grand piano declined in popularity, and production ultimately ceased. The electric grand sound survives as part of the official General MIDI specification, with most instrument manufacturers licensing the CP 70 and/or 80 sound from Yamaha.
Белгілі пайдаланушылар
1939 жылы АҚШ-тың би тобының жетекшісі Шеп Филдс өзінің ансамблімен RCA Storytone аспабын қолданды. Кийн Yamaha CP 70 аспабын пайдаланады, және ол топ мүшесі Тим Райс Окслидің негізгі аспабы болып табылады. Бас әнші Том Чаплин Under The Iron Sea дәуірінде топтың CP 70-тің кішірек және тік нұсқасы – Yamaha CP 60 аспабын қолданды. Швециялық жеке орындаушы Джек Л. Стром және Токио Киз тобы да CP 70 аспабын (гитара эффект педалдары мен күшейткіштермен) дыбыстың ажырамас бөлігі ретінде пайдаланады. Polite Sleeper тобының Майкл Куртс тікелей эфирде CP 70B аспабын негізгі клавиатура ретінде ойнайды. Genesis тобының Тони Бэнксі 1978 жылдан 1980-жылдардың соңына дейін топтың музыкасында және жеке жұмыстарында Yamaha CP 70 аспабын қолданды, сондай-ақ оның топтағы әріптестері Фил Коллинз және Питер Габриэль жеке карьераларында да қолданды. Yamaha CP сериялы пианиноның тағы да бірнеше белгілі қолданушылары: Билли Джоэл ("My Life", "All for Leyna", "I Don't Want to Be Alone", "Sleeping with the Television On", "Pressure", "Surprises"); Джо Завинул, Дубстардың Стив Хиллиер, EMI үшін топтың үш альбомын CP 70B аспабында жазған; Гильерме Арантес; Split Enz тобының клавишашысы Эдди Рейнер, 1980-жылдардың басындағы топтың ең табысты кезеңінде CP 80 аспабын ойнаған; Вангелис; Джордж Дюк; ABBA тобының Бенни Андерсон; Simple Minds тобының Мик МакНейл; D'Angelo; U2 тобының The Edge; Принс; Эмерсон, Лейк және Палмер тобының Кит Эмерсон; Grateful Dead тобының Кит Годшо және Брент Мидланд; Hall & Oates ("Kiss on My List", "Private Eyes", "Did It in a Minute"); Rainbow ("Since You Been Gone"); Roxy Music ("Oh Yeah"); Toto ("Hold the Line"); Foreigner ("Waiting for a Girl Like You"); Kansas тобының Керри Ливгрен ("Lonely Wind"); Alicia Keys ("Girl on Fire") және Seabird тобының Аарон Морган.
In 1939, U. S. dance band leader Shep Fields was using an RCA Storytone with his ensemble. Keane uses the Yamaha CP 70, and is band member Tim Rice Oxley's primary instrument. Lead singer Tom Chaplin also used a Yamaha CP 60, a smaller and upright variant of the CP 70, during the Under The Iron Sea era of the band. Swedish soloartist Jack L. Stroem and the band Tokyo Keys also use the CP 70 (with guitar effects pedals and amplifiers) as an integral component of its sound. Michael Curtes of Polite Sleeper plays a CP 70B as his primary keyboard in live performances. Tony Banks of Genesis used a Yamaha CP 70 from 1978 to the late 1980s in the band's music and his solo work, as did his bandmates Phil Collins and Peter Gabriel in their respective solo careers. Other notable users of the Yamaha CP series pianos include Billy Joel ("My Life", "All for Leyna", "I Don't Want to Be Alone", "Sleeping with the Television On", "Pressure", "Surprises"); Joe Zawinul, Steve Hillier of Dubstar, who wrote all three of the band's albums for EMI on his CP 70B; Guilherme Arantes; Split Enz keyboard player Eddie Rayner, who played a CP 80 regularly throughout the group's most successful period in the early mid 1980s; Vangelis; George Duke; Benny Andersson of ABBA; Mick MacNeil of Simple Minds; D'Angelo; the Edge of U2; Prince; Keith Emerson of Emerson, Lake & Palmer; Keith Godchaux and Brent Mydland of the Grateful Dead; Hall & Oates ("Kiss on My List", "Private Eyes", "Did It in a Minute"); Rainbow ("Since You Been Gone"); Roxy Music ("Oh Yeah"); Toto ("Hold the Line"); Foreigner ("Waiting for a Girl Like You"); Kerry Livgren of Kansas ("Lonely Wind"); Alicia Keys ("Girl on Fire") and Aaron Morgan of Seabird.