Кіріспе
Канада Жоғарғы Сотының конституциялық ісі Сингх Канадаға (Жұмыспен қамту және иммиграция министріне) қарсы, [1985] 1 S. C. R. 177 – 1985 жылғы Канада Жоғарғы Сотының ісі. Ол босқындық іздеушілерінің негізгі әділет принципі бойынша ауызша тыңдауға конституциялық құқығы бар екенін анықтады. Бұл үкім Канаданың Құқықтар мен бостандықтар Хартиясы бойынша шыққан алғашқы шешімдердің бірі болды және сонымен қатар Канаданың Құқықтар туралы билліне сәйкес қабылданды. Ол Канаданың иммиграциялық заңнамасына, адам құқықтары заңнамасына, конституциялық заңнамасына және әкімшілік заңнамасына маңызды әсер етті. Сингх ісінің нәтижесінде ондаған мыңдаған босқындық іздеушілерге кешірім берілді және Канаданы әлемдегі ең либералды және ең қымбат босқындық жүйелерінің біріне ие еткен масштабты реформалар жүргізілді. Үкім шыққан күннің, 4 сәуірдің жылдығы Канадада Босқын құқықтары күні ретінде тойланады.
Singh v Canada (Minister of Employment and Immigration), [1985] 1 S. C. R. 177 is a 1985 case of the Supreme Court of Canada. It determined that refugee claimants had a constitutional right to an oral hearing, by the principles of fundamental justice. The judgment was an early decision under the Canadian Charter of Rights and Freedoms and was also decided under the Canadian Bill of Rights. It had a significant impact on immigration law, human rights law, constitutional law, and administrative law in Canada. The Singh decision resulted in amnesty being granted to tens of thousands of refugee claimants and sweeping reforms which gave Canada one of the most liberal and most expensive refugee systems in the world. The anniversary of the ruling, 4 April, has been observed in Canada as Refugee Rights Day.
Иммиграциялық саясат
Канада 1970-жылдардың басында иммиграцияға қатаң көзқарас танытты. Осы кезеңде Канадада болған шетелдік азаматтың тұрақты тұруға қол жеткізуінің жалғыз жолы – конвенциялық босқын мәртебесіне үміткер болу еді. Көптеген өтініштер Жұмыс және иммиграция департаментін көптеген адамдар жүйені өздері Канадада қалып жұмыс істеу үшін пайдаланып отыр деген ойға келтірді. Департаменттің ресурстары жеткіліксіз болды және нақты істерді қарау кешікті. Бұл мәселені шешу үшін федералды парламент 1976 жылғы Иммиграция заңының 71(1) тармағын қабылдады, онда Иммиграциялық апелляциялық кеңесі (ИАК) конвенциялық босқын мәртебесін белгілеуге жеткілікті негіздері жоқ деп санайтын барлық өтінішті қабылдамауға құқылы екендігі айтылды. Федералды соттар үміткер өтінішінің қабылдану ықтималдығын көрсетуі керек деп шешті, және бұл 1982 жылғы Квиатковскийге қарсы Жұмыс және иммиграция министрінің ісінде Канаданың Жоғарғы соты (ЖС) тарапынан расталды. Квиатковский ісіндегі апелляция берушінің адвокаты болған профессор Джулиус Грей кейіннен Жоғарғы соттың Квиатковский ісіндегі шешіміне байланысты дереу дау туындағанын, босқын мәртебесі – өмір мен өлімге қатысты құқықтық мәселе екенін және босқындарды шұғыл түрде елден шығару Канаданың халықаралық міндеттемелерін бұзуы мүмкін екенін мәлімдеді. Бұл жүйе үкіметтің мүдделерін баса дамытты, ал 1983–1985 жылдары үкімет тапсырысымен бірнеше есептер жарияланды.