Канада құқығындағы «жасырын құқықтар кодексі» теориясы: Бұл теория азаматтық бостандықтарды қорғауға бағытталған, бірақ 1978 ж. сот тарапынан қабылданбады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канадалық құқықтық теория
Canadian legal theory
Кеңейтілген құқықтар туралы теория – бұл канадалық құқықтағы теория, онда Британдық Солтүстік Америка актісінің нәтижесінде үкіметтің кейбір маңызды азаматтық бостандықтарды жоғарылауға құқығы жоқ деп ұсынылған. Бұл теория Канада Жоғарғы Сотының көпшілік шешімімен ешқашан қабылданбады және 1978 жылы сот тарапынан қабылданбады. Кейбір конституциялық ғалымдар Конституциялық актінің 1867 жылғы кіріспесіне назар аударады, олар кеңейтілген құқықтар туралы теорияның негізгі себептерін ұсынады. Кіріспедегі тиісті бөлім былай делінген:
The implied bill of rights is a theory in Canadian jurisprudence which proposed that as a consequence of the British North America Act, certain important civil liberties could not be abrogated by the government. The theory was never adopted in a majority decision of the Supreme Court of Canada, and was rejected by the court in 1978. Some constitutional scholars focus on the Preamble to the Constitution Act, 1867 as providing the underlying reasons for an implied bill of rights. The relevant part of the preamble reads:
Кейбір авторлар «принцип бойынша ұқсас» деген сөздер Канадада қоғамдық пікірдің, еркін баспасөздің және сөз бостандығының ықпалымен әрекет ететін парламенттік үкімет жүйесі болуы керек деген пікірде. Осылайша, азаматтардың пікір білдіру, жиналу немесе еркін қауымдасу мүмкіндігін жоятын заң Канаданың демократиялық парламенттік үкімет жүйесіне қайшы келер еді. Бұл Канада Конституциясындағы кеңейтілген құқықтар туралы талапқа қосымша негіз болып табылады. Канадалық құқықтар мен бостандықтар хартасы қабылданғанға дейін жиі қолданылған, бірақ парламенттік басымдық және оны жою туралы мәселелер туындағанда да маңызды болып қалады.
Some authors have taken the view that the words "similar in principle" means that in Canada there must be a parliamentary system of government, acting under the influence of public opinion, of a free press, with free speech. Thus, legislation which destroyed the citizen's ability to debate, to assemble or to associate freely would be contrary to Canada's democratic parliamentary system of government. This provides an additional underpinning for the claim of an implied bill of rights in Canada's Constitution. Invoked more often before the Canadian Charter of Rights and Freedoms was enacted, it is nonetheless important when questions of parliamentary supremacy and the override power come into play.
Жарғыдан кейінгі кезең
Жоғарғы Сот провинциялық судьялар туралы анықтамасында құқықтардың заң жобасына қатысты теорияны қайта қарастырды. Сот Хартияға және заңмен қорғалған құқықтар туралы теорияға сүйене отырып, үкіметтердің сот тәуелсіздігіне нұқсан келтірмеуіне қаулы етті. Көпшілік атап өткендей, Хартия қабылданғаннан кейін заңмен қорғалған құқықтардың дұрыс функциясы – конституциялық мәтіндердің нақты шарттарындағы "бос орындарды толтыру". Дегенмен, Сот теорияның сот тәуелсіздігінің егжей-тегжейін толықтыра алатынын айтса да, осы мақсатта Хартияға сүйенді. Сот бұл тұжырымдаманы жаңа конституциялық міндеттерді немесе шектеулерді белгілеу үшін пайдаланбады. Ламердің кең көлемді қосымша пікірі Канада конституциялық теориясын Конституциядағы құқықтардың классикалық моделіне қайтарды, бұл модель алғаш рет Альберта Пресс, Самур және Швицман істерінде қалыптастырылды, атап айтқанда:
The Supreme Court revisited the implied bill of rights theory in the Provincial Judges Reference. The Court referred to both the Charter and the implied bill of rights theory to rule that governments may not compromise judicial independence. As outlined by the majority the proper function of the implied bill of rights after the adoption of the Charter is to "fill in the gaps" in the express terms of the constitutional texts. However, while the Court stated that the theory was able to fill in the details of judicial independence, the Court actually relied on the Charter to do so. The Court fell short of using the preamble to state new constitutional obligations or limitations. Lamer CJ's extensive obiter did return Canadian constitutional theory to the classical model of rights implicit in the Constitution which was first developed in Alberta Press, Saumur and Switzman, noting:
95. Бірақ преамбуланың маңызды құқықтық салдары бар. Көбінесе преамбула заңның мақсатын анықтау үшін, сондай-ақ екіұшты заң тілін түсіндіруге көмек ретінде қолданылады. 1867 жылғы Конституциялық актінің преамбуласы осылай жұмыс істейді. Алайда, менің ойымша, одан да әрі баруға болады. Иван Рандтың сөздерімен айтқанда,
95. But the preamble does have important legal effects. Under normal circumstances, preambles can be used to identify the purpose of a statute, and also as an aid to construing ambiguous statutory language The preamble to the Constitution Act, 1867, certainly operates in this fashion. However, in my view, it goes even further. In the words of [[Ivan Rand
"Облыстық судьялар" ісінде айтылған идеялар Квебектің бөлінуіне қатысты сот мәжілісінде одан әрі дамытылды. Осы екі іс конституциялық принциптердің ауқымын кеңейтуге түсіндірілді. 1867 жылғы преамбула және Канада Конституциясы (оның жаңа қосымшасы Хартияны қоса алғанда) біртұтас ретінде қарастырылады. Конституцияның нақты ережелері негізгі, ұйымдастырушы принциптерді нақтылайды. Бұл жазылмаған принциптер "конституциялық мәтіннің нақты шарттарындағы бос орындарды толтыратын конституциялық аргументті" қалыптастыра алады және "кейбір жағдайларда соттар мен үкіметтерге міндетті" заңдық міндеттерді тудырады. Торонто (қала) v Онтарио (Бас прокурор) ісінде Жоғарғы Сот жазылмаған конституциялық принциптердің заңдарды жою үшін дербес негіз бола алмайтынын мәлімдеді.
The ideas outlined in Provincial Judges were developed further in the Reference re Secession of Quebec. Together these two cases have been interpreted to expand the reach of unwritten constitutional principles. The 1867 preamble and the Canadian Constitution (including its newer addition, the Charter) are read as a unified whole. The express provisions of the Constitution elaborate underlying, organizing principles. These unwritten principles can shape "a constitutional argument that culminates in the filling of gaps in the express terms of the constitutional text" and that in "certain circumstances give rise to substantive legal obligations" that "are binding upon both courts and governments." In Toronto (City) v Ontario (Attorney General), the Supreme Court held that unwritten constitutional principles could not serve as an independent basis to strike down legislation.