Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эберхард Дипген (13 қараша 1941 жылы туған) – неміс заңгері және саясаткер. Ол 1984 жылдан 1989 жылға дейін Батыс Берлиннің мэрі, ал 1991 жылдан 2001 жылға дейін біріккен Берлиннің мэрі қызметін атқарды. Ол Христиан-демократиялық одақтың (ХДС) мүшесі болды.
German politician
Eberhard Diepgen (born 13 November 1941) is a German lawyer and politician who served as Mayor of West Berlin from 1984 to 1989 and again as Mayor of (united) Berlin, from 1991 until 2001, as member of the Christian Democratic Union (CDU).
Ерте өмірі, білімі және мансабы
Эберхард Дипген 1941 жылғы 13 қарашада Берлиннің Веддинг ауданында дүниеге келді. Ол қала басқарушы мэрі қызметіне ие болған Берлиннің алғашқы тумасы болды. 1960 жылы орта мектепті бітіргеннен кейін Дипген Берлиндегі еркін университетінде құқық тануды оқуға түсті. Осы кезеңде ол саяси белсенділікке қатысып, 1962 жылы Христиан-демократиялық одаққа (ХДС) қосылды. "Христиан-демократиялық студенттер шеңберінің" (RCDS) мүшесі ретінде ол 1963 жылы "Еркін университеттің" "Жалпы студенттік комитетінің" (ASTA) төрағасы болып қысқа мерзімге сайланды. 1967 жылы бірінші мемлекеттік емтиханды тапсырғаннан кейін Дипген Берлин жоғары аймақтық сотында заңгерлік тәжірибеден өтті және 1972 жылы екінші мемлекеттік емтиханнан кейін адвокаттыққа қабылданды.
Eberhard Diepgen was born on 13 November 1941 in the Berlin district of Wedding. He was to become the first native of Berlin in the office of governing mayor. After graduating from high school in 1960, Diepgen began studying law at the Free University of Berlin. During this time he was already politically active and joined the Christian Democratic Union (CDU) in 1962. As a member of the "Ring of Christian Democratic Students" (RCDS), he briefly chaired the "General Student Committee" (ASTA) of the Free University in 1963. After passing the first state examination in 1967, Diepgen worked as a trainee lawyer at the Berlin Higher Regional Court and was admitted to the bar in 1972 after the second state examination.
Парламент палатасы
Берлин ХДС-да Дипген бастапқыда негізінен білім беру саясаты мәселелерімен айналысты. 1971 жылы ол штаттық кеңестің мүшесі, бағдарламалық комиссия мүшесі және штаттың атқарушы төрағасы болды. Сол жылы ол Abgeordnetenhaus-қа өтіп, 1980 жылдың желтоқсанында Генрих Луммерден кейін ХДС парламенттік фракциясының төрағасы қызметін атқарды. Рихард фон Вайцзекердің қызмет мерзімінде Дипген парламенттік фракция жетекшісі ретінде Сенаттың парламенттік саясатын қамтамасыз етуде маңызды рөл ойнады.
In the Berlin CDU, Diepgen initially dealt primarily with questions of education policy. In 1971 he became a member of the state board, member of the program commission and executive chairman of the state. In the same year he moved into the Abgeordnetenhaus and in December 1980 he took over the chairmanship of the CDU parliamentary group as the successor to Heinrich Lummer. During Richard von Weizsäcker's tenure, Diepgen, as parliamentary group leader, played a key role in securing parliamentary policy for the Senate.
Батыс
1984 жылдың ақпан айында Батыс Берлин депутаттар палатасы Дипгенді қаланың жаңа мэрі етіп сайлады. Ол Батыс Германия президенті лауазымына өту үшін отставкаға кеткен Ричард фон Вайцзекердің орнын басты. Оның басшылығымен ХДС 1985 жылғы штаттық сайлауда жеңіске жетті. Дипгеннің өкілеттігі кезінде ол Вашингтон қаласына барып, президент Рональд Рейганмен, вице-президент Джордж Бушпен және Ұлттық қауіпсіздік жөніндегі кеңесші Франк Карлуччимен кездесті. Дипгеннің өкілеттігі кезінде қаланың 750 жылдығы тойланды, оған Елизавета II патшайымы мен АҚШ президенті Рональд Рейган қатысты. Мерекелік шаралар барысында ХДС қалалық кеңесшілері мен сенаторларына қатысты жемқорлық және партиялық қаржыландыру істері де болды. 1986 жылдың сәуір айының басында сенаторлар Ламмер, Веттер және Франке отставкаға кетті. Бұл мерейтой Дипгеннің Шығыс Германия басшысы Эрих Хонеккерден Шығыс Берлинге шақырылып, мерекелік шараларға қатысу туралы алған шақыруымен де ерекшеленеді, бірақ бұл шақыру кейіннен күштен шығарылды. 1988 жылдың соңында Дипген өзінің жеке беделін пайдаланып, тұрғын үй тапшылығы және денсаулық сақтау саласындағы ұсынылатын өзгерістер сияқты жергілікті мәселелер бойынша христиан-демократтарға қарсы шабуылды болдырмау мақсатында мерзімінен бұрын штаттық сайлауды тағайындады. 1989 жылдың 29 қаңтарында сайлау қорытындысы жарияланып, Эберхард Дипген басқаратын орталық-оң коалиция көпшілігін жоғалтты. ХДС өзін ең күшті партия ретінде бекіте алғанымен, ФДП бес проценттік шектің үстінен өте алмады. Үлкен коалиция құру әрекеттері сәтсіз аяқталғаннан кейін, SPD-нің жетекші үміткері Уолтер Момпер алғаш рет екі таңбалы көрсеткіштерге қол жеткізген Альтернативті тізіммен (AL) үкіметтік одақ құрды. ХДС оппозицияға өтті, ал Эберхард Дипен оппозиция жетекшісі лауазымына қайта оралды.
In February 1984, the West Berlin House of Deputies elected Diepgen, who ran unopposed, as the city's new mayor. He replaced Richard von Weizsäcker, who resigned to take the post of President of West Germany. Under his leadership, the CDU won the 1985 state elections. During Diepgen's tenure, he visited Washington, D. C. for meetings with President Ronald Reagan, Vice President George H. W. Bush, and National Security Advisor Frank Carlucci. Diepgens tenure also saw the glamorous celebrations for the city's 750th anniversary, with visits from Queen Elizabeth II and US President Ronald Reagan. The celebrations also saw corruption and party donation affairs, for the CDU City councilors and senators. At the beginning of April 1986, Senators Lummer, Vetter and Franke had resigned. The anniversary is also notable for Diepgen being invited by East German leader Erich Honecker to come to East Berlin to join celebrations, an invitation later canceled. In late 1988, Diepgen called a state election on relatively short notice, hoping to capitalize on his personal popularity and to pre empt an assault on the Christian Democrats over local problems such as a housing shortage and unpopular national policies, including proposed changes in the health service. When the results came in on 29 January 1989, the centre right coalition led by Eberhard Diepgen lost its majority. Although the CDU was just able to assert itself as the strongest party, the FDP failed, however, at the five percent hurdle. When efforts to form a grand coalition were unsuccessful, the SPD top candidate Walter Momper formed a government alliance with the Alternative List (AL), which had achieved a double digit result for the first time. The CDU went into opposition, and Eberhard Diepen returned to the position of leader of the opposition.
Біріккен
1990 жылдың қазан айында Германияның қайта бірігуімен Шығыс және Батыс Берлин қайта бірікті, ал қаланың төрт держава статусы аяқталды. Біріккен Берлиндегі алғашқы штаттық сайлау 1990 жылдың 2 желтоқсанында өтті, нәтижесінде ХДС партиясы 40,3 пайыз дауыспен ең күшті партия ретінде қайтадан бекітілді. Бұрынғы ХДС-ФДП коалициясы көпшілікке үш дауыс жетпейтіндіктен, Дипген SPD-мен үлкен коалиция құрды. 1991 жылдың 24 қаңтарында Abgeordnetenhaus Дипгенді басқарушы мэр етіп сайлады. Дипген дереу әкімшілік пен Сенат кеңсесін Шенебергтен Берлиннің Митте ауданындағы қалалық ратушасына көшіруді бастады. Бундестаг пен Федералды үкіметтің Берлинге көшірілуі де оның екінші мерзіміне сәйкес келді. Қызығы, Берлин 1991 жылы Бундестаг пен көптеген мемлекеттік мекемелерді Берлинге көшіру туралы шешімге қарамастан, Бундесратты Боннда қалдыруға дауыс берген штаттардың бірі болды; Бундесрат ақырында жаңа астанаға көшірілді. 1991 жылы Дипген қаланың "адамдар қуғын-сүргінге ұшырап, өлтірілген диктатураның" символынан арылу үшін Лениннің 3,5 тонналық мүсінін алып тастауға бұйрық берді. 1996 жылдың мамыр айында Дипген, Федералды көлік министрі Маттиас Виссманмен және Бранденбург премьер-министрі Манфред Столпемен бірге 1996 жылдың 28 мамырында Шёнефельдті жаңа Берлин Бранденбург әуежайының орны ретінде бекітті. Бұл консенсустық шешім кейін тиісті штаттық заң шығарушылармен расталды. 1996 жылы Дипген Столпемен бірлесіп ұйымдастырған Берлин мен Бранденбургті біріктіру туралы референдумды да қолдады. 1999 жылы жаңалықтар құралдары Дипген мен АҚШ Мемлекеттік департаменті арасындағы дау туралы хабарлады. Дау АҚШ-тың Берлиндегі жаңа елшілігіне басқа елдерге қарағанда арнайы қауіпсіздік шараларын талап етуіне байланысты болды, олардың арасында Ұлыбритания мен Франция да бар. Нәтижесінде, елшілік құрылысы қауіпсіздік үшін қандай буферлік аймақ қажет екені туралы дауға байланысты бірнеше жылға кешіктірілді. 2000 жылдың басында ХДС-тің қайырымдылық скандалына қатысты мәлімдемелерден кейін Дипген партияның жаңа төрағасы болуға ниеттенген Ангела Меркельге қарсы шықты. 2000 жылдың 6 шілдесінде Дипген Виндхук мэрі Маттеус Шиконгомен екі қала арасындағы серіктестік туралы келісімге қол қойды. 2000 жылдың қыркүйегінде Дипген Шығыс Германияның Политбюросының екі бұрынғы мүшесі, Гюнтер Шабовски мен Гюнтер Клейберді, Берлин қабырғасындағы ату саясатына қатысқандары үшін түрмеге жабылғандарына байланысты кешірді. 2001 жылдың маусым айында Социал-демократтар Дипгеннің үкіметінен шығып, оны басқарудағы нашарлық пен жемқорлыққа айыптап, оған сенімсіздік білдірді. Дипген отставкаға кетті, ал Клаус Воурейт әкім міндетін атқарушы болды. 2002 жылғы федералды сайлау алдында Дипген сайлау тізімінде жоғары орын алуға мүмкіндік алмағандықтан Берлиндегі ХДС төрағасы лауазымынан кетті. Оның орнын Йоахим Зеллер басты.
With the re unification of Germany in October 1990, East and West Berlin re united and the four power status of the city expired. The first state elections of the united Berlin took place on 2 December 1990 and resulted in the CDU reasserting itself as the strongest party with 40.3 percent of the vote. As the former CDU FDP coalition were three short of a majority, Diepgen formed a grand coalition with the SPD. On 24 January 1991, the Abgeordnetenhaus elected Diepgen as governing mayor. Diepgen immediately initiated the relocation of the seat of the governing mayor and the Senate Chancellery from Schöneberg to Berlin's town hall in the Mitte district. The move of the Bundestag and Federal Government to Berlin also fell into his second term of office. Interestingly, Berlin was among the states that voted in 1991 to keep the Bundesrat, in Bonn, despite the decision to move the Bundestag and most government agencies to Berlin; the Bundesrat was eventually moved to the new capital. Also in 1991, Diepgen ordered the removal of a 3.5 tonne sculpture of Lenin, wanting to rid the city of an icon of a "dictatorship where people were persecuted and murdered." In May 1996, Diepgen – together with the Federal Minister of Transport Matthias Wissmann and the Minister President of Brandenburg Manfred Stolpe – committed to Schönefeld as the site for the new Berlin Brandenburg Airport on 28 May 1996. This so called consensus decision was later affirmed by the respective state legislatures. In 1996, Diepgen also campaigned in favor of the ultimately unsuccessful referendum to unite Berlin and Brandenburg he had spearheaded with Stolpe. In 1999, news media first reported about a dispute between Diepgen and the U. S. Department of State over American demands for special security treatment for its new Berlin embassy not sought by other countries that had built embassies in the same area, including Britain and France. As a result, the construction of the embassy was delayed over several years by a dispute over how large a buffer zone it requires for security. Amid the revelations of the CDU donations scandal in early 2000, Diepgen opposed Angela Merkel as new chairwoman of the party. On 6 July 2000, Diepgen signed a treaty with Matheus Shikongo, the Mayor of Windhoek, on a twin city partnership between the two municipalities. In September 2000, Diepgen pardoned two former members of the East German Politburo, Günter Schabowski and Günther Kleiber, who were jailed for their role in East Germany's shoot to kill policy at the Berlin Wall. In June 2001, the Social Democrats withdrew from Diepgen's administration and tabled a motion of no confidence in Diepgen, accusing him of mismanagement and corruption. Diepgen resigned, and Klaus Wowereit became acting mayor. Ahead of the 2002 federal elections, Diepgen resigned as chairman of the CDU in Berlin after having failed to secure the top position on the party's list for the elections. He was succeeded by Joachim Zeller.
Дау
1986 жылы Дипген заң бойынша талап етілгендей партиялық жарна ретінде соманы жарияламастан, жылжымайтын мүлік инвесторы Курт Франкеден 50 000 Батыс Германия маркасын, немесе шамамен 21 000 доллар қабылдағанын мойындады. Кейін қала әкімі жалпы сома 75 000 маркаға жететін болса мүмкін екенін қосты. Сыбайлас жемқорлыққа қатысты айыптаулар аясында барлығы 37 кәсіпкер мен саясаткер тергеуге алынып, 100-ден астам кеңселер мен үйлер тінтілді. 1992 жылы актриса Марлен Дитрихтің қорымында өткен қарапайым қызметте, қаланың ресми құрмет көрсетуден бас тартқанына ашуланған берлиндықтар Дипгенге наразылық білдірді. Дипген Еуропадағы өлтірілген еврейлерге арналған ескерткіштің ашылу салтанатына қатыспады, оның күнтізбесі тым тығыз екенін айтты. Ол теолог Рихард Шрёдер ұсынған, тек "Өлтірме" деген сөздер жазылған, әлдеқайда кіші тас ескерткіш жоспарын қолдады, оның дәлдігі, қадір-қасиеті және қарапайымдылығы Питер Айзенманның жобасынан гөрі зор күш береді деп санады.
In 1986, Diepgen acknowledged accepting 50,000 West German marks, or about $21,000, from real estate investor Kurt Franke without having reported the amount as a party contribution as demanded by law. The Mayor later added that the total might have been 75,000 marks. As part of the bribery allegations, a total of 37 businessmen and politicians were under investigation, and more than 100 offices and homes were searched. At the funeral of actress Marlene Dietrich in 1992, a simple graveside service at Städtischer Friedhof III, Diepgen was booed by Berliners who had been angered and disappointed by the city's failure to mount a formal tribute. Diepgen did not attend the inauguration of Memorial to the Murdered Jews of Europe, stating his agenda was too full to make it. He had backed a plan for a far smaller stone memorial inscribed simply with the words Thou Shalt not Kill proposed by theologian Richard Schröder, saying that its precision, dignity and modesty gave it more power than Peter Eisenman's project.