Герхард Шрёдер: Неміс саяхатшысының өмірбаяны (1910-1989)

Кіріспе

Герхард Шредер (1910–1989) – неміс саясаткері және Христиан-демократиялық одақ (ХДС) партиясының мүшесі. 1953 жылдан 1961 жылға дейін Ішкі істер федералды министрі, 1961 жылдан 1966 жылға дейін Сыртқы істер министрі, ал 1966 жылдан 1969 жылға дейін Қорғаныс министрі қызметін атқарды. 1969 жылғы сайлауда ол Германия Федеративтік Республикасы (Батыс Германия) Президенті лауазымына кандидат болды, бірақ Густав Хайнеман одан көп дауыс жинады.

Өмір

Темір жол қызметкерінің ұлы Шредер, сол кездегі Пруссияның Рейн провинциясының бір бөлігі болған Саарбрюкенде дүниеге келді. Абитур емтиханын тапсырғаннан кейін, ол Кенигсберг университетінде заң білімін алып, екі семестрді Эдинбург университетінде оқыды, онда, өзінің айтуынша, британдық өмір салтымен танысты. 1932 жылы ол Бонн қаласында оқуын аяқтады және өзін ұлттық-либералдық неміс халық партиясының университет тобына арнады. Шредер 1932 және 1936 жылдары бірінші және екінші мемлекеттік емтиханды тапсырды. 1934 жылы докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін, Берлиндегі Кайзер Вильгельм қоғамында кеңесші болып жұмыс істеді. Боннда референтарий болып жұмыс істеген кезде, ол 1933 жылдың 1 сәуірінде нацистік партияға және сондай-ақ SA-ға қосылды. Ол заң фирмасында жұмыс істеп, 1939 жылы адвокаттық куәлігін алып, салық кеңесшісі болып жұмыс істеді. 1941 жылдың мамырында ол НСДАП-тан шықты (бұл өте сирек кездесетін жағдай). Сол айда, және мүмкін осыған байланысты, ол әйелі Бригитта Шрёдер (құрметті Ландсберг) -ге үйленді, оның еврей тегі болғандықтан, оның қарулы күштерінің жоғары жағынан ерекше рұқсат алу қажет болды. Ол 1953-1961 жылдары Ішкі істер министрі, ал 1961-1966 жылдары Сыртқы істер министрі болып, канцлер Конрад Аденауэр мен Людвиг Эрхард үкіметтерінде федералдық лауазымдарды атқарды. 1966-1969 жылдары ол канцлер Курт Георг Кизингер басшылығымен Қорғаныс министрі болды. 1969 жылы Герхард Шрёдер Федералдық президенттікке кандидат болды (CDU және NPD қолдауымен), бірақ үшінші сайлау турында Федералдық жиналыстың дауыс беруімен (49,4% - 48,8%) Г. Хайнеманнан жеңілді (оны FDP қолдады). Саяси мансабынан кейін Шрёдер бұрынғы саясаткерлер, дипломаттар және экономикалық шенеуніктердің талқылау үйірмесін ұйымдастырды, олар жаңа дәуірдің жаһандық мәселелері туралы ой-пікір алмастырып, күнделікті саясатқа араласпады. Ол Рейган әкімшілігін қолдады және SDI бағдарламасын жақтады. Бундестагтағы соңғы сөйлесі 1984 жылдың 17 маусымында болды, ол 1953 жылғы қанды көтерілістің естелік шарасында сөз сөйледі. Шрёдер 1989 жылдың 31 желтоқсанында Сильт аралындағы үйінде қайтыс болды. Оның қайтысынан кейін, 1990 жылдың 12 қаңтарында Германия Бундестагы оған пленарлық залда мемлекеттік деңгейде құрмет көрсетті. Герхард Шрёдер Сильт аралындағы Кейтумдағы Санкт-Северин шіркеуінің зиратында жерленді.

The son of a railway official, Schröder was born in Saarbrücken, then part of the Prussian Rhine Province. Having passed his Abitur exams, he went on to study law at the University of Königsberg and two semesters abroad at the University of Edinburgh, where he, according to his own accounts, became familiar with a British way of life. In 1932 he finished his studies in Bonn he had committed himself to the university group of the national liberal German People's Party. Schröder passed the first and second Staatsexamen in 1932 and 1936. Having obtained his doctorate in 1934 he worked as a consultant at the Kaiser Wilhelm Society in Berlin. Still as a referendary in Bonn, he had joined the Nazi Party on 1 April 1933 and also the SA. He continued his career as a law firm employee and in 1939 obtained an attorney's certificate and worked as a tax lawyer. He left the NSDAP in May 1941 (a rather rare occurrence). In the same month and perhaps in connection, he married his wife, Brigitte Schröder née Landsberg, needing she was half Jewish with an extraordinary permission by his Armed Forces superiors. He held federal office as Minister of the Interior (1953–1961) and as Minister of Foreign Affairs (1961–1966) in the cabinets of Chancellor Konrad Adenauer and of Ludwig Erhard. From 1966 to 1969 he served as Minister of Defence under Chancellor Kurt Georg Kiesinger. In 1969 Gerhard Schröder ran for the Office of the Federal President (supported by CDU and NPD), but he was beaten by Gustav Heinemann, the nominee of the SPD (supported by FDP), at the third ballot with 49.4% to 48.8% of the votes of the Federal Assembly. In the years following his active political activity, Schröder maintained a private discussion circle of former politicians, diplomats and economic officials who philosophized about the global problems of the new era but no longer intervened politically in day to day business. He supported the Reagan administration and endorsed the SDI program. His last appearance in the Bundestag was on 17 June 1984, when he held the ceremonial address of the commemoration ceremony of the June 1953 bloody uprising. Schröder died on 31 December 1989 in his house on Sylt. After his death, the German Bundestag honored him on 12 January 1990 with a state act in the plenary hall. Gerhard Schröder was buried in the cemetery of the island church of St. Severin in Keitum, Sylt.