Америкалық прогрессивті білім беру қозғалысының негізін қалаушысы Фрэнсис Уэйленд Паркер

Кіріспе

Франсис Уэйланд Паркер (9 қазан 1837 - 2 наурыз 1902) – АҚШ-тағы прогрессивті мектеп қозғалысының негізін қалаушы. Ол білім берудің адамның жан-жақты дамуын – ақыл-ойы, денесі және моральдық қасиеттерін қамтуға тиіс деп есептеді. Джон Дьюи оны «прогрессивті білім берудің әкесі» деп атады. Ол баланың мүддесі мен тілдік дағдыларын ескеретін оқу бағдарламасын жасауға ұмтылды. Ол біркелкі стандарттауға, жеке жаттығуларға және жаттап оқуға қарсы болды. Білім берудің жай ғана оқушыларға ақпарат құю емес, оларды өздігінен ойлауға және тәуелсіз тұлғаларға айналуға баулу екенін көрсетті.

Өмірбаян

Паркер Нью-Гэмпшир штатының Хиллсбороу округіне қарасты Бедфорд қаласында дүниеге келген. Ол мемлекеттік мектептерде білім алып, 16 жасында Нью-Гэмпширде ауыл мұғалімі болып қызмет жолын бастады. Ол Нью-Гэмпшир штатының Боскавен қаласындағы Корсер-Хилл мектебінде 75 баланы оқытып, айына 15 доллар табады. Оның көптеген шәкірттері өзінен үлкен және оқу бағдарламасының көбірек бөлігін білген. Боскавенде сабақ бергеннен кейін ол Нью-Гэмпшир штатының Оберн қаласында сабақ бере бастады, айына 18 доллар табады. 16 жасында ол Массачусетс штатының Хинсдейл қаласында сабақ берді, ақырында Нью-Гэмпшир штатының Пискатаквис қаласындағы барлық грамматикалық мектептерді басқарыпты. 21 жасында ол Кароллтон қаласында (Иллинойс штаты) мектеп директоры болды. 1861 жылдың тамызында, Америка Азамат соғысының басында Паркер 4-ші Нью-Гэмпшир ерікті жаяу әскері құрамына жеке жауынгер ретінде кірді. Ол лейтенант болып сайланды, кейіннен капитан және рота командирі болды. Ол 1865 жылы қаңтарда подполковник және 4-ші Нью-Гэмпшир полкінің командирі болып тағайындалды, ол Флорида штатының Сент-Огастин қаласында қызмет етті. Ол 1865 жылы мамыр айында Солтүстік Каролинада тұтқындалып, тұтқынға алынды. Соғыс аяқталғаннан кейін полковник Паркер оқытуды қайтадан бастады, алдымен Огайо штатында, ол Дейттондағы (Огайо штаты) мектептің басшысы болды. 1872 жылы ол Берлиннің Гумбольдт университетінде білім алу үшін Германияға барды. Еуропада Паркер Еуропалық теоретиктер ұсынған, мысалы, Жан Жак Руссо, Фридрих Фребель, Иоганн Генрих Песталоцци және әсіресе Иоганн Фридрих Гербарт ұсынған педагогиканың жаңа әдістерін зерттеді. Паркер студенттерге жоғары қызығушылық туғызатын шығармаларды оқып, осылайша негізгі білімді белсендіре отырып, ең көп пайда әкелетінін мәлімдеді. Теңгерімді оқытуды қолдаған ол сөздерді тануға көмектесу үшін фонетика элементтерін, сондай-ақ сөз отбасыларының тізімдерін, бастауларын және ырғақтарын қолдануға шақырды. Бұл инновациялық педагог оқу, жазу, тыңдау және сөйлеу дағдыларын біріктірді. Паркер қазіргі тілдік тәжірибе мен процестерді жазу әдістерінің көпшілігін қолдады. Ол балалар өздерін қызықтыратын тақырыптар бойынша мазмұндық аймақтарда жазуы керек деп сенді және дұрыс форма тәжірибемен келеді деп сенді. Барлық жазулар баланың өз сөздік қорын пайдалана отырып, табиғи және шынайы және мәнді іс-әрекеттермен байланысты болуы керек; басқаша айтқанда, тәжірибеге негізделген жазу. Паркер мұғалім, директор және лектор болды, ол барлық балалардың жеке тақташалары болғанын қалады, сондықтан олар қателіктерден қорықпай еркін жаза алады және суреттей алады. 1875 және 1880 жылдар аралығында Паркер өзінің философиясын іс жүзінде қолдана алды, ол Массачусетс штатының Куинси қаласында мектептердің суперинтенданты болып қызмет етті. Оған бұл жұмыс ұсынылды, себебі оның жеке басы белсенді және қазіргі мектеп жүйесін өзгертуге құштар. Ол жерде ол Куинси әдісін жасады, ол қатал тәртіпті жойып, жаттап алуды баса назардан тыс қалдырды, оларды топтық іс-әрекеттер, өнер мен ғылымды оқыту және бейресми оқыту әдістері сияқты прогрессивті білім беру элементтерімен алмастырды. Ол сынақтардан, сыныптау мен рейтингтік жүйелерден бас тартты. Бұл модель сәтті деп танылды, өйткені 1879 жылы прогрессивті әдістердің сыншыларына жауап ретінде мемлекеттік тапсырыс бойынша жүргізілген сынақтар Куинси оқушыларының Массачусетс штатындағы басқа мектеп оқушыларының баллдан асып түскені анықталды. Ол өзінің теориясын Бостон мемлекеттік мектептерінің (1880-83) суперинтенданты және Чикагодағы Кук округінің қалыпты мектебінің (1883-99) директоры ретінде жүзеге асыра берді. Кук округінің жалпы білім беретін мектебінің директоры болған кезде ол Кук округінің балаларымен үнемі тәжірибе жүргізді, өзінің оқу бағдарламасын кеңейтуге және дамытуға тырысты. Ол жаңа теорияларды тәжірибеге салып, білім берудің өзінің жоспарын жетілдіруге тырысты. Ол сәтсіздіктен қорықпады, ол: "Бақытқа жетудің жолы - үнемі қателесу". Өзінің сүйкімді болмысы мен прогрессивті теорияларымен ол Кук округінің жалпы білім беретін мектебін реформалай алды. Оқу, орфография және жазу қарым-қатынас деп аталатын пәнге айналды. Апталық оқу бағдарламасына өнер және дене тәрбиесі сабақтары қосылды. Ол жаратылысты зерттеу арқылы ғылымды үйретті. Тіпті, музыкадан сабақ алатын балалармен бірге оркестр құрды. Осы уақыт аралығында Паркер білім беру туралы бес кітап жариялады: "Оқыту туралы әңгімелер" (Нью-Йорк, 1883); "Практикалық мұғалім" (1884); "Арифметика курсы" (1884); "Педагогика туралы әңгімелер" (1894); және "Географияны қалай оқыту керек" (1885). Дартмут колледжі Паркерге 1886 жылы М.А. дәрежесін берді. Білім беру мансабының келесі кезеңінде Паркер 1899-1901 жылдар аралығында жеке тәжірибелік мектеп, Чикаго институтын құрды және оның директоры болды, ол 1901 жылы Чикаго университетінің білім беру мектебіне айналды. 1901 жылы Паркер Чикаго институтын Чикаго университетінің зертханалық мектептерімен біріктірді және балабақша және бастауыш мектеп жасындағы балалармен жұмыс істеді. Өзінің теорияларын одан әрі іске асыру үшін Чикагода Фрэнсис В. Паркер мектебі ашылды, оның бастапқы тізімінде жүз сексен оқушы болды. 1912 жылы Сан-Диегода екінші мектеп құрылды. Екі мектеп те бүгінгі күнге дейін бар. Денсаулығы нашарлаған Паркер дәрігерлерінің кеңесімен жақсы климатты іздеп Оңтүстікке жіберілді. Ол 64 жасында Миссисипи штатының Харрисон округіне қарасты Пасс Кристиан қаласында қайтыс болды. Оның күлі 1902 жылдың мамыр айында Нью-Гэмпширге қайтарылды және Манчестер қаласындағы Пискатаквог зиратына жерленді. Нью-Йорк, Иллинойс, Индиана және Калифорния штаттарындағы мектептерге қосымша, 1995 жылы Паркердің прогрессивті білім беру саласына қосқан үлесі құрметіне Массачусетс штатында Фрэнсис В. Паркер чартерлік мектебі құрылды. Куинсидегі бастауыш мектеп те Паркердің есімін алып жүреді, сондай-ақ Нью-Йорк штатының Рочестер қаласындағы мектеп те оның есімімен аталады.

Parker was born in Bedford, New Hampshire in Hillsborough County. He was educated in the public schools and began his career as a village teacher in New Hampshire at age 16. He taught 75 children at Corser Hill at Boscawen, New Hampshire, making 15 dollars a month. Many of his students were older and had been exposed to more of the curriculum than him. After teaching in Boscawen, he began to teach in Auburn, New Hampshire, making 18 dollars a month. At 16 years old, he taught in Hinsdale, Massachusetts, and eventually took charge of all the grammar schools in his town Piscataquis, New Hampshire. At 21 years old he became the principal of a school in Carrollton, Illinois. In August 1861, at the beginning of the American Civil War, Parker enlisted as a private in the 4th New Hampshire Volunteer Infantry. He was elected lieutenant and was later promoted to captain and commander of the company. He was promoted to Lieutenant Colonel and commander of the 4th New Hampshire in January 1865, serving in St. Augustine, Florida—part of that time in the brig. He was captured and held prisoner in North Carolina in May 1865. After the war ended, Colonel Parker resumed teaching, first in Ohio, where he became the head of the normal school in Dayton, Ohio. In 1872, he traveled to Germany to study at the Humboldt University of Berlin. In Europe, Parker examined the new methods of pedagogy being developed there, proposed by European theorists, such as Jean Jacques Rousseau, Friedrich Fröbel, Johann Heinrich Pestalozzi and particularly Johann Friedrich Herbart. Parker asserted that students benefit most from reading works of high interest, thereby activating background knowledge. A supporter of balanced instruction, he encouraged the use of the elements of phonics, as well as lists of word families, onsets and rimes, to assist in word recognition. This innovative educator integrated the skill areas of reading, writing, listening and speaking. Parker advocated many of the current language experience and process writing approach methodologies. He believed that children should write across the content areas on subjects that interested them, for enjoyment and that the proper form would come with practice. All writing should be natural and connected to authentic and meaningful activities, using the child's own vocabulary; in other words, experience based writing. Parker was a teacher, principal and a lecturer, who wanted all children to have their own slate boards, so they could write and draw freely without fear of mistakes. Between 1875 and 1880, Parker was able to put his philosophy into practice, when he served as superintendent of schools in Quincy, Massachusetts. He was offered the job because of his dynamic personality and passion to change the current schooling system. There, he developed the Quincy Method, which eliminated harsh discipline and de emphasized rote memorization, replacing them with elements of progressive education, such as group activities, the teaching of the arts and sciences, and informal methods of instruction. He rejected tests, grading and ranking systems. The model was hailed as successful, when in 1879, responding to critics of the progressive methods, state ordered testing showed that Quincy pupils surpassed the scores of other school children in Massachusetts. He continued to implement his theories as superintendent of the Boston Public Schools (1880–83) and principal of the Cook County Normal School, Chicago (1883–99). While Principal of the Cook County Normal School he constantly experimented with the children of Cook County, trying to expand and develop his curriculum. He experimented with new theories and tried to perfect his plan for education. He was not afraid of failure, saying, "The road to success is through constant blundering". With his likeable personality and his progressive theories, he was able to reform the Cook County Normal School. Reading, spelling, and writing became a subject known as communication. Art and physical education were added to the weekly curriculum. He taught science through the study of nature. He even created a band with the children who studied music. During this period of time, Parker published five books on education, including: Talks on Teaching (New York, 1883); The Practical Teacher (1884); Course in Arithmetic (1884); Talks on Pedagogies (1894); and How to Teach Geography (1885). Dartmouth College awarded Parker the degree of M. A. in 1886. In the next phase of his educational career, Parker founded and served as principal (1899–1901) for a private experimental school, the Chicago Institute, which became the University of Chicago School of Education in 1901. In 1901, Parker merged Chicago Institute with the University of Chicago Laboratory Schools and worked with kindergarten and elementary school age children. To further put his theories into practice, the Francis W. Parker School opened in Chicago with an initial enrollment of one hundred and eighty students. A second school was founded in San Diego in 1912. Both schools exist today. In poor health, Parker was sent by his doctors to the South for a better climate. He died at age 64 in Pass Christian, Harrison County, Mississippi. His ashes were returned to New Hampshire, in May 1902 and were interred at Piscataquog Cemetery, Manchester, New Hampshire. In addition to the schools in New York, Illinois, Indiana, and California, the Francis W. Parker Charter Essential School was founded in Massachusetts in 1995, in honor of Parker's contributions to the field of progressive education. An elementary school in Quincy also bears Parker's name, as does one in Rochester, New York.