Пол Хью Эмметт: Американ химигі және катализ саласындағы пионер
Paul Hugh Emmett
Пол Хью Эмметт (1900-1985) – америкалық химик, катализ және уран изотоптарын бөлудегі жұмысымен танымал. BET теориясына үлкен үлес қосты. Ғалым, Манхэттен жобасында қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық химиялық инженер (1900–1985)
American chemical engineer (1900–1985)
Пол Хью Эмметт (22 қыркүйек 1900 – 22 сәуір 1985) – американдық химик, катализ саласындағы пионерлік жұмысымен және Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі Манхэттен жобасындағы еңбегімен танымал. Ол уран изотоптарын бөліп алу және коррозиялық уран газын жасау зерттеулерін жетекшілік етті. Эмметт сонымен қатар, беттік аудан мен газдың адсорбциясы арасындағы қатынасты түсіндіретін BET теориясына маңызды үлес қосты. Ол ғылыми мансабының барысында 23 жыл бойы Джонс Хопкинс университетінде оқытушы болып қызмет етті.
Paul Hugh Emmett (September 22, 1900 – April 22, 1985) was an American chemist best known for his pioneering work in the field of catalysis and for his work on the Manhattan Project during World War II. He spearheaded the research to separate isotopes of uranium and to develop a corrosive uranium gas. Emmett also made significant contributions to BET Theory which explains the relationship between surface area and gas adsorption. He served on the faculty of Johns Hopkins University for 23 years throughout his scientific career.
Ерте өмір
Пол Хью Эммет 1900 жылдың 22 қыркүйегінде Орегон штатындағы Портленд қаласында Джон Хью Эммет (1864 – 1943) және Лавина Хатчинс (1870 – 1941) отбасында дүниеге келген. Эмметтің әкесі теміржол инженері болған. Бала кезінде оның отбасы бір жыл бойы теміржол вагонында тұрған, ал анасы теміржол компаниясында аспазшы болып жұмыс істеген. Эммет Вашингтон орта мектебінде оқыды, онда тіл және математика пәндерінде өте жақсы нәтижелер көрсетті. Орта мектептегі таныстарының арасында болашақта екі рет Нобель сыйлығын жеңіп алған Лайнус Полинг те болды. Эммет көпшілік алдында сөйлеуден қорқып, осы дағдыны жетілдіру үшін орта мектепте де, жоғары оқу орнында да дебат командасына қатысты. Оның алғашқы физика және химия сабақтары орта мектептің соңғы курсында өтті. Эмметтің химия пәнінен соңғы курстағы ұстазы Уильям Грин оны химия саласында мансап қууға шабыстандырды. Кейіннен Эммет мектептердің "дарынды адамдарға жеткілікті икемді емес" екенін айтқан. 1918 жылы Эммет Орегон мемлекеттік университетінде химиялық инженерия мамандығы бойынша оқуға түсты. 1922 жылы бакалавр дәрежесін алғаннан кейін, Эммет Артур Ф. Бентонның жетекшілігімен Калифорния технология институтында физикалық химиядан докторлық диссертациясын қорғады. Сол кезде Калифорния технология институты басқа оқу орындарына қарағанда докторанттарға екі есе көп төлем жасады, бұл Эммет үшін бұл университеттің тартымды таңдау болуына себеп болды.
Paul Hugh Emmett was born on September 22, 1900, in Portland, Oregon to John Hugh Emmett (1864 1943) and Lavina Hutchins (1870 1941). Emmett's father was a railroad engineer. For a year in his early childhood, Emmett's family lived in a rail car while his mother worked as a cook for the rail company. Emmett attended Washington High School where he excelled in language and mathematics classes. Among his acquaintances in high school was Linus Pauling, future two time Nobel Prize winner. Emmett had a fear of public speaking, so he enrolled in the debate team in both high school and college to gain proficiency. His first high school science classes, physics and chemistry, were taken during his senior year of high school. Emmett's senior year chemistry teacher, William Green, is said to have inspired him to pursue a career in chemistry. Later in life, Emmett expressed that perhaps high schools are "simply not flexible enough for the people in the genius class." In 1918, Emmett began his studies in chemical engineering at Oregon State University. After completing his bachelor's degree in 1922, Emmett pursued his PhD in physical chemistry at the California Institute of Technology under Arthur F. Benton. At the time, the California Institute of Technology was paying PhD students nearly double what other programs were offering, making the university an enticing choice for Emmett.
Мансап
1925 жылы Эммет Орегон мемлекеттік университетінде оқытушылық қызметке қабылданды, бірақ бір жыл ғана жұмыс істеді. 1926 жылы ол Вашингтон қаласына көшіп, АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің Тұрақты Азотты Зерттеу зертханасында жұмыс бастады. Он жылдан астам Эммет аммиак синтезіне катализді енгізуге бағытталған тәжірибелер жүргізді. 1937 жылы Эммет Ральф Витт, Чарльз Бонилла және Ллойд Логанмен бірге Джонс Хопкинс университетінде Химия және Газ инженериясы кафедрасын құруға қосылды. 1937 жылдан 1943 жылға дейін ол кафедра меңгерушісі болды. Осы кезеңде Эммет Брунауэр-Эммет-Теллер (BET) теориясы бойынша маңызды еңбегін жариялады, ол 1967 жылы оған Химия бойынша Нобель сыйлығына ұсынуға негіз болды. 1943 жылы Эммет Джонс Хопкинс университетінен кетіп, Гарольд Урейдің жетекшілігімен Колумбия университетіндегі Манхэттен жобасында бөлім бастығы болды. 16 ай бойы Эмметтің зертханасы уран изотоптарын бөлу және уранды коррозиялық газға айналдырумен айналысты.
In 1925, Emmett accepted a teaching position at Oregon State University, but only remained for a year. In 1926, he moved to Washington, D. C. to work at the US Department of Agriculture's Fixed Nitrogen Research Laboratory. For over a decade, Emmett led experiments attempting to incorporate catalysis into the synthesis of ammonia. Emmett joined Johns Hopkins University in 1937 to establish the Department of Chemical and Gas Engineering alongside Ralph Witt, Charles Bonilla, and Lloyd Logan. He was the chair of the department from 1937 to 1943. During this period, Emmett published his famous work on the Brunauer Emmett Teller (BET) Theory, which later earned him a Nobel Prize in Chemistry nomination in 1967. In 1943, Emmett left Johns Hopkins University to become a division chief on the Manhattan Project at Columbia University under the directive of Harold Urey. For 16 months, Emmett's lab focused on separating uranium isotopes and converting uranium into a corrosive gas.
Өлім және мұра
Эммет өмірінің соңғы кезеңдерінде Паркинсон ауруымен және ми ісігімен күресті. Эмметтің диссертациясы сутек газымен никель және темір металл оксидтерінің тотығу-тотықсыздану реакциясының автокатализіне арналған. 1925 жылы Калтех институтында Эммет пен Линус Паулинг барий сульфатының кристалдық құрылымы туралы бірлескен мақала жариялады.
Emmett had Parkinson's disease and a brain tumor during the later stages of his life. Emmett's thesis was on the autocatalysis of the nickel and iron metal oxide reduction reaction with hydrogen gas. In 1925 while at Caltech, Emmett and Linus Pauling published a paper together on the crystal structure of barium sulfate.
Азотты бекіту
Фиксирленген азотты зерттеу зертханасында Эмметтің зерттеу мақсаттары азотты бекітуді және оның тыңайтқыштар, азық-түлік және жарылғыш заттар өндірісіне қолданылуын зерттеу болды. Осы зертханада 11 жыл жұмыс істеген кезінде Эммет темір катализаторларында аммиактың синтезі мен ыдырауын, сондай-ақ газ тәрізді адсорбцияны зерттеді. Каталитикалық реакциялардың механизмдерін зерттеу үшін ол тұрақты азот изотоптарын пайдаланды. Бұл теорияның катализ саласындағы маңызы зор, және бұл теория бүгінгі күнге дейін "кеуекті көміртектің беттік ауданын анықтау үшін ең көп қолданылатын әдіс" болып табылады.
At the Fixed Nitrogen Research Laboratory, Emmett's research goals were to study nitrogen fixation and its applications to the production of fertilizer, food, and explosives. Emmett also studied the synthesis and decomposition of ammonia over iron catalysts and gaseous adsorption during his 11 years at this lab. He used stable nitrogen isotopes to study the mechanisms of the catalytic reactions. The ramifications of this theory are immense in the catalysis field and this theory is still the "most frequently used method for surface area determinations of porous carbons."