Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1949 жылғы фильм
1949 film
«Ол сары лента тақты» – Джон Фордтың режиссерлігімен және Джон Уэйннің басты рөлде ойнауымен 1949 жылы түсірілген американдық Technicolor батыс фильмі. Бұл Фордтың «Кавалерия трилогиясының» екінші фильмі, сондай-ақ «Форт-Апачи» (1948) және «Рио-Гранде» (1950) фильмдері де осы трилогияға кіреді. 1,6 миллион долларлық бюджетпен фильм сол кезге дейін түсірілген ең қымбат батыс фильмдерінің бірі болды. «RKO» студиясы үшін бұл үлкен табысқа жеткен фильм болды. Фильм АҚШ әскері арасында танымал болған «Ол сары лента тақты» әнінің атымен аталады. Фильм Аризона және Юта штаттарының шекарасында орналасқан Навахо үндістерінің қорығындағы Монумент аңғарында түсірілді. Форд және оператор Уинтон Ц. Хох фильмнің көптеген кадрларын Фредерик Ремингтонның суреттері мен мүсіндерінен шабыт алып жасады. 1950 жылы Хох «Үздік түсірілім» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Сондай-ақ фильм 1950 жылғы «Үздік жазылған американдық батыс фильмі» номинациясына ие болды (бұл сыйлықты Америка жазушылар гильдиясы «Сары аспанға» берді).
She Wore a Yellow Ribbon is a 1949 American Technicolor Western film directed by John Ford and starring John Wayne. It is the second film in Ford's "Cavalry Trilogy", along with Fort Apache (1948) and Rio Grande (1950). With a budget of $1.6 million, the film was one of the most expensive Westerns made up to that time. It was a major hit for RKO. The film is named after "She Wore a Yellow Ribbon", a song popular with the US military. The film was shot on location in Monument Valley utilizing large areas of the Navajo reservation along the Arizona Utah state border. Ford and cinematographer Winton C. Hoch based much of the film's imagery on the paintings and sculptures of Frederic Remington. Hoch won the Academy Award for Best Cinematography, Color in 1950. It was also nominated as 1950's Best Written American Western (which the Writers Guild of America awarded to Yellow Sky).
Сюжет
1876 жылы тамызда зейнетке шығу алдында, Форт Старк бекінісінде, шағын шекаралық әскерлік постында, қартайған атты әскердің қарт ардагері Нейтан Каттинг Бриттлске соңғы міндет тапсырылады: Джордж Армстронг Кастердің жеңілісінен кейін Шайен және Арапахо тайпаларының резервациясынан қашуын тоқтату және жаңа шекаралық соғыстың алдын алу. Бриттлстің міндеті екінші бұйрықпен күрделенеді: командирінің әйелі мен қызы Эбби Оллшард пен Оливия Дэндриджді шығысқа қарай жол тартқан пошта вагонына жеткізу. Оның әскер офицерлері, 1-ші лейтенант Флинт Кохилл мен 2-ші лейтенант Росс Пеннелл, капитан және ұстаздарының зейнетке шығуын күтіп, Оливияның махаббаты үшін бәсекелеседі. Капитан Бриттлске миссиясында бас барлаушы сержант Тайри, бұрынғы Конфедерация атты әскерінің капитаны; бірінші сержант Квинканнон; және майор Оллшард, Бриттлстің көп жылдық досы және командирі көмектеседі. Екі миссиясы да сәтсіз аяқталғаннан кейін Бриттлс әскерімен бірге зейнетке шығу үшін Форт Старкке оралады. Оның лейтенанттары миссияны далада жалғастырады, ал Бриттлс "пост пен армияны тастағаннан кейін" оларға қосылады. Тағы да көп адамның өмірін құрбан етуге ықыласы жоқ Бриттлс, ескі досы, "Жолаушы пони" басшысымен бейбітшілік орнатуға тырысады. Бірақ ол да сәтсіз аяқталғанда, ол қанды соғыстан аулақ болу үшін қауіпті жоспар құрастырады: көтерілісшілердің жылқыларын лагерьден қуып шығып, оларды өз резервацияларына жаяу оралуға мәжбүр етеді, ал лейтенант Кохиллдің атты әскері оларды қашықтан қадағалайды. Бриттлс скауттар бастығы лауазымына шақырылып, генерал-лейтенант шеніне көтеріледі – бұл шешімді генералдар Фил Шеридан мен Уильям Текумсе Шерман, сондай-ақ президент Улисс С. Грант мақұлдайды. Оливия мен лейтенант Кохилл құда болады. Фильм атты әскердің патрульдеу үшін жолмен келе жатқан көрінісімен аяқталады.
On the verge of his retirement in August, 1876 at Fort Starke, a small Frontier Army post, aging cavalry veteran Nathan Cutting Brittles is given one last mission: to deal with a breakout by the Cheyenne and Arapaho from their reservation following the defeat of George Armstrong Custer at the Battle of the Little Big Horn, and prevent a new frontier war. Brittles' task is complicated by a second order: to deliver his commanding officer's wife and niece, Abby Allshard and Olivia Dandridge, to an eastbound stage. His troop officers, 1st Lt. Flint Cohill and 2nd Lt. Ross Pennell, vie for the affections of Olivia while uneasily anticipating the retirement of their captain and mentor. Assisting Capt. Brittles with his mission is his chief scout, Sgt. Tyree, a one time Confederate captain of cavalry; his first sergeant, Quincannon; and Maj. Allshard, Brittles's long time friend and commanding officer. After apparently failing in both missions, Brittles returns with the troop to Fort Starke to retire. His lieutenants continue the mission in the field, joined by Brittles after "quitting the post and the Army". Unwilling to see more lives needlessly taken, Brittles takes it upon himself to try to make peace with his old friend Chief Pony That Walks. When that too fails, he devises a risky stratagem to avoid a bloody war by stampeding the renegades' horses out of their camp, forcing them to return to their reservation on foot, trailed at a discreet distance by Lt. Cohill's troop of cavalry. Brittles is recalled to duty as Chief of Scouts with the rank of Lt. Colonel—a U. S. War Department order endorsed, he is pleased to see, by Gens. Phil Sheridan and William Tecumseh Sherman, and by President Ulysses S. Grant. Olivia and Lt. Cohill become engaged. The film ends with the troop of cavalry trotting down the road on patrol.
Кастинг
Алғашында режиссер Форд басты рөлге кімді таңдау керегіне көзі жетпеді. Дегенмен, ол Джон Уэйнды бұл рөлге алғысы келмеді, себебі басқа факторлармен қатар, Уэйн өзінен жиырма жылға үлкен кейіпкерді ойнайтын еді. 1948 жылы Уэйннің «Қызыл өзен» фильміндегі ойыны Фордтың пікірін өзгертті, ол «Мен осы алыптің актер екенін білмеппін!» деп айғайлады. Форд Уэйннің актер ретінде едәуір жетілгенін және енді осы фильмдегі кейіпкерді ойнауға қабілетті екенін түсінді. Түсірілім аяқталғаннан кейін Форд Уэйнге «Енді сен актерсің» деп жазылған торт сыйлады. Бұл рөл Уэйннің өзіне ең ұнайтын рөлдерінің біріне айналды. Көкжиекте нағыз дауыл көтерілді. Хох ауа райы нашарлағандықтан камераларды жинап бастады, бірақ Форд оған түсіруді жалғастыруға бұйырды. Хох сахнаға жеткілікті жарық жоқ екенін және, ең бастысы, дауыл камералардың үстінен өтсе, олар найзағай тартуға болатын нысанаға айналуы мүмкін екенін айтты. Форд Хохтың наразылығына құлақ қоймады; дауыл келіп, актерлер мен түсірілім тобын суға малып, сахнаны аяқтады. Кейін Хох осы көріністің түсіріліміне қатысты Фордқа шағымдану үшін Американың Кинематографистер Қоғамына хат жазды. Ол Фордтың күнімізгі түсірілімді аяқтағанын, бірақ суретші дауыл тұрғанда Хохтан азайған жарықта түсіруге рұқсат сұрағанын айтты. Хох: «Тым қараңғы, Джек. Мен түсіремін, бірақ ештеңеге уәде бере алмаймын». Содан кейін Форд: «Винни, линзаны аш және бастайық. Егер жақсы болмаса, мен жауапкершілікті қабылдаймын». Винни: «Жарайды, Джек», - деді. Бұл Джон Фордтың Technicolor форматында түсірілген екінші фильмі еді. Алғашқысы – «Мохок бойындағы барабандар» (1939).
Director Ford initially was uncertain whom to cast in the lead role. However, he knew that he did not want John Wayne for the part—considering, among other factors, that Wayne would be playing a character over twenty years older than he was at the time. Reportedly, Wayne's 1948 performance in Red River changed Ford's mind, causing him to exclaim, "I didn't know the big son of a bitch could act!" Ford realized Wayne had grown considerably as an actor, and was now capable of playing the character he envisaged for this film. When shooting was completed, Ford presented Wayne with a cake with the message, "You're an actor now". The role also became one of Wayne's favorite performances. a real thunderstorm grew on the horizon. Hoch began to pack up the cameras as the weather worsened only for Ford to order him to keep shooting. Hoch argued that there was not enough natural light for the scene and, more importantly, the cameras could become potential lightning rods if the storm swept over them. Ford ignored Hoch's complaints; completing the scene as the thunderstorm rolled in, soaking the cast and crew. Hoch later had filed a letter of complaint against Ford with the American Society of Cinematographers over the filming of this scene. He says Ford had finished shooting for the day, but when the picturesque storm brewed he asked Hoch if they could shoot in the declining light. Hoch answered, "It's awfully dark, Jack. I'll shoot it. I just can't promise anything". Ford then instructed, "Winnie, open her up [the camera lens] and let's go for it. If it doesn't turn out, I'll take the rap". Winnie complied, saying, "Fair enough, Jack". This was the second John Ford movie filmed in Technicolor. The first was Drums Along the Mohawk (1939).
Жарияланым
Театр плакатында басты рөлдегі актер униформасымен бірге сары түсті мойын орамал тағынып тұр, ал оның артында сары баннер (пропорциясы мен пішіні әдемі лентаны еске түсіреді), ол әйелдің иығына 270 градусқа дейін оралып тұр.
A theater poster featured the male lead wearing a yellow neckerchief with his uniform and a yellow banner (with proportions and shape evocative of a stylish ribbon) behind him, that also looped some 270 degrees around the female lead's shoulders.
1958 жылғы теледидар пилоты
1958 жылы Джеймс Уорнер Белла жазған, «Command» деп аталатын сәтсіз телепилотта Эверетт Слоан капитан Бриттлс рөлінде, ал Бен Купер лейтенант Кохилл рөлінде ойнады.
A 1958 unsuccessful television pilot written by James Warner Bellah titled Command starred Everett Sloane as Captain Brittles and Ben Cooper as Lt Cohill.
Марапаттар
"Ол сары лента киген" фильмі 1950 жылғы "Оскар" сыйлығын "Түсті ең үздік операторлық жұмыс" номинациясы бойынша Уинтон С. Хохқа бұйырды.
She Wore A Yellow Ribbon earned the 1950 Academy Award for Best Cinematography, Color for Winton C. Hoch.