Ауыл шаруашылығы руханиаты: Адам мен жердің үйлесімділігі
Agricultural spiritualism
Ауыл шаруашылығы руханиаты – тағам өндіру, жануарлар мен адамның рухани байланысы. Өнімділік пен рухани даму арасындағы метафоралық байланыс, этикалық мәселелерді қарастырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ауыл шаруашылығының руханилығы немесе Ауыл шаруашылығының рухы – тамақ өндірісі мен тұтыну тұжырымдары мен адамзаттың мәнді рухани табиғаты байланысты деген идеяны білдіреді. Ол руханилық адам санасының ішкі қасиеті екенін, мүмкін оның нәтижесі екенін, және оны дамытатындардың барлығына қолжетімді екенін үйретеді. Ауыл шаруашылығымен байланыс – тарих бойы көптеген мистиктер қолданған тілдегі "өсіру" сияқты ауыл шаруашылығына тән метафораларды қамтиды. Осы идеяның жақтастары осы байланысты негіздеу үшін мынадай себептерді келтіреді: Ауыл шаруашылығы – әлем халқының көпшілігінің басты көңілі толған мәселесі болған дәуірде қалыптасқан діндердің негізгі кітаптары жинақталды; ауыл шаруашылығының өнімділіктің оңтайлы жағдайларын жасауға бағытталған тәсілі дәстүрлі діндердің көрегендікке немесе даналыққа жетуге ұсынған жолдарымен үйлеседі; тарихи тұрғыдан алғанда, ауыл шаруашылығын қабылдау халықтың бір бөлігін руханилықты түсінуге бейілді болуға мүмкіндік берді. Руханилықты түсіну арқылы ауыл шаруашылығы руханилығы ауыл шаруашылығындағы этикалық мәселелерді шешуге көмектеседі. Бұл – күнделікті амал арқылы жердің рухы мен халықтың рухы арасында байланыс орнату және қарым-қатынас құрудың жолы болып табылады.
Agricultural spiritualism or the Spirit of Agriculture refers to the idea that the concepts of food production and consumption and the essential spiritual nature of humanity are linked. It teaches that spirituality is inherent to human consciousness, is perhaps a product of it, and is accessible to all who cultivate it. The association with agriculture includes such agricultural metaphors as "cultivate" in language used by most mystics across history. Followers of this idea state the following reasons to justify this link: Agriculture was the preoccupation of the majority of the population of the world at the time that the major scriptures of the continuing religions were compiled; the approach that agriculture takes to creating the optimal conditions for production of its harvest is the same as that recommended by the traditional religions for producing insight or wisdom; historically, the adoption of agriculture liberated part of a population to focus on understanding of spirituality. By understanding spirituality, agricultural spiritualism addresses the questions regarding ethics in agriculture. It serves as a method for communication, and building a relationship, between the spirit of the land and the spirit of the people through an everyday practice.
Тарих
Ауыл шаруашылығы – Жер ресурстарын пайдалану арқылы, жер бетінде де, одан тыс жерлерде де өмір сүрудің күнделікті жағын қамтамасыз ететін маңызды күш. Ауыл шаруашылығы адамдар ретінде сезінетін жануарлар мен табиғаттың күштерінен туындап, "энергияны алу мен пайдалануды басқаруға" бағытталған. Егер шаруашылық иесі белгілі бір аумақтағы азық-түліктің табиғи өнімділігін арттырса, онда өсірілген өсімдік немесе жануар шаруашылық иесі үшін қосымша энергияны ұстап алатын екіншілік құрылғыға айналады, ол осы артық энергияны пайдаланады.
Agriculture is a driving force in the everyday aspect of living on and off the earth's resources. Agriculture was derived from the animalistic and natural forces we feel as humans in order to "control the acquisition and use of energy". Any action by the feeder which increases the yield of a food in a given area over the natural yield turns the particular plant or animal being fostered into a secondary energy trap for the feeder — the one who then utilizes the additional energy produced.
Түсіндірме
Ауыл шаруашылығы спиритуализмі – тамақ өндірісінің, ауыл шаруашылығының, қоршаған ортаның және адамзаттың рухани табиғатының өзекті принциптерінің байланысты екендігі туралы идея. Ол біздің рухани қажеттіліктерімізді өмірдің қарапайым жайттарымен – жануарлардың жағдайы, тамақтың сапасы, медитация, табиғаттағы тәжірибелер және т.б. – байланыстырады. Анығында, бұл рухани құндылықтар мен тәжірибелерді ауыл шаруашылығы мен егіншілікке енгізу арқылы ең тиімді азық-түлік өндірісіне қол жеткізу және оның тұрақтылығын қамтамасыз ету. Ауыл шаруашылығына деген осы көзқарас оның рухани тамырларының мәнін қазіргі заманғы шаруашылық тәжірибелерімен байланыстыруға, тұрақтылықты қолдау арқылы ауыл шаруашылығының негізгі биологиялық сипатын сақтауға бағытталған. Бұл, жердің құнына келетін мәселе. Өнеркәсіптік шаруашылықтың азық-түлік өндірісіне қатысты үлкен сұранысқа жауап бере алатыны күмәнді. Халық тығыз қоныстанған жерлерде ауыл шаруашылығы спиритуализмін енгізу жерге түсетін жүктемені азайтады және қоршаған ортаның нашарлауын азайтатын тұрақты азық-түлік көздерін қамтамасыз етеді. Ауыл шаруашылығы спиритуализмін іске асыру тұрақтылықты қамтамасыз етеді. Адам мен ауыл шаруашылығының қатар өмір сүруіне жағдай жасайтын агроэкосистемалар, ауыл шаруашылығы спиритуализмін іске асыру үшін қажетті жүйені ұсынады. Ауыл шаруашылығы және тұрақтылық тұрғысынан алғанда, спиритуализм – ортақ негіз болып табылады, бұл «Егіншіліктің рухани тамырларын қайта жаңғырту» еңбегінде талқыланғандай, «Тұрақты ауыл шаруашылығының жеке, қарым-қатынастық және рухани өлшемдері бар». Бұл тәсіл өнеркәсіптік ауыл шаруашылығында көрінбейтін зорлық-зомбылықсыз ауыл шаруашылығы мәдениетін және сапалы тамақты көрсету үшін қолданылады. Осы аймақта олардың айнала-қоршаған ортаға қатысты діни түсініктері ауыл шаруашылығының дамуына және қоғамдық бірлік ретінде маңыздылығына қалай ықпал еткенін байқау және мойындау кең таралған. Еуропалық христиан миссионерлері дінді тарату үшін Африкаға келді, бірақ ауыл шаруашылығының ілімдерін және оның қоғамға тигізетін әсерін таратумен аяқтады. Сондай-ақ, Агганья Суттада буддалықтардың «табиғатты бақылауға құмарлық» сезіміне берілгенше, оңай азық-түлік өсіріп, жинаған кездері туралы миф бар.
Agricultural spiritualism is the idea that the methods behind food production, agriculture, the environment, and the key spiritual nature of humanity are connected. It links our basic spiritual natures to the simple aspects of life, like animal welfare, the quality of food, meditation, experiences in the wilderness, etc. Essentially, it's about integrating spiritual practices and values into agriculture and farming to achieve the most efficient food production while also proving to be sustainable. This outlook on agriculture as a whole is purposeful in connecting the essence of its spiritual roots to modern day farming practices to uphold farming's fundamentally biological nature while implementing sustainability. which is at the cost of the land. Industrial farming is questioned to be sustainable for this demand of food production. Implementing agricultural spiritualism to a populated land relieves stress from the land and allows for a sustainable food sourcing practice that minimizes environmental degradation. The practice of agricultural spiritualism exercises sustainability. Agroecosystems, which nurture a space for humans and agriculture to cohabitate, provide a system for agricultural spiritualism to be implemented. In terms of agricultural and sustainability, spiritualism is a common ground as discussed in Reclaiming the spiritual Roots of Farming, "A sustainable agriculture, likewise, has personal, interpersonal and spiritual dimensions." It is practiced in this manner to reflect a nonviolent agricultural culture along with good food that is not reflected in industrial agricultural practices. It is common throughout this region to observe and recognize how their religious interpretations of their surroundings have encouraged the development and emphasis on agriculture as a community. Christian European missionaries would come to Africa in order to spread religion, but ended up spreading the teachings of agriculture and its impacts on society. There is also a myth grounded in the Aggañña Sutta which explains how the Buddhist people were able to grow and harvest food easily until they became clouded by "the selfish desire to control nature".