Джованни Баттиста Карраччоло: Неаполитандық Караваджиошыл суретшісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Неаполитан суретшісі және Караваджоның ізбасары (1578–1635)

Джованни Баттиста Караччоло (сондай-ақ Батистелло деп те аталады) (1578–1635) – итальян суретшісі және Караваджоның маңызды неаполитан ізбасары. Ол Белисарио Коренцио мен Джанбатиста Караччоломен бірге Неапольдің қылмысты Кабалының мүшесі болды, олар сурет салуға арналған келісімшарттар үшін бәсекелестерін улап, жоғалтқан деген қаңқулар тарады.

Ерте өмір

Биографияның алғашқы маңызды көзі – 1742 жылы Бернардо де Доминикидің сенімсіз жарияланымдары. Де Доминикидің айтқандары жиі құжатталған фактілерге қайшы келеді, ал кейбіреулерін тәуелсіз растау мүмкін емес. Архивтік құжаттарға сәйкес, Караччоло Неапольде дүниеге келген және 7 желтоқсан 1578 жылы Чезаре Караччоло мен оның әйелі Еленаның ұлы ретінде крещениеден өткен. Олар Сан-Джованни-Маджоре приходында тұрған. Караваджо Римде төбелес кезінде адам өлтіргеннен кейін сол жерге қашып келген, ол 1606 жылдың қыркүйек айының соңында немесе қазан айының басында жеткен. Оның қалада болуы сегіз айға созылды, 1609/1610 жылдары тағы бір қысқа сапар жасап, 1610–1615 жылдардағы «Мәсіхтің шомылдырылуы» туындысын жасады, бірақ оның жергілікті өнер өміріне тигізген әсері зор болды. Караваджодан бес жас кіші болған Караччоло, осы жаңа, таң қалдыратын стильді бірінші болып қабылдағандардың қатарында болды. Оның ерекшелігі – көңіл көтеріңкі емес түстер палитрасы, драмалық тенбризм және перспектива емес, жарық арқылы анықталатын беткей сурет жазықтығындағы мүсіндік бейнелер. Ол Неаполитан Каравагизмінің жалғыз негізін қалаушысы деп есептеледі. Басқа неаполитан Каравагистерінің арасында Джузеппе Рибера болды, 3 мамыр 1626 жылы Караччоло мен Рибера Джованни Доның үйлену тойына куә болды. 1607 жылы ол Неапольдегі Санта-Мария-делла-Стелла шіркеуі үшін «Таза ұғым» суретін салған. Бұл оның алғашқы құжатталған Каравагизм туындысы саналады. 1612 жылы ол Римге сапар шекті. Бұл сапардың ықпалы байқалатын туынды, әсіресе Орацио Джентилескидің ықпалымен жазылған «Ақ Петірдің босатылуы» (1615) – сол шіркеудегі Караваджоның «Мейірімділіктің жеті амалы» суретінің жанына ілінген. Осы кезде ол жаңа неаполитан мектебінің жетекшісіне айналды, діни тақырыптарға (алтарьдық суреттер және, Каравагист үшін ерекше, фрескалар) және жеке тапсырыстар бойынша суреттер салумен уақытын бөліп өткізді. 1618 жылдан кейін ол Генуя, Рим және Флоренция қалаларына сапарлады. Римде ол Карраччи ағайындылары мен Эмилия мектебінің қайта жаңғырған классицизміне тап болды және олардың стилін өзінің тенбризмімен біріктіруге кірісті. Оның «Купидон» туындысы, қызыл матамен шеберлікпен жұмыс істеуі, Карраччи синтезінің ықпалын көрсетеді. Неапольге оралғаннан кейін ол осыны кең ауқымды фрескаларға аударды, соның ішінде 1622 жылы Certosa di San Martino үшін салған шедевр «Христос шәкірттерінің аяғын жуу» суреті де бар. Ол Certosa di San Martino, Santa Maria La Nova және San Diego all'Ospedaletto-да одан әрі жұмыс істеді, ал 17 ғасырдың екінші онжылдығының соңындағы осы туындыларында Римде көрген болуы мүмкін болоньялық классицизмнің күшті ықпалы байқалады. Ол 1635 жылдың 19 желтоқсанында өсиетнамасын жасағаннан кейін, 24 желтоқсанда ашылып, оқылғаннан кейін Неапольде қайтыс болды.

The only substantial early source of biography is that of Bernardo de' Dominici's unreliable publication of 1742. De Dominici's statements are often contradicted by documented facts and others cannot be substantiated independently. Archival documents state Caracciolo was born in Naples and baptised on 7 December 1578, as the son of Cesare Caracciolo and his wife Elena. The family lived in the parish of San Giovanni Maggiore. Caravaggio had fled there after killing a man in a brawl in Rome, and he arrived at the end of September or beginning of October 1606. His stay in the city lasted only about eight months, with another brief visit in 1609/1610 leading to his 1610–1615 Baptism of Christ, yet his impact on artistic life there was profound. Caracciolo, only five years younger than Caravaggio, was among the first there to adopt the startling new style with its sombre palette, dramatic tenebrism, and sculptural figures in a shallow picture plane defined by light rather than by perspective. He is considered to be the solitary founder of the Neapolitan school of Caravaggism. Among the other Neapolitan Caravaggisti were Giuseppe Ribera,efn|On 3 May 1626, Caracciolo and Ribera are witnesses to the wedding of Giovanni Do

In 1607, he painted the Immaculate Conception for the Santa Maria della Stella in Naples. It is considered to be his first documented Caravaggesque painting. In 1612, he made a trip to Rome. A work showing the influence of this visit, and especially that of Orazio Gentileschi, is the Liberation of Saint Peter (1615), painted for the Pio Monte della Misericordia, to hang next to Caravaggio's Seven Works of Mercy painted for the same church. By this time he had become the leader of the new Neapolitan school, dividing his time between religious subjects (altarpieces and, unusually for a Caravaggist, frescos) and paintings for private patrons. After 1618 he visited Genoa, Rome and Florence. In Rome he came under the influence of the revived Classicism of the Carracci cousins and the Emilian school, and began working towards a synthesis of their style with his own tenebrism – his Cupid, with its bravura handling of the red cloth, shows the influence of the Carracci synthesis. Back in Naples, he translated this into grandiose, wide ranging scenes frescos including his masterpiece Christ Washing the Feet of the Disciples of 1622, painted for the Certosa di San Martino. He also painted further works in the Certosa di San Martino, Santa Maria La Nova and San Diego all'Ospedaletto and these works of the late second decade of the 17th century onward, show the strong influence of Bolognese classicism he might have been exposed to in Rome. He died in Naples, in the few days between creating his last will, on 19 December 1635, and 24 December 1635, when it was opened and read.