Роберт Шрусберий (1212 ж. ө.б.) – Англия шенжасы, әкімшісі, судьясы. Шрусбериге байланысы болған, қасиетті Винифредтің өмірін жазған. Тарих, құқық сарапшысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шрусберидің бұрынғы преоры және аббаты, қасиетті Винифредтің өмірін жазған Роберт (1212 жылы қайтыс болды) – Анживин кезеңінің ағылшын дін қызметкері, әкімшісі және судьясы. Оның мансабы Бангор епископы болып тағайындалуымен аяқталды.
the prior and abbot of Shrewsbury who wrote a life of St Winifred
Robert of Shrewsbury (died 1212) was an English cleric, administrator, and judge of the Angevin period. His career culminated in his appointment as Bishop of Bangor.
Шығу тегі
Роберт Шрусберимен тығыз байланыста болған және қалада мүлігі болғандықтан, ол Шрусбериден немесе Шропширден шыққан болуы мүмкін, өйткені оның топонимикалық тегі оны осы аймаққа байланыстырады. Оның Ричард есімді бір бауыры болған, ол Шрусбери архидиаконы болды, бұл олардың жергілікті жер иелері отбасының мүшелері болғанын көрсетеді. Кейінірек атқарған қызметтерін ескеретін болсақ, екеуі де әдебиет және құқық салаларын қамтитын білім алған, мұндай білім көбінесе собор мектебінде беріледі.
Robert seems to have had strong local connections with Shrewsbury and owned property in the town, so he may have originated in Shrewsbury or Shropshire, as his toponymic byname suggests. He had a brother called Richard, who was archdeacon of Shrewsbury, suggesting that they formed part of a local landowning family. In view of their later careers, both must have followed a course of study including literature and law, typically provided by a cathedral school.
Патшалық қызметкері
Роберт Генрих II патшалық құрған кезде корольдің кеңсе қызметкері және корольдік сот судьясы болды. Оның қатысқан кейбір істері мәлім. Мысалы, 11 ақпан 1189 жылы Роберт Шрусберидің солтүстігіндегі Хенкотттағы даулы жерге байланысты Лиллешалл аббаттығының жаңа иелену құқығын анықтау бойынша сотты шешуге көмектескен судьялардың бірі болды. Бір-екі жыл өткен соң, ол Лонгфордтағы жерге қатысты ұзаққа созылған іс бойынша судья болып жұмыс істеді.
Robert was a King's clerk and royal justice in the reign of Henry II. Some of the cases in which he was involved are known. For example, on 11 February 1189 Robert was one of the justiciars who helped settle a suit precipitated by an assize of novel disseisin concerning Lilleshall Abbey over disputed land at Hencott, north of Shrewsbury. A year or two later, he was a justiciar in a long running case involving land at Longford.
Дін қызметкерлері
Роберт Шрусберидегі Сент-Мэри колледжінің деканы болды. Виктория округінің тарихында ол 1186 және 1200 жылдар аралығында декан қызметін атқарғаны тіркелген, бірақ Оуэн мен Блейквейдің Шрусберидегі діни орындар туралы еңбегіндегі декан тізімінде оның аты жоқ. Сент-Мэри – патшалық еркін шіркеу болған және Личфилд епархиясынан тәуелсіз, Патшалық ерекше шіркеуге айналды. Алғаш Мәриямға арналған, бірақ қазір Санкт-Петербургтің колледждік шіркеуі болып табылады. Бұл да патшалық еркін шіркеу еді, онда лауазымдарға тағайындау патшаның құқығында болды. Осындай патшалық қамқорлық Ричард I тұсында да сақталған сияқты.
Robert was made Dean of St Mary's College, Shrewsbury. The Victoria County History lists him as occurring as dean between 1186 and 1200, although he is unaccountably missing from the list of deans in Owen and Blakeway's account of religious houses in Shrewsbury. St Mary's was a royal free chapel and was to evolve into a Royal Peculiar, independent of the local Diocese of Lichfield. then dedicated to the Virgin Mary but now St Peter's Collegiate Church. This was another royal free chapel, where appointments were in the gift of the king. This royal favour seems to have persisted into the reign of Richard I.
Альянстар желісі
Роберт әділет төрешісі, дін қызметкері және жергілікті жер иесі ретінде мүліктік мәмілелерде, әсіресе жер мен құқықтарды шіркеуге берумен байланысты куәгер ретінде үлкен сұранысқа ие болды. Бұл 12 ғасырда Шропширді билеген және Робертпен жақсы қарым-қатынаста болған қуатты Фитц Алан әулеті мен олардың одақтастарының мүдделеріне орай топтасты. 1190 жылы ол Уильям Фитц Алан мен оның мұрагерлері Хенлидегі жерді жалға алған келісімге куә болды, сондай-ақ Тасли шіркеуінің құқығын, Морвиллдің екі бөлігін, Бриджнортқа жақын жердегі Шрусбери аббаттығынан алды. Осы уақытта Фитц Алан Озвестри шіркеуінің құқығын Шрусбери аббаттығына берді. 1204 және 1210 жылдар аралығында Роберт Сент-Асаф епископы Рейнердің бергендігін растаған хатта куә болды. Ол бірнеше рет Хэдли әулетінің, Фитц Аланның вассалдары мен жақын достарының құрған кішкентай августин монастыры Вомбридж монастырына қайырымдылық жасауға көмектесті. Шамамен 1186 жылы Роберт Герваз Гохтың ұлы Мадоктың Саттон Маддок шіркеуінің құқығын Вомбридж монастырына сыйға тартқанына куә болды. Кейіннен ол Хэдли Уильямның жерді монастырьға берген хатына куә болды. 1190 жылдары Джон де Камбрей Хэдлидің солтүстік-батысында орналасқан Ли Камбрей (қазіргі Лигомери) елтасындағы Уэппенсхоллдегі еркек қақпасы мен сегіз акр жерді, сондай-ақ шалғынды бергеніне куә болды. 1196 жылы ол және оның бауыры Ричард Роджер Муссонның жесірі Галинаның Саттон Маддоктағы Харрингтондегі франкальмоин жерінің жартысын монастырьға бергеніне куә болды. Бұл тағайындама 1190 жылдары Шрусбери монета айналымының сақтаушысы ретінде оның басқа белгілі тағайындамаларымен толықтырылған болуы керек. Генрих II-нің тағы бір лауазымды адамы, бірақ қазір жақтырмаған Гиральдус Камбренсис өзінің автобиографиясында канондық сайлаудың болмауына тоқталды. Ол 1197 жылы архиепископпен киеленді, мүмкін 16 наурызда. Гиральдус, Хьюберт Уолтердің бір үміткеріне қарсы Сент-Дэвид епископтығы үшін күресіп, Аберконви аббаттығының цистерциандық субприоры, тек "Р" деп аталған адамның Бангордың нағыз сайланған епископы ретінде танылуы үшін қолдауын білдірді. Роберт бұрынғы лауазымдарынан бас тартпағандықтан, Вулвергемптон деканы Петр Блуа оған шабуыл жасады. Петр Робертке хат жазды, бірақ Петрдің өзі көптеген игіліктерді бір уақытта иеленудің ұзақ тарихы болды, бұл шіркеу тарапынан көбінесе қабылдамайтын практика еді. Роберттің бұрынғы игіліктерінен бас тартуға ұят болғаны белгісіз, бірақ ол ғасырдың басында Шрусберидегі Сент-Мэри суретінен жоғалып кеткен сияқты. Содан кейін Уильям Лестрендж декан болып көрінеді, бірақ оның мерзімі белгісіз, ал 1203 жылы Лондонның Генригі осы лауазымға тағайындалды. Хуберт Вальтер колледжді таратып жіберді, ал король Джон 1203 жылы оған пребендтерді берді, осылайша жаңа цистерциан аббаттығын құруға мүмкіндік берді. Бұл Фитц Аланды Джонға қарсы барондық оппозицияға итермеледі және олар сол жылы Джонға қарсы жаулық бастаған Лливелиннің одақтастары болды. 1211 жылы Англия королі Джон Уэльс басшыларын Честерде кездесуге шақырды, олардан адалдық білдіруді талап етті. Көптегендер келісті. Осы кезде Роберт Джонмен кездесуден бас тартып, Джонның қауымнан шығарылуын сылтау ретінде келтірген болуы мүмкін. Мамыр айында Джон Солтүстік Уэльске басып кірді, Лливелиннің күштерін Гвинендке қайтарды. Жетіспейтін жабдықтау желілері Джонды кері шегінуге мәжбүр етті, бірақ шілдеде ол әскерімен қайтып келді. Джон, Робертке қарсы кек қайтарды, Брабанттан Бангорға сарбаздар жасағын жіберді. Олар қаланы өртеп жіберді, осы кезде епископ Роберт соборында болды. Олар оны бас құрбандық үстелінен ұрлап алып кетті. Роберт бостандыққа шығу үшін 200 соқалық айыппұл төлеуге мәжбүр болды, ол кезде Уэльстің маңызды экспорты болды. Ллойд былай дейді: "Роберттің келесі жылы осы қорқыныштан қайтыс болғаны қиялға жатпайды". Роберт 1212 жылы қайтыс болғаны анық, бірақ кейбір ескі деректерде 1213 жыл делінген. Ол Шрусбериде жерленген.
As both a justice and a cleric, as well as a local landed grandee, Robert was greatly in demand as a witness in property transactions, especially those involving transfers of land and privileges to the Church. These cluster around the interests of the powerful Fitz Alan family and their allies, who dominated Shropshire in the 12th century, and with whom Robert was evidently on good terms. About 1190 he witnessed an agreement by which William Fitz Alan and his heirs rented land at Henley and advowson of Tasley chapel, both parts of Morville, near Bridgnorth, from Shrewsbury Abbey. At about the same time Fitz Alan also gave the advowson of Oswestry church to Shrewsbury Abbey. Between 1204 and 1210 Robert was witness to a charter of Reiner, Bishop of St Asaph, confirming the grant. Several times he helped in donations to Wombridge Priory, a small Augustinian house founded by the Hadley family, vassals and close friends of the Fitz Alans. Probably in 1186 7 Robert witnessed a charter by which Madoc, son of Gervase Goch, donated advowson of Sutton Maddock church to Wombridge Priory. Later he was witness to a charter by which William of Hadley gave land to the Priory. Probably in the 1190s he witnessed John de Cambrai gave a virgate and eight acres of land, as well as a meadow, at Wappenshall in his manor of Lee Cumbray (now Leegomery), north west of Hadley. Around 1196 he and Richard, his brother, witnessed a deed by which Galiena, widow of Roger Musson, gave the Priory half a virgate of land in frankalmoin at Harrington in Sutton Maddock. This appointment must have complemented one of his other known appointments of the 1190s as warden of Shrewsbury mint. Giraldus Cambrensis, another of Henry II's officials, but now out of favour, remarked on the lack of canonical election in his autobiography. He was consecrated by the archbishop in 1197, probably on 16 March. Giraldus, contesting the bishopric of St David's against one of Hubert Walter's's nominees, records his own support for the efforts of a person named only as "R.", Cistercian subprior of Aberconwy Abbey, to be recognised as the true bishop elect of Bangor. As Robert refused to resign his earlier appointments, he was attacked by Peter of Blois, the Dean of Wolverhampton, another close supporter of Henry II, who was now out of favour. Peter wrote to Robert, although Peter himself had a long record of holding benefice in plurality – a practice increasingly regarded as unacceptable by the Church. It is not known whether Robert actually was shamed into resigning his earlier benefices, but he does seem to fade out of the picture at St Mary's, Shrewsbury, about the turn of the century. Thereafter, William Lestrange appears as dean, although his dates are uncertain, and in 1203 Henry of London was appointed to the post. Hubert Walter dissolved the college and King John conferred the prebends on him in 1203 in order that he could endow a new Cistercian abbey on the site. This pushed the Fitz Alans decisively into the emerging baronial opposition to John and they became allies of Llywelyn, who had initiated hostilities against John earlier in the year. In 1211, John of England summoned the Welsh leaders to meet him at Chester, demanding expressions of loyalty. Most acceded. It was possibly on this occasion that Robert refused to meet him, giving John's excommunication as an excuse. In May John invaded north Wales, driving Llywelyn's forces back into Gwynedd. Overstretched supply lines forced John to withdraw, but in July he returned with his army. John retaliated against the recalcitrant Robert by sending a troop of soldiers from Brabant to Bangor. They burnt the city and on this occasion Bishop Robert was present in his cathedral. They abducted him from the high altar. Robert had to pay a fine of two hundred hawks, then an important Welsh export, to recover his liberty. Lloyd comments: "it is hardly fanciful to suppose that it was the result of this outrage that Robert died in the following year." Robert certainly died in 1212, although some older sources say 1213. He was buried at Shrewsbury.