Жақ сүйектерінен бет пішінін қайта жасау: сот-медициналық антропологиядағы әдіс. Белгісіз адамдарды анықтау, тарихи және ежелгі қалдықтарды зерттеуге көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Скелет қалдықтарынан бет-әлпетті қайта жасау
Recreating faces from skeletal remains
Соттық бет-әлпетті қайта жасау (немесе соттық бет-әлпетті шамалау) – бұл сурет өнері, антропология, остеология және анатомия білімінің жиынтығы арқылы, жеке тұлғаның (көбінесе танылмаған) бет-әлпетін оның скелет қалдықтарынан қайта құру процесі. Бұл әдіс соттық-медициналық антропология саласындағы ең субъективті және даулы техникалардың бірі болып табылады. Осы дауға қарамастан, бет-әлпетті қайта жасау жиі жеткілікті нәтиже бергендіктен, зерттеулер мен әдістемелік жетілдірулерді дамыту жалғасуда. Танылмаған қаза тапқандарды анықтаумен қатар, тарихи құнды деп есептелетін және тарихқа дейінгі гоминидтер мен адамдардың қалдықтары үшін де бет-әлпетті қайта жасау жүргізіледі.
Forensic facial reconstruction (or forensic facial approximation) is the process of recreating the face of an individual (whose identity is often not known) from their skeletal remains through an amalgamation of artistry, anthropology, osteology, and anatomy. It is easily the most subjective—as well as one of the most controversial—techniques in the field of forensic anthropology. Despite this controversy, facial reconstruction has proved successful frequently enough that research and methodological developments continue to be advanced. In addition to identification of unidentified decedents, facial reconstructions are created for remains believed to be of historical value and for remains of prehistoric hominids and humans.
Анықтама түрлері
Сот антропологиясында сәйкестендіруге қатысты екі түрлі тәсіл бар: жағдаяттық және нақты. Жағдаяттық сәйкестендіру, егер адамның биологиялық профилі скелеттік немесе көбінесе скелеттік қалдықтар жиынтығымен сәйкес келсе, белгіленеді. Бұл түрдегі сәйкестендіру жеке тұлғаны дәлелдемейді немесе растамайды, себебі бірдей биологиялық сипаттамаға көптеген адамдар сәйкес келуі мүмкін. Нақты сәйкестендіру – сот-медициналық ғылымның маңызды мақсаттарының бірі, ол адамның бірегей биологиялық ерекшеліктері мен скелеттік қалдықтардың сәйкес келуі арқылы анықталады. Бұл сәйкестендіру үшін скелеттік қалдықтар медициналық немесе тіс жазбаларымен, ерекше жарақаттармен немесе өлтіру алдындағы патологиялармен, ДНК талдауымен және басқа да тәсілдермен сәйкес келуі керек. Бетті қайта жасау (реконструкциялау) тергеушілерге және қылмыстық істерде танылмаған қалдықтармен айналысатын туыстарға, басқа барлық сәйкестендіру тәсілдері сәтсіз аяқталған жағдайда, ерекше мүмкіндік ұсынады. Бірнеше сот-медициналық суретшілер бір скелеттік қалдықтар үшін жақын шамамен есептегенде, екі реконструкция да бірдей болмайды және шамамен есептеу үшін қолданылатын деректер көбінесе толық емес болады. Осы себепті сот-медициналық бетті реконструкциялау Добе́рт стандартын сақтамайды, нақты сәйкестендіру үшін заңды түрде мойындалған тәсіл болып есептелмейді және сарапшы куәлігі ретінде қабылданбайды. Қазіргі уақытта реконструкциялар тек расталған әдістермен бірге нақты сәйкестендіру процесін жеңілдету үшін ғана жасалады.
There are two forms pertaining to identification in forensic anthropology: circumstantial and positive. Circumstantial identification is established when an individual fits the biological profile of a set of skeletal or largely skeletal remains. This type of identification does not prove or verify identity because any number of individuals may fit the same biological description. Positive identification, one of the foremost goals of forensic science, is established when a unique set of biological characteristics of an individual are matched with a set of skeletal remains. This type of identification requires the skeletal remains to correspond with medical or dental records, unique ante mortem wounds or pathologies, DNA analysis, and still other means. Facial reconstruction presents investigators and family members involved in criminal cases concerning unidentified remains with a unique alternative when all other identification techniques have failed. When multiple forensic artists produce approximations for the same set of skeletal remains, no two reconstructions are ever the same and the data from which approximations are created are largely incomplete. Because of this, forensic facial reconstruction does not uphold the Daubert Standard, is not considered a legally recognized technique for positive identification, and is not admissible as expert testimony. Currently, reconstructions are only produced to aid the process of positive identification in conjunction with verified methods.
Екі өлшемді реконструкциялар
Екі өлшемді бет қайта құрау өлтіру алдындағы фотосуреттер мен бас сүйегіне негізделген. Кейде бас сүйегінің рентген суреттері қолданылады, бірақ бұл қолайлы емес, себебі көптеген бас сүйегінің құрылымдары көрінбейді немесе дұрыс масштабта көрсетілмейді. Бұл әдіс әдетте суретші мен сот-медициналық антропологтың бірлескен жұмысын қажет етеді. 2D бет қайта құраудың жиі қолданылатын әдісін 1980-ші жылдары Техас штатының Остин қаласындағы Карен Т. Тейлор жасаған. Тейлордың әдісінде белгісіз бас сүйегінің түрлі антропологиялық нүктелеріне тіндік тереңдік маркерлері жабыстырылып, содан кейін бас сүйегі фотоға түсіріледі. Өмірлік өлшемдегі немесе 1:1 пропорциядағы алдыңғы және бүйірлік фотосуреттер мөлдір кальгаға салынған бет суреттерін салу үшін негіз ретінде қолданылады. Жақында әзірленген F.A.C.E. және C.A.R.E.S. компьютерлік бағдарламалары екі өлшемді беттік жуықтамаларды жылдам шығарады, оларды салыстырмалы түрде оңай өңдеуге және өзгертуге болады. Бұл бағдарламалар қайта құру процесін жеделдетуге және суреттегі ұсақ өзгерістерді енгізуге көмектеседі, бірақ олар қолмен салынған суреттерге қарағанда көбінесе стандарттырақ бейнелерді шығарады.
Two dimensional facial reconstructions are based on ante mortem photographs, and the skull. Occasionally skull radiographs are used but this is not ideal since many cranial structures are not visible or at the correct scale. This method usually requires the collaboration of an artist and a forensic anthropologist. A commonly used method of 2D facial reconstruction was pioneered by Karen T. Taylor of Austin, Texas during the 1980s. Taylor's method involves adhering tissue depth markers on an unidentified skull at various anthropological landmarks, then photographing the skull. Life size or one to one frontal and lateral photographic prints are then used as a foundation for facial drawings done on transparent vellum. Recently developed, the F. A. C. E. and C. A. R. E. S. computer software programs quickly produce two dimensional facial approximations that can be edited and manipulated with relative ease. These programs may help speed the reconstruction process and allow subtle variations to be applied to the drawing, though they may produce more generic images than hand drawn artwork.
Үш өлшемді реконструкциялар
Үш өлшемді беттік реконструкциялар мыналардың бірі болуы мүмкін: 1) бас сүйектерінің қалдықтарынан жасалған қалыптардан жасалған мүсіндер, модельдеу балшығы және басқа материалдарды пайдалана отырып жасалған, немесе 2) жоғары ажыратымдылықтағы үш өлшемді компьютерлік бейнелер. Екі өлшемді реконструкциялар сияқты, үш өлшемді реконструкцияларға әдетте суретші мен сот антропологы қажет. Компьютерлік бағдарламалар белгісіз бас сүйектерінің сканерленген суреттерін, беттік ерекшеліктерінің фотосуреттерін және басқа қолжетімді реконструкцияларды өңдеу арқылы үш өлшемді реконструкция жасайды. Бұл компьютерлік жуықтамалар көбінесе құрбандарды анықтау үшін тиімді, себебі олар тым жасанды көрінбейді.
Three dimensional facial reconstructions are either: 1) sculptures (made from casts of cranial remains) created with modeling clay and other materials or 2) high resolution, three dimensional computer images. Like two dimensional reconstructions, three dimensional reconstructions usually require both an artist and a forensic anthropologist. Computer programs create three dimensional reconstructions by manipulating scanned photographs of the unidentified cranial remains, stock photographs of facial features, and other available reconstructions. These computer approximations are usually most effective in victim identification because they do not appear too artificial.
Бір-біріне үстемдік ету
Суперпозиция – сот медицинасы бойынша бет қайта жарату әдістерінің ішінде кейде қолданылатын тәсіл. Ол әрқашан тәсіл ретінде қарастырылмайды, себебі тергеушілер зерттеп жатқан сүйек қалдықтарының кімге тиесілі екені туралы белгілі бір мәліметтерге ие болуы керек (2D және 3D реконструкциялардан айырмасы, оларда сүйек қалдықтарының кімге тиесілі екені көбінесе толығымен белгісіз болады). Соттық-медициналық суперпозициялар белгісіз бас сүйегінің рентген суретіне, сол сүйек қалдықтарына тиесілі болуы күдіктелген адамның суреті қойылып жасалады. Егер бас сүйек пен сурет бір адамға тиесілі болса, онда беттің анатомиялық белгілері дәл келуі тиіс.
Superimposition is a technique that is sometimes included among the methods of forensic facial reconstruction. It is not always included as a technique because investigators must already have some kind of knowledge about the identity of the skeletal remains with which they are dealing (as opposed to 2D and 3D reconstructions, when the identity of the skeletal remains are generally completely unknown). Forensic superimpositions are created by superimposing a photograph of an individual suspected of belonging to the unidentified skeletal remains over an X ray of the unidentified skull. If the skull and the photograph are of the same individual, then the anatomical features of the face should align accurately.
Қайта құру әдістері
Краньофациалдық реконструкцияның әртүрлі нұсқалары оның ашылуынан бері көптеген салаларда қолданылған. Бүгінде, айтылғандай, бұл техника бүкіл әлемде кеңінен қолданылады және түрлі қылмыстардың құрбандарын анықтау арқылы сот-медициналық тергеулерге көмектеседі. Сот-медициналық сарапшылар құрбанның кім екенін анықтау үшін, бас сүйегіндегі бет бұлшықеттері мен тіндердің орналасуын терең біледі. Мұндай жұмыс үшін бас сүйегінің пішіні, оған жабысқан жұмсақ тіндері және оның рентгендік суреттері (рентген, КТ, УДТ) маңызды. Бұрын, айтылғандай, краньофациалдық реконструкция 2D және 3D форматта балшықтан қолмен жасалатын. Бірақ қазіргі технология бұл процеске көмектеседі, үш ұқсас, бірақ әртүрлі әдіс арқылы: Ресейлік, Американдық және Манчестерлік әдістер. Дегенмен, көптеген дереккөздер осы техниканы дамытудағы алғашқы адам осы екенін мойындайды. Ол алғашқы болып бет тіндерінің орташа қалыңдығы туралы мәліметтер жинады, ал кейін Колманн мен Бухли осы мәліметтерді толықтырып, бүгінгі күні бетті қайта жасаумен айналысатын көптеген зертханаларда қолданылатын кестелерді жасады. Бетті қайта құру антропологияның төрт негізгі саласының екеуінде пайда болды. Биологиялық антропологияда бұл ертедегі гоминидтердің сыртқы түрін анықтау үшін, ал археологияда тарихи тұлғалардың қалдықтарын растау үшін қолданылды. 1936 жылы Венадағы Табиғат тарихы мұражайынан Роуз Коллер Смитсонов институтының антропологиялық бөліміндегі мүсіншілер тобын басқарды, олар "ежелгі австриялықтардың" бас сүйектерінен олардың келбетін қайта жасады. 1964 жылы Михаил Герасимов ежелгі халықтардың сыртқы түрін бағалау үшін палеоантропологиялық бет қайта құруды пайдаланды.
Different versions of Craniofacial Reconstruction have been used in multiple disciplines over the span of its discovery. Today, as stated, it is a technique used widely across the globe, that has proven to aid in forensic investigations by identifying victims of different crimes. Forensic experts will use their in depth knowledge of facial musculature and tissue attachments on the skull, in order to recreate the identity of the victim. In order to do such, it is important to consider the appearance of the skull, its soft tissues attached as well as its corresponding scans (X Ray, CT Scans, ultrasound). As stated above, Craniofacial Reconstruction was performed manually, using clay in 2D and 3D aspects. However, today, technology is able to assist in this reconstruction, with the help of 3 similar but different techniques; the Russian Method, the American Method and the Manchester Method. Most sources, however, acknowledge His as the forerunner in advancing the technique. His also produced the first data on average facial tissue thickness followed by Kollmann and Buchly who later collected additional data and compiled tables that are still referenced in most laboratories working on facial reproductions today. Facial reconstruction originated in two of the four major subfields of anthropology. In biological anthropology, they were used to approximate the appearance of early hominid forms, while in archaeology they were used to validate the remains of historic figures. In 1936, Rose Koller from the Natural History Museum in Vienna led a team of sculptors at the Smithsonian Institution's Anthropological Department in recreating likenesses of "ancient Austrians" from their skulls. In 1964, Mikhail Gerasimov used paleo anthropological facial reconstruction to estimate the appearance of ancient peoples
Герасимовтың шәкірттері кейіннен оның әдістерін қылмыстық тергеулерде қолданғанмен, бетті қайта құруды сот-медициналық салаға таныстырған Уилтон М. Крогман болды. Крогман 1962 жылы жарықтаған кітабында бетті қайта құру әдісін егжей-тегжейлі сипаттады. Бұл әдіс, бетті қайта құруға жататын сүйектердің жынысы, жасы және нәсілі дәстүрлі сот-антропологиялық әдістермен анықталған деп есептейді. Бас сүйек - бетті қайта құрудың негізі, бірақ кейде қол жетімді басқа да физикалық қалдықтар да құнды болып табылады. Кейде, қалдықтарда жұмсақ тіндердің іздері табылады. Мұқият қарап тексеру арқылы сот-медициналық суретші осы тіндердің болуына байланысты бас сүйегінің қалған бөліктеріндегі жұмсақ тіндердің қалыңдығын шамалай алады. Бұл реконструкцияның ең қиын бөлігі - тіндердің қалыңдығын бағалауды жеңілдетеді. Сонымен қатар, қалдықтармен бірге табылған кез келген денелік немесе физикалық дәлелдер (әшекейлер, шаштар, көзілдірік және т.б.) қайта құрудың соңғы кезеңінде маңызды, өйткені олар жеке тұлғаның сыртқы түрін көрсетеді. Бірақ көбінесе сот-медициналық суретшілерге тек сүйекті бас сүйек және аз немесе мүлдем жұмсақ тіндер ұсынылады. Бұл жағдайда бас сүйек мұқият тексеріледі. Тексеруде сүйек патологиясы немесе ерекше белгілер, бұлшықеттердің бекітілу орындарының күштілігі, төменгі жақ сүйегінің пішіні, мұрын сүйектерінің симметриясы, тістері және тіс беттерінің тозуы анықталады. Бұл белгілердің барлығы адамның бетіне әсер етеді. Тексеру аяқталғаннан кейін бас сүйек тазаланады және зақымдалған немесе сынып қалған жерлері балауызбен қалпына келтіріледі. Содан кейін, тістердің орналасуына сәйкес, немесе тістер болмаса, жамбас пен жоғарғы жақ сүйегі арасындағы тік өлшемдердің орташасы есептеліп, жамбас қайтадан балауызбен бекітіледі. Мұрын тесіктері сияқты ойыстар модельдеу балшығымен толтырылады және жоғары және төменгі орбитальды жиектер арасында орналасқан орбиталарға протездік көздер енгізіледі. Осы кезде бас сүйектің гипстен жасалған көшірмесі дайындалады. Мұндай көшірмені дайындаудың егжей-тегжейлі сипаттамасы осы әдістер ұсынылған мақалада келтірілген. Көшірме қатып қалғаннан кейін, анықтамалық деректерге сәйкес жиырма бір нақты "белгілі" аймаққа түсті пластик немесе қауіпсіздік шұғыналарының түсті ұштары бекітіледі. Бұл жерлер сол жынысты, нәсілді және жастағы адамдардың бет тіндерінің орташа қалыңдығын көрсетеді. Осы кезден бастап барлық ерекшеліктер модельдеу балшығымен қосылады. Бірінші кезекте, бет бұлшықеттері гипске келесі ретпен орналасады: temporal, masseter, buccinator және occipitofrontalis, содан кейін мойынның жұмсақ тіндері. Содан кейін мұрын мен еріндер қайта құрастырылады. Еріндердің ені көздің қарама-қарсы нүктелері арасындағы қашықтыққа тең. Бірақ бұл қашықтық жасқа, жынысқа, нәсілге және тіс жағдайына байланысты айтарлықтай өзгереді. Мұрынды қайта құру өте қиын, өйткені оның негізіндегі сүйек шектеулі және өзгеріс мүмкіндігі зор. Мұрынның пішіні мұрын тесігінің ені мен мұрын тібінің ұзындығын өлшеу арқылы анықталады. Мұрын тібінің ұзындығын үш есе көбейтіп, тіндердің бесінші маркерінің тереңдігін қоссақ, мұрынның шамамен ұзындығы шығады. Содан кейін мұрынның бағыты мұрын тібінің бағытына қарай анықталады – төмен, жалпақ немесе жоғары. Дұрыс ұзындықтағы балшық мұрын тібіне қойылады, ал қалған мұрын тіні екінші және үшінші тіндердің маркерлерін басшылыққа алып толтырылады. Мұрын қанаттары алдымен мұрын тесігінің төменгі жағынан бес миллиметр төменге нүкте белгілену арқылы жасалады. Мұрынның негізгі бөлігі жасалғаннан кейін, мұрын қанаттары бес миллиметр диаметріндегі кішкентай жұмыртқа тәрізді балшықтан жасалады және бұрын белгіленген нүктеге орналасады. Содан кейін мұрын қанаттары мұрынға біріктіріліп, мұрынның жалпы пішіні дөңгеленеді. Беттік экспрессия бұлшықеттері мен көздің айналасындағы жұмсақ тіндер келесі кезекте қосылады. Осы кезеңде нәсілге қатысты қосымша өлшемдер жасалады (әсіресе азиялықтарға тән көз бұрыштары). Содан кейін тіндер тіндердің қалыңдығы маркерлеріне дейін бір миллиметрге дейін салынады және құлақтар (қайта жасау өте қиын) қосылады. Соңында, бет "жандандырылады", яғни балшық тіндердің қалыңдығы маркерлері жабылатынша қосылады және ерекше ерекшеліктер қосылады (мысалы, шаш, терідегі әжімдер, нәсілдік ерекшеліктер, көзілдірік және т.б.). Моцарттың бас сүйегі антропологиялық деректерден оның бетін қайта құрудың негізі болды. Бюст 1991 жылы Париждің "Salon du Son" көрмесінде ашылды.
Although students of Gerasimov later used his techniques to aid in criminal investigations, it was Wilton M. Krogman who popularized facial reconstruction's application to the forensic field. Krogman presented his method for facial reconstruction in his 1962 book, detailing his method for approximation. This method assumes that the sex, age, and race of the remains to undergo facial reconstruction have already been determined through traditional forensic anthropological techniques. The skull is the basis of facial reconstruction; however, other physical remains that are sometimes available often prove to be valuable. Occasionally, remnants of soft tissue are found on a set of remains. Through close inspection, the forensic artist can easily approximate the thickness of the soft tissue over the remaining areas of the skull based on the presence of these tissues. This eliminates one of the most difficult aspects of reconstruction, the estimation of tissue thickness. Additionally, any other bodily or physical evidence found in association with remains (e. g. jewelry, hair, glasses, etc.) are vital to the final stages of reconstruction because they directly reflect the appearance of the individual in question. Most commonly, however, only the bony skull and minimal or no other soft tissues are present on the remains presented to forensic artists. In this case, a thorough examination of the skull is completed. This examination focuses on, but is not limited to, the identification of any bony pathologies or unusual landmarks, ruggedness of muscle attachments, profile of the mandible, symmetry of the nasal bones, dentition, and wear of the occlusal surfaces. All of these features have an effect on the appearance of an individual's face. Once the examination is complete, the skull is cleaned and any damaged or fragmented areas are repaired with wax. The mandible is then reattached, again with wax, according to the alignment of teeth, or, if no teeth are present, by averaging the vertical dimensions between the mandible and maxilla. Undercuts (like the nasal openings) are filled in with modeling clay and prosthetic eyes are inserted into the orbits centered between the superior and inferior orbital rims. At this point, a plaster cast of the skull is prepared. Extensive detail of the preparation of such a cast is presented in the article from which these methods are presented. After the cast is set, colored plastics or the colored ends of safety matches are attached at twenty one specific "landmark" areas that correspond to the reference data. These sites represent the average facial tissue thickness for persons of the same sex, race, and age as that of the remains. From this point on, all features are added using modeling clay. First, the facial muscles are layered onto the cast in the following order: temporalis, masseter, buccinator and occipito frontals, and finally the soft tissues of the neck. Next, the nose and lips are reconstructed before any of the other muscles are formed. The lips are approximately as wide as the interpupillary distance. However, this distance varies significantly with age, sex, race, and occlusion. The nose is one of the most difficult facial features to reconstruct because the underlying bone is limited and the possibility of variation is expansive. The nasal profile is constructed by first measuring the width of the nasal aperture and the nasal spine. Using a calculation of three times the length of the spine plus the depth of tissue marker number five will yield the approximate nose length. Next, the pitch of the nose is determined by examining the direction of the nasal spine – down, flat, or up. A block of clay that is the proper length is then placed on the nasal spine and the remaining nasal tissue is filled in using tissue markers two and three as a guide for the bridge of the nose. The alae are created by first marking a point five millimeters below the bottom of the nasal aperture. After the main part of the nose is constructed, the alae are created as small egg shaped balls of clay, that are five millimeters in diameter at the widest point, these are positioned on the sides of the nose corresponding with the mark made previously. The alae are then blended to the nose and the overall structure of the nose is rounded out and shaped appropriately. The muscles of facial expression and the soft tissue around the eyes are added next. Additional measurements are made according to race (especially for those with eye folds characteristic of Asian descent) during this stage. Next, tissues are built up to within one millimeter of the tissue thickness markers and the ears (noted as being extremely complicated to reproduce) are added. Finally, the face is "fleshed," meaning clay is added until the tissue thickness markers are covered, and any specific characterization is added (for example, hair, wrinkles in the skin, noted racial traits, glasses, etc.). The skull of Mozart was the basis of his facial reconstruction from anthropological data. The bust was unveiled at the "Salon du Son", Paris, in 1991.
Беттің қайта құрылуындағы қиындықтар
Сот медицинасының бет-әлпетін қайта жаратумен байланысты көптеген шешілмеген мәселелер бар.
There are multiple outstanding problems associated with forensic facial reconstruction.
Тоқыма қалыңдығы туралы деректердің жеткіліксіздігі
Ең маңызды мәселе – бет тінінің қалыңдығын орташа есептеуге қолданылатын деректерге қатысты. Криминалистік суретшілердің қолжетімдегі деректер жас, жыныс және дене бітімі жағынан әлі де өте шектеулі. Бұл теңсіздік реконструкцияның дәлдігіне елеулі әсер етеді. Осы деректер кеңейтілгенше, ең дәл реконструкция жасау мүмкіндігі көбінесе шектеулі болады.
The most pressing issue relates to the data used to average facial tissue thickness. The data available to forensic artists are still very limited in ranges of ages, sexes, and body builds. This disparity greatly affects the accuracy of reconstructions. Until this data is expanded, the likelihood of producing the most accurate reconstruction possible is largely limited.
Әдістемелік стандарттаудың болмауы
Екінші мәселе – беттік белгілерді шамалауда әдістемелік стандартизацияның жоқтығы.
A second problem is the lack of a methodological standardization in approximating facial features.
Субъективтілік
Қайта құрулар адамның бет пішінінің қандай болуы мүмкін екенін ғана көрсетеді, себебі олар суретшінің жеке көзқарасына байланысты жасалады. Жұмсақ тіндерді қайта құру – бұл сүйек өлшемдеріне негізделген шамамен есептеу, сондықтан идентификация үшін маңызды ерекшеліктер жіберіліп қалуы мүмкін. Бастың сүйегінің әсері зор болғандықтан, негізгі бет мүшелерінің орналасуы мен жалпы пішіні көбінесе дұрыс болады.
Reconstructions only reveal the type of face a person may have exhibited because of artistic subjectivity. Soft tissue reconstruction is an approximation based on osteological measurements; therefore, distinguishing characteristics used in identification could be missed. The position and general shape of the main facial features are mostly accurate because they are greatly determined by the skull.
Шотландияның Оркни аралындағы Кувин-Хилл камералы қабіршілігінен табылған неолит дәуіріндегі ит бас сүйегінің сот-медициналық моделінің суреті Sci News сайтында 2019 жылдың 22 сәуірінде жарияланды. Сот-медициналық суретші Эми Торнтон, Royal (Dick) ветеринариялық зерттеулер мектебінде жасалған 24 ит бас сүйегінің бірінен алынған КТ сканы негізінде 3D басылымды пайдаланып иттің басының моделін жасады. Ұлттық Шотландия мұражайларының Шотландия тарихы және археология бөлімінің бас археологиялық зерттеушісі доктор Элисон Шериданның сөзіне сәйкес, "Кьюин итінің мөлшері үлкен коллиге ұқсас, ал сыртқы түрі еуропалық сұр қасқырды еске түсіреді. Бұл ит бізге көп нәрсе айта алады. Бұрын неолит дәуірінде өмір сүрген адамдардың реконструкциясы жасалған, бірақ осы кезеңдегі жануардың сот-медициналық реконструкциясы жасалғаны белгілі емес."
An image of the forensic model of a Neolithic dog skull found at Cuween Hill Chambered Cairn, Orkney, Scotland was published by Sci News. com on April 22, 2019. Forensic artist Amy Thornton made a model of the dog's head using a 3D print, based on a CT scan made at the Royal (Dick) School of Veterinary Studies of one of the 24 canine skulls found at the site. According to Dr. Alison Sheridan, Principal Archaeological Research Curator in the Department of Scottish History and Archaeology at National Museums Scotland, "The size of a large collie, and with features reminiscent of that of a European grey wolf, the Cuween dog has much to tell us While reconstructions have previously been made of people from the Neolithic era, we do not know of any previous attempt to forensically reconstruct an animal from this time."
Танымал мәдениетте
Соңғы жылдары ойын-сауық индустриясы мен БАҚ-та сот-медициналық бет қайта жаратудың көрінісі артты. Алайда, фантастикалық қылмыстық тергеушілер мен сот-медициналық антропологтардың сот-медициналық сараптаманы және бет қайта жаратуды пайдалануы көбінесе дұрыс емес бейнеленеді ("CSI әсері" деп аталатын құбылыс). Мысалы, ойдан шығарылған сот-медициналық тергеушілер қаңқа қалдықтары табылысымен бірден бетті қайта жаратуды сұрайды. Көп жағдайда бетті қайта жарату адамды анықтау мүмкіндігін қозғау үшін соңғы шара ретінде қолданылады. Бетті қайта жарату CSI: Қылмыс орны және NCIS сияқты фантастикалық телешоуларда, сондай-ақ олардың CSI және NCIS франшизаларындағы қосалқы жобаларында сот-медициналық әдістердің бір бөлігі ретінде көрсетілген. Ұзақ жылдар бойы көрсетіліп келе жатқан "Сүйектер" телесериалында шіріген және қаңқа қалдықтарының сот-медициналық талдауында бетті қайта жарату эпизодтардың көпшілігінде кездеседі, ол полициялық процедураларда суретші жасаған эскиз сияқты қолданылады. "Сүйектер" командасының бетті қайта жарату маманы, тұрақты актерлік құрамның кейіпкері Анжела Монтенегро 3D бағдарламалық қамтамасы мен голографиялық проекцияны қолданып, "құрбандарға беттерін қайтаруға" тырысады (эпизодта "Бұтадағы бала" деп көрсетілгендей). "Паркер үйінің құпиясы" эпизодында МакГайвер Пэннидің тәтесі Беттидің бас сүйегін қайта жасайды. Мысырлық Тутанхамонның, көбінесе Тутанхамон патша деп танылатын, бетін қайта жарату 2005 жылғы маусым айында National Geographic журналының мұқабасында пайда болды. Әртүрлі бетті қайта жарату жиынтықтары бар, олардың ішінде "қылмыс орны" нұсқалары, сондай-ақ Тутанхамон және Тираннозавр рекс сияқты танымал тарихи тұлғалардың қайта жаратулары да бар. Жақында зерттеушілер бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан екі канадтық әскердің қалдықтарын анықтауға тырысқанда бетті қайта жарату процесін қолданды. Кристиан Корбе жасаған бір әскердің денесі 2007 жылы ДНК талдауы арқылы анықталды, бірақ ДНК нашарлауына байланысты екіншісін осы әдіспен анықтау сәтсіз аяқталды. 2011 жылы Франциядағы Авион қаласында табылған екінші әскердің қалдықтары 3D баспа бағдарламалық қамтамасы, қайта құру мүсіншілігі және сүйектің изотоптық талдауын пайдалану арқылы анықталды.
In recent years, the presence of forensic facial reconstructions in the entertainment industry and the media has increased. The way the fictional criminal investigators and forensic anthropologists utilize forensics and facial reconstructions are, however, often misrepresented (an influence known as the "CSI effect"). For example, the fictional forensic investigators will often call for the creation of a facial reconstruction as soon as a set of skeletal remains is discovered. In many instances, facial reconstructions have been used as a last resort to stimulate the possibility of identifying an individual. Facial reconstruction has been featured as part of an array of forensic science methods in fictional TV shows like CSI: Crime Scene Investigation and NCIS and their respective spinoffs in the CSI and NCIS franchises. In Bones, a long running TV series centered around forensic analysis of decomposed and skeletal human remains, facial reconstruction is featured in the majority of episodes, used much like a police artist sketch in police procedurals. Regular cast character Angela Montenegro, the Bones team's facial reconstruction specialist, employs 3D software and holographic projection to "give victims back their faces" (as noted in the episode, "A Boy in a Bush"). In the MacGyver episode "The Secret of Parker House", MacGyver reconstructs the skull of Penny's aunt Betty while investigating her house. The facial reconstruction of Egypt's Tutankhamun, popularly known as King Tut, made the June 2005 cover of National Geographic. A variety of facial reconstruction kit toys are available, with "crime scene" versions, also, reconstructions of famous historical figures, like Tutankhamen and the dinosaur Tyrannosaurus rex. Recently, facial reconstruction has been part of the process used by researchers attempting to identify human remains of two Canadian Army soldiers lost in World War I. One soldier sculpted by Christian Corbet was identified through DNA analysis in 2007, but due to DNA deterioration, identifying the second using the same techniques failed. In 2011, the second of the soldiers' remains discovered at Avion, France were identified through a combination of 3 D printing software, reconstructive sculpture and use of isotopic analysis of bone.