Корнелиус Джонсон: Англия мен Голландиядағы суретшінің өмірі мен шығармашылығы
Cornelius Johnson (artist)
Корнелиус Джонсон (1593-1661) – ағылшын суретшісі, портреттер шебері. Голландия және фламанд тегінен шыққан, Англияда жұмыс істеген, содан кейін Нидерландқа көшкен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын суретшісі (1593–1661)
English painter (1593–1661)
Корнелиус Джонсон немесе Корнелис Янссенс ван Сейлен (; сонымен қатар Корнелиус Джонсон ван Сейлен, Корнелис Янсз. ван Сейлен және көптеген басқа нұсқалары) (крещениеден өткен 14 қазан 1593 ж. – жерленген 5 тамыз 1661 ж.) – голланд немесе фламанд тегінен шыққан ағылшын портретшісі. Ол кемінде 1618 жылдан 1643 жылға дейін Англияда жұмыс істеді, содан кейін Англия азамат соғысынан қашу үшін Нидерландыдағы Мидделбургке көшті. 1646 мен 1652 жылдар арасында Амстердамда тұрды, содан кейін Утрехтке қоныстанды, онда қайтыс болды. Джонсон жаңадан пайда болған ағылшын ақсүйектерінің көптеген портреттерін салған. Оның ерте портреттері «жасалма» овалды жиектері бар тақтаға салынған суреттер болды. Оның туындыларын Ұлыбританияда және шетелдегі ірі коллекцияларда, сондай-ақ Ұлыбританиядағы салтанатты үйлердегі жеке коллекцияларда кездестіруге болады. Ол шебер портретші болған, бірақ Ван Дейк сияқты суретшінің шеберлігіне жете алмады. Оның стилі мансабы бойында айтарлықтай өзгерді және ол жаңа ықпалдарды өзінің стиліне ешқандай үйлесімсіздіксіз сіңіре алды. Ол киімді ерекше дәлдікпен және егжей-тегжейлі бейнеледі. Ол сол кезде Англиядағы жұмыстарын үнемі қол қойып, мерзімімен белгілейтін азау суретшілердің бірі болды.
Cornelius Johnson or Cornelis Janssens van Ceulen (; also Cornelius Jonson van Ceulen, Cornelis Jansz. van Ceulen and many other variants) (bapt. 14 October 1593 – bur. 5 August 1661) was an English painter of portraits of Dutch or Flemish parentage. He was active in England, from at least 1618 to 1643, when he moved to Middelburg in the Netherlands to escape the English Civil War. Between 1646 and 1652 he lived in Amsterdam, before settling in Utrecht, where he died. Johnson painted many portraits of emerging new English gentry. His early portraits were panel paintings with "fictive" oval frames. His works can be found in major collections in the UK and overseas as well as in private collections in stately homes in Britain. He was an accomplished portrait painter, but lacked the flair of a master such as Van Dyck. His style varied considerably over his career, and he was able to assimilate new influences into his own style without any discordant effect. He was particularly accurate and detailed in his depiction of clothing. He was one of the few artists in England at this time who consistently signed and dated their work.
Отбасылық өмір
Джонсон Лондон қаласында голланд немесе фламанд ата-анасының отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Антверпеннен діни босқын ретінде келген, ал әкесінің әкесі Кельннен келген. Ол Лондонның Нидерланд қауымы жиі пайдаланған Остин Фрайерс шіркеуінде крещениеден өтті. Ол Жоханна ле Гранд пен Корнелиус Джонсонның ұлы еді. Ол Нидерландыда, мүмкін, Михель Янс ван Миревельтпен бірге оқыған болуы мүмкін. Әрине, ол Нидерландыдан келген басқа суретшілердің ықпалында болды, ал оның ерте туындылары голланд суретшілерінің стилі мен көңіл-күйін ұстанады. 1619 жылы ол Англияға оралды, сол кезде ол өнепсізі Теодор Расселдің крещениесіне куә болды – Джонсонның әпкесі Брюггелік Николас Расселге үйленген еді. Ол 1643 жылға дейін Англияда белсенді болды. 1620 жылдары ол Лондонның Блэкфриарс ауданында тұрып, студиясын ашты, сол жерде Энтони ван Дейк пен Питер Оливер де тұрды; ол Лондон қаласының шекарасында болғанымен, еркін аумақ есептеліп, Лондон суретшілер гильдиясының монополиясынан тыс қалды. 1622 жылдың 16 шілдесінде ол Лондондағы голланд шіркеуінде Колчестерлік Элизабет Бекеге үйленді. Тағы бір ұлы, Корнелиус Джонсон кіші, ол да суретші болды, 1634 жылдың 15 тамызында крещениеден өтті. Джонсон өзін ағылшын джентльмені ретінде тануды қалап, әулетін Қару-жарақ колледжінде тіркеді. Оның гербі алтын түсті фонда үш алтын тотықтан және күміс Екатерина доңғалағынан (артында екі тотық қанатымен) тұрды. Қанатты гербтер неміс геральдикасында жиі кездеседі, бұл отбасы бұрын қолданған гербтің белгісі болуы мүмкін. Джонсон 1630 жылдардың ортасында Кентербериге көшіп, фламанд саудагері сэр Арнольд Брэмспен бірге тұрды және Англияда ағылшыл азамат соғысы басталарға дейін өмір сүрді, бірақ 1643 жылдың қазан айында, әйелінің талабы бойынша Мидделбургке көшіп, Сент-Люк гильдиясына қосылды. Оған «өзіне тиесілі суреттер мен бояуларын, төсек-орынын, үй жиһазын, қалайы мен мыс ыдыстарын алып жүруге» парламент рұқсаты берілді. 1646 және 1652 жылдар аралығында ол Амстердамда тұрды, содан кейін Утрехт қаласына қоныстанды, онда қайтыс болды.
Johnson was born to Dutch or Flemish parents in London – his father had been a religious refugee from Antwerp, and his paternal grandfather had come from Cologne. He was baptised at the Dutch Church at Austin Friars much used by the Netherlandish community in London. He was the son of Johanna le Grand and Cornelius Johnson. He may have been trained in the Netherlands, possibly under Michiel Jansz. van Mierevelt. He was certainly influenced by other artists from the Netherlands, and his early works follow the design and mood of Dutch painters. He had returned to England by 1619 when he was a witness at the baptism of his nephew, Theodore Russell – Johnson' sister was married to Nicholas Russell of Bruges. He was active in England, from then until 1643. In the 1620s, he lived and had his studio in Blackfriars, London, as did Anthony van Dyck and Peter Oliver; it was within the boundaries of the City of London, but was a liberty and so avoided the monopoly in the City of members of the London painters' Guild. He married Elizabeth Beke of Colchester on 16 July 1622 at the Dutch church in London. Another son Cornelius Johnson, junior who also became a painter, was baptised on 15 August 1634. Johnson wished to be regarded as an English gentleman, registering his pedigree with the College of Arms. His arms were three gold parrots on a gold background, and had a crest of a silver Catherine wheel with two parrot wings behind it. Apparently winged crests are common in German heraldry which may show the arms previously used by the family. Johnson moved to Canterbury in the mid 1630s, living with Sir Arnold Braems, a Flemish merchant, and continued to live in England until after the outbreak of the English Civil War, but in October 1643, apparently at the insistence of his wife, he moved to Middelburg, joining the Guild of St. Luke there. He was given parliamentary permission to travel " and to cary with him such pictures and colours, bedding, household stuff, pewter, and brass as belongs to himself". Between 1646 and 1652 he lived in Amsterdam, before settling in Utrecht, where he was buried.
Портреттер
Джонсонның ең ерте жазылған туындысы 1617 жылға жатады, ол голландтық суретшінің туындысы болуы мүмкін; 1619 жылы оның ағылшын портреттерін салуы басталды, бастапқыда тек бас бөлігін суреттеген, бірақ кейін толық бойдағы және топтық портреттерді де салған. Портрет салу үшін Джонсон 5 фунт төлеуді ұсынған, бұл 10-20 шиллингтік әдеттегі төлемнен жоғарырақ еді. Дегенмен, бұл Ван Дейк немесе Питер Лели сияқты белгілі суретшілерге қарағанда арзан болды. Карен Херннің ODNB-дегі Джонсон туралы жазбасында былай делінген: "1638 жылы Сьюссекс графтығындағы Холланд Хаус иесі сэр Томас Пелхэм Джонсонға өз портреті үшін 4 фунт төлеген" (Пелхэм отбасының құжаттарындағы есеп кітабына сілтеме, BL, Add. MS 33145, fol. 107). Джонсонның жаңадан өркендеп келе жатқан дворяндықтың жүздеген портреттерін салған, соның ішінде Антримнің леди Роза Макдоннелл да бар. "Джонсонның өнері бюсттің ұзындығындағы портреттерге ең жақсы сай келеді, онда ол белгілі бір бейтараптықпен ағылшын жер иелерінің және ұсақ аристократияның тартымдылығын жеткізе білді". Оның сақталған ең ерте портреттерінің бірі – Марлборо герцогинясы Сараның әжесі Сузанна Темплдің портреті (Tate галереясы). Бұл портретті кейіннен Роберт Уайт он жетінші ғасырдың соңында гравировкалады. Гравировканың көшірмесі Сэмюэл Пепстің кітапханасында болған, кейін ол Кембридж университетінің Магдалина колледжіне өтті. Оның патшалық портреттеріне I Карл, II Карл және II Джеймс кіреді, олар бала кезінде суреттелген, бәрі де Ұлттық портрет галереясында (Лондон) сақтаулы. Ол Жерар Хокгестпен I Карлдың әйелі, королева Генриетта Марияның портретін бірлесіп салған. Нидерландыға көшкеннен кейін де ол ағылшын клиенттерінің портреттерін салуын жалғастырды – эмигрант болған роялистердің де, Англияда тұратын клиенттердің де портреттерін жасады.
Johnson' first dated work is 1617, and may be of a Dutch subject; 1619 marks the beginning of his English portraits, which were initially heads only, although he later painted full length and group portraits. For painting a portrait, Johnson liked to charge £5 compared with a more typical figure of 10s – 20s. However, this was not as expensive as better known artists such as Van Dyck or Peter Lely. Karen Hearn's ODNB entry for Johnson notes that "in 1638 Sir Thomas Pelham of Halland House, Sussex, paid £4 for his portrait by Johnson" (referencing an account book among the Pelham family papers, BL, Add. MS 33145, fol. 107). There are hundreds of portraits of the emerging new gentry by Johnson, including Lady Rose MacDonnell of Antrim. "Johnson's art was best suited to the relative intimacy of the bust length portrait in which, with a certain detachment, he captured the reticence of the English landed gentry and minor aristocracy". One of his earliest surviving portraits is of Susanna Temple, grandmother of Sarah, Duchess of Marlborough (Tate). This portrait was subsequently engraved by Robert White towards the end of the seventeenth century. A copy of the engraving was among the prints owned by Samuel Pepys which subsequently passed to Magdalene College, Cambridge. His royal portraits include Charles I as well as Charles II and James II, painted as children, both of which are in the National Portrait Gallery (London). He collaborated with Gerard Houckgeest on a portrait of Charles I's wife, Queen Henrietta Maria. After his move to the Netherlands, he continued to produce portraits of English clients – both exiled Royalists, and clients still living in England.
Студия
Джонсонның студиясы 1620 жылдары Лондонның Блэкфриарс ауданындағы Сент-Эннс жерінде орналасқан. Джонсонның студиясының мөлшері белгісіз, бірақ сақталған портреттер, мысалы, қате түрде Арундел графинясы деп жазылған портрет және сэр Александр Темплдің портреті (екі портрет те төменде көрсетілген) сурет салу процесін қайта құруға көмектеседі. Джонсон портреттерді толығымен өзі салған жоқ болуы мүмкін. Киімдерге ылғал бояудың құрғақ бояу үстіне жағылуы (төмендегі "Техника" бөлімін қараңыз) және ойдан шығарылған овалдар студиядағы басқа суретшілердің де жұмыс істеуіне, сондай-ақ қосымша нұсқаларға деген сұраныстың артуына мүмкіндік берді.
Johnson's studio in the 1620s was in St Anne's, Blackfriars, London. The size of Johnson’s studio is not known, but surviving portraits such as the portrait erroneously inscribed Countess of Arundel and that of Sir Alexander Temple (both below) help reconstruct the painting process. It is likely that Johnson did not paint the complete portraits himself. The wet over dry paint layering of the costumes (see 'Technique' below) and the fictive ovals allowed contributions from others in the studio, as did the demand for additional versions.
Қамқорлық
Оның меценаттары ақсүйектер қатарынан шыққан, бірақ қоғамның ең жоғары деңгейлерінен емес. Мансабының алғашқы жылдары бес отбасының қолдауы арқасында Джонсон ұлттық аренада суретші ретінде өзінің беделін орната алды. Бұл отбасылар – Лондон мен Чингфордтың Бутби отбасы, Шропширдің Корбет отбасы, Шропшир мен Стаффордширдің Левесон отбасы, Бертон Дассет пен Стоудың Темпл отбасы және Бурфорд пен Бесселслидің Лентхолл отбасы. Бұл отбасылар неке арқылы бір-бірімен байланысқан. Оның көптеген модельдерінің кім екені қазір белгісіз. Лионель Каст оны Геераертстен "көбірек жетістікке жеткен" деп сипаттайды. Дегенмен, оны "жақсы суретші, бірақ ван Дайктың шеберлігі мен дағдысына тең келе алмайды" деп айтқандар да бар. Джонсонның алғашқы портреттері "көрінетін" овалды жиектері бар тақтаға салынған суреттер болды – олар ағаш немесе мәрмәрден жасалған овалды жиектері бар сияқты көрінеді, бірақ бұл, шындығында, тақтаға салынған. Бұл trompe l'œil әсері Джонсонның мансабының басындағы ең сүйікті тәсілдерінің бірі болды. "Оның кейіпкерлері әдетте қараңғы, белгісіз фон алдында бейнеленеді, назар олардың бет-әлпетіне және әлеуметтік статусын көрсететін әсем киімдеріне аударылады". Ол сонымен қатар мысқа шағын портреттер де салған. Оның ерте туындылары (мысалы, 1620 жылғы сэр Александр Темплдің портреті) С. Х. Коллинз Бейкер "жазық, ағаштан жасалған және жансыз" деп сипаттады. Бір жылдың ішінде ол "таңғажайып прогресске" қол жеткізді, оның модельдеуі толыққанды болды және "оның стилі қалыптасты". Оның ең ерте үштен бір бөлігінен суреттелген жұмысы – 1619 жылы салынған Томас Бутби мен оның әйелінің портреттерінің жұбы, ол 1988 жылы Вайс галереясында сатылды. Тағы бір үштен бір бөлігінен суреттелген портрет (Лорд-канцлер Ковентри) 1623 жылмен датыланған, және кейінірек жасалған жұмыстарында жеңіліп қалған денемен жұмыс істеудегі дағдының жетіспеушілігін көрсетеді. Оның портреттерінде модельдердің басы көбінесе күтпегендей төмен орналасқан. Көздері үлкейтілген, дөңгелек қарындаштары және терең қисық жоғарғы қабақтары бар. Лондондық Суретшілер мен Бояушылар компаниясында 1623/4 жылғы Клемент Паргеттер, Уильям Пикок және Томас Баббтың портреті бар, ол Джонсонның туындысы болуы мүмкін. Егер солай болса, бұл оның ең ерте топтық портреті. Оның стилі консервативті болды. Голландтық дәстүрді ұстанған оның киімдерін ерекше дәл және егжей-тегжейлі бейнелегені белгілі.
His patrons came from the gentry, but were not from the highest levels in society. During the first few years of his career, a network of patronage by five families enabled Johnson to establish his reputation as a painter on the national stage. These families were the Boothby family of London and Chingford, the Corbett family of Shropshire, the Leveson family of Shropshire and Staffordshire, the Temple family of Burton Dassett and Stowe, and the Lenthall family of Burford and Besselsleigh. These families were connected to each other by marriage. The identity of many of his sitters has been lost. Lionel Cust describes him as being "more accomplished" than Gheeraerts. However, he has also been described as "a good painter, but unable to compete with the flair and superlative skills of van Dyck". Johnson's early portraits were panel paintings with "fictive" oval frames – they appear to have a wooden or marble oval surround, but this is actually painted on to the panel. This trompe l'œil effect was one of Johnson' favourite devices in the early part of his career. "His figures are usually placed in front of dark, undefined backgrounds with focus on their faces and elaborate costumes that denote their social standing." He also painted some portrait miniatures on copper. His early works (for example the 1620 portrait of Sir Alexander Temple) were described by C. H. Collins Baker as "flat wooden and inanimate". Within a year, he has made "an astonishing advance" and his modelling becomes full and "his temper established". His earliest three quarter length work is a pair of portraits of Thomas Boothby and his wife painted in 1619 and sold by the Weiss Gallery in 1988. Another three quarter length portrait (of Lord Keeper Coventry) is dated 1623, and shows a certain lack of skill in dealing with the body, which is overcome in later works. In his portraits, the sitters head is often unexpectedly low. The eyes have enlarged, rounded irises and deep curved upper lids. The London Painters and Stainers company has a 1623/4 portrait of Clement Pargeter, William Peacock and Thomas Babb that may be by Johnson. If so, it is the earliest group portrait by him. His style was conservative Following the Netherlandish tradition, he was particularly accurate and detailed in depiction of clothing.
Техника
Джонсон өзінің ерте мансабында студиясын ерекшелендіретін бірнеше техникаларды қолданды. Оларға ылғалдап жатқандағы және дискретті қабаттама жасау; қылқаламмен жұмыстағы салмақты өзгерістер, сондай-ақ уақытқа төтеп берген жоғары сапалы (және қымбат) пигменттерді пайдалану кіреді. Ол "пигменттерінің ерекше қасиеттерін таң қалдыратын әсерге жеткізуде шебер болған". Джонсонның азурит көгін қолдануы, әр пигменттің ерекшелігін ерекше текстуралар мен көзге түсетін бөлшектер алу үшін қалай пайдаланғанын көрсетеді. Джонсон Теодор де Майернмен орпиментті (улы сары пигмент) қолдану туралы кеңес алды және оның портретын салды. Орпиментті де Майернге қалай қолдану керектігін сипаттағаннан бөлек, Джонсон Дэниел Кингке де парда жасау техникасын айтты. Зығыр матадан жасалған пардалар үшін ол "ақ және охраны күйдірілген сүйек қарасымен араластырды". Көк пардалар үшін ол бірінші кезекте "барлық фондық бүктемелер мен көлеңкелерді мұқият және толық аяқтап" "кептірілген майға араласқан индиго және смальт пен ақпен" жатты. Бұл құрғаған соң, оның үстіне ультрамарин және "таза ақ" глазурь жағды.
Johnson uses a number of techniques that taken together uniquely identify his studio during his early career. These include the presence of both wet in wet and discreet layering; calculated variations in brushwork and the use of high quality (and expensive) pigments that survived aging well. He "was masterful in bringing the unique characteristics of his pigments to the most dazzling effect. Johnson’s use of azurite blue is a primary example of how he utilized the character of each pigment to yield distinctive textures and eye catching details." Johnson was consulted by Théodore de Mayerne on handling orpiment (a poisonous yellow pigment) and painted his portrait. In addition to describing his usage of orpiment to de Mayerne, Johnson also told Daniel King his technique for draperies. For linen draperies he used "white and oker broken with bone black". For blue draperies, he first laid in "all the background folds and shadows neatly and perfectly finished" with "indico ground in drying oiland mixt w[i]th smalt and white". When this had dried, he painted over it a glaze of ultramarine and "fair white".
Көрмелер, сату және маңызды коллекцияларда оның жұмысының иелігі
XVII ғасырдың екінші жартысынан бастап Лондонда, кейін провинциялық қалаларда жиі көркемөнер аукциондары өткізілді. Джонсонның туындылары осы аукциондарда үнемі сатылатын – мысалы, 3 сәуір 1690 жылы Страндтағы Эксетер биржасында суреттер сатылымында 150-ші лот. Карен Хирн, UCL құрметті профессоры, Джонсонның жұмыстарынан көрме ұйымдастырды, ол 2015 жылдың сәуірінен қыркүйек айына дейін Ұлттық портрет галереясында өтті. 2016 жылдың шілдесінде Лондондағы Вайс галереясында оның туындыларына арналған алғашқы ірі көрме өтті. Оның жұмыстарын Ұлттық галереяда, Тейт галереясында, Ұлттық портрет галереясында, Корольдік коллекцияда, Шотландияның Ұлттық портрет галереясында, Дулуич сурет галереясында, Ұлыбританияның көптеген провинциялық галереяларында және Ұлыбританиядағы салтанатты үйлердегі жеке коллекцияларда кездестіруге болады. Ұлыбританиядан тыс жерлерде оның туындыларын Хантингтон кітапханасында, өнер коллекцияларында және ботаникалық бақтарда, Утрехттегі Катарийн монастыры мұражайында, Йель британдық өнер орталығында табуға болады. Бұл картина шамамен 1610 жылы салынған және Шекспирмен тығыз байланысты. Ол жоғары маңдайды көрсету үшін өзгертілген. Қазір бұл Джонсонның туындысы емес деп есептеледі.
From the second half of the seventeenth century onwards, there were frequent art auctions in London and later in provincial cities. Johnson's work was regularly sold at these auctions – for example lot 150 at a sale of paintings at Exeter Exchange in the Strand, 3 April 1690. Karen Hearn, Honorary Professor at UCL, curated a display of Johnson's work which was held at the National Portrait Gallery from April to September 2015. In July, 2016, the first large scale exhibition devoted solely to his work was held at the Weiss Gallery in London. His work can be found in the National Gallery, the Tate Gallery, The National Portrait Gallery, Royal Collection, the Scottish National Portrait Gallery, the Dulwich Picture Gallery, many UK provincial galleries and in private collections in stately homes in Britain. Outside the UK, his work can be found in the Huntington Library, Art Collections and Botanical Gardens, the Museum Catharijneconvent in Utrecht, the Yale Center for British Art. This was painted around 1610 and has a long association with Shakespeare. It was altered to show a higher forehead. It is no longer believed to be by Johnson.
Атауы
Оның есімінің көптеген нұсқалары дұрыс түрі туралы пікір қақтығыстарын тудырды. Джонсон өзінің қолтаңбасын жиі өзгертетіндіктен, жауапкершіліктің бір бөлігі оған да тиесілі. Херн, Джонсон Нидерландыдағы соңғы жылдары өзінің шетелдік тегін көрсету үшін маркетингтік тәсіл ретінде қолтаңбасына "van Ceulen" ("Кельннен") деген сөздерді қосыпты деп санайды. Бұрын ол қолтаңбасына "Londines" (Лондон) дегенді қосып, бірақ 1652 жылы ағылшын-голланд соғысы басталғаннан кейін бұл нұсқаны қолдануды тоқтатқан. Финберг былай дейді: "Мен осы суретшіні Янссен деп атау әдетіне қарсылық білдіруге тағы бір мүмкіндік алғым келеді. Уолполлдың осы есімнің дұрыс түрі екендігі туралы қате пікіріне қарамастан, мұны қолдануға ешқандай себеп жоқ. Англияда суретші әрқашан өз атын Корнелиус Джонсон деп жазса, Англиядан кеткен соң оны Джонсон деп өзгерткен. Мен көрген 1643 жылдан кейінгі суреттерінде, толық есім берілген кезде, оның қолтаңбасының әдеттегі түрі: "Корнелиус Джонсон ван Сеулен". Ол Янсон, Янсен немесе Янссенс деген нұсқаларды қабылдамаған сияқты. Бірақ аукциондық сатушылар шетелдік есімдердің суреттерге ағылшын есімдерінен артық құн беретініне сенімді болғанша, Корнелиус Джонсон немесе Джонсонды каталогтарда Корнелиус Янссен деп көрсетуге болатынын күтуге болады."
The large number of variants of his name has led to some controversy over the correct form. Johnson himself must take some responsibility for this since he frequently changed his signature. Hearn has argued that in his later years in the Netherlands, he added the words "van Ceulen" ("from Cologne") to his signature as a marketing technique to emphasize his foreign origins. He had previously added "Londines" (London) to his signature, but stopped using this form following the outbreak of the first Anglo Dutch war in 1652. Finberg says "I think I may take this opportunity to protest once again against the prevalent habit of calling this artist Janssens. In spite of Walpole's unfortunate remark that this is the correct form of the name, there is no excuse for using it. While in England the artist invariably spelt his name Cornelius Johnson, and when he left England he changed the form to Jonson. The usual form of his signature when the name is given in full is invariably, in all the pictures painted after 1643 which I have seen : ' Cornelius Jonson van Ceulen.' He appears never to have adopted the form of Janson, Jansen, or Janssens. But so long as auctioneers are born with an ingrained conviction that a foreign looking name gives greater value to a picture than an English name, so long may we expect to find Cornelius Johnson or Jonson masquerading in catalogues as Cornelius Janssens."