Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1980 жылы Нью-Йорктегі транзиттік ереуіл 1966 жылдан бері алғаш рет Нью-Йорк қаласының көлік басқармасының (Метрополитендік көлік басқармасының еншілес ұйымы) қызметін тоқтатты. 1980 жылдың 1 сәуірінде Транспорттық жұмысшылар одағының (TWU) 100-ші жергілікті ұйымының шамамен 33 000 мүшесі келісімшарт бойынша жұмыс істейтін жұмыскерлердің жалақысын арттыру мақсатымен ереуілге шықты. Нью-Йорк қаласының бес ауданындағы барлық метро және автобус бағыттары он екі күнге толық тоқтатылды. Ереуіл 11 сәуірде аяқталды.
A 1980 transit strike in New York City halted service on the New York City Transit Authority (a subsidiary of the Metropolitan Transportation Authority) for the first time since 1966. Around 33,000 members of Transport Workers Union (TWU) Local 100 walked off their jobs on April 1, 1980, in a strike with the goal of increasing the wage for contracted workers. All subway and bus lines in the five boroughs of New York City were brought to a complete standstill for twelve days. The strike was resolved on April 11.
Тарих
Транзит қызметкерлерінің келісімшарты 1980 жылдың сәуір айында жаңаруға тиіс болды. Келіссөздер 4 ақпанда басталды, TWU бастапқыда 21 айлық келісімшартты, жалақыны 30%-ға арттыруды талап етті; олар бұл өсімді соңғы келісімшарт келіссөздерінен бері өмір сүру құны 53%-ға өскенімен, ал ағымдағы келісімшарт өмір сүру құнының өзгеруін ескермейтінімен қанағаттандырды. Келіссөздер өте шиеленісті болды. MTA соттан қызметкерлердің ереуілге шығуына тыйым салатын қаулы шығарды, бірақ TWU келіссөздер сәтсіз аяқталса, қаулыны бұзуға дайын екенін мәлімдеді. 31 наурызда MTA 34 айлық келісімшарт ұсынды, онда жалақы жыл сайын 3%-ға өседі. Бұған жауап ретінде қала қалалық трафикті шектеу үшін қатаң шаралар қабылдады. Ең маңыздысы – міндетті түрде бірнеше адаммен бірге жүру талабы, онда Манхэттеннің орталық бизнес-ауданына үш жолаушыдан кемірек көлік кіргізілмейтін еді. Қала тұрғындары такси іздеп асықты, ал кейбіреулері жұмысқа дөңгелекті конькимен, қайықпен немесе тікұшақпен барады. Ереуілдің бірінші күні, 1 сәуірде, жұмыскерлердің 83%-і жұмысқа барды, ал әдеттегі күні бұл көрсеткіш 94% болған. Нью-Йорк қаласының транзитпен қамтамасыз етілмеген аймақтарының тұрғындары шағын автобустар мен жеке көліктерін пайдаланып, бірлесіп такси қызметін ұйымдастырды. Бір жолаушыдан бір доллар алатын «долларлық фургон» әлі де жұмыс істейді. Жұмыскерлер жүгіруге немесе жаттығуға арналған киімдерін алып жүрді, осылайша жұмысқа және кері жолға жаяу, жүгіріп немесе велосипедпен бара алатын болды. Сонымен қатар, Нью-Йорк қалалық университеті ереуілдің салдарынан үш кампуста сабақтарды тоқтатты. Өндіріс және денсаулық сақтау салалары ереуілден ең көп зардап шекті, себебі олар такси және басқа да баламалы көлік түрлерін алуға мүмкіндігі аз болды. Алғашқысы 1979 жылдың желтоқсанында болған. Бұл ереуіл де жалақының жетіспеушілігіне байланысты болды. Сот отырысы қызметкерлердің ереуілге шыққан-шықпағанын анықтау үшін өткізілді, сондай-ақ оларға айыппұл салу мүмкіндігі қарастырылды. Үш күннен кейін MTA және қызметкерлер келіссөздердің келесі раундысына дайындалды. Кәсіподақтар жалақыны көтеру туралы талаптарын жұмсартты. 9 сәуірде Нью-Йорк штатының Жоғарғы соты судьясы соңғы сегіз күн бойы ереуіл жасаған кәсіподақтарға 1 миллион доллар айыппұл салды. 11 сәуірде MTA LIRR және NYCTA кәсіподақтарымен жеке келісімдерге қол жеткізді. Келесі күні жұмысшылар жұмысына қайта оралды. TWU бірінші жылы 9%, екінші жылы 8% жалақыны көтерді, сонымен қатар өмір сүру құнына байланысты түзетулер жасалды. Ол ереуілге қатысты қатаң позицияны сақтап, былай деді: «Менің ойымша, халық «Ереуілдер мен қаулыларға бағынбау керек» дейді». Бұл 1966 жылғы ереуіл кезінде қала әкімі Джон Линдсейдің әрекеттерінен өзгеше болды. Линдсей көптеген жұмысшыларды үйде қалуға шақырған кезде, Кох Бруклин көпірінен өткен жұмыскерлерді белсенді түрде қолдады.
The transit workers' contract was up for renewal in April 1980. Negotiations began on February 4, with the TWU initially demanding a 21 month contract with a 30% wage increase; they justified the hike by claiming that the cost of living had gone up 53% since the last contract negotiation, and their contract did not account for changes in the cost of living. The negotiations were extremely confrontational. The MTA got a court writ prohibiting the workers from striking, but the TWU announced their intention to violate the writ should the negotiations fail. The MTA responded on March 31 with a proposal of a 34 month contract with a 3% wage increase each year. In response, the city implemented drastic plans to curb urban traffic. Most significant was a mandatory carpool restriction, in which cars were not allowed to enter the Manhattan central business district during rush hour without at least three passengers. Mass transit riders "scrambled" to find taxis, while some passengers roller skated, rowed boats, or flew helicopters to work. The first day of the strike, April 1, saw 83% of commuters going to work, compared to 94% on an average day. Residents of transit deprived parts of New York City started a share taxi service with minibuses and their own private vehicles. These "dollar vans", which charged a dollar per passenger per ride, still operate. Commuters were seen bringing around jogging or exercise clothing so they could walk, jog, or bike to and from work. Additionally, the City University of New York canceled classes at three of its campuses as a result of the strike. Workers in the manufacturing and health industries were the most affected by the strike, as they were less likely to be able to afford taxis and other alternative modes of transport. with the first one having occurred in December 1979. This strike also revolved around a lack of pay. A court hearing was held to determine whether the workers were actually striking, and thus subject to fines. Three days later, the MTA and the workers were preparing for another round of negotiations. The unions softened their demand for a wage raise. On April 9, a New York State Supreme Court justice fined the unions a total of $1 million for striking during the past eight days. The MTA reached separate agreements with the LIRR and the NYCTA unions on April 11. The next day, the workers went back to work. The TWU won a 9% raise in the first year and 8% in the second year, along with a cost of living adjustment. He took a hard line against the strike, saying, "I think what the public is saying is, 'Don't give in to strikes and threats.'" This was contrasted with the actions of Mayor John Lindsay during the 1966 strike. While Lindsay had asked most workers to stay home, Koch actively cheered on commuters who walked across the Brooklyn Bridge.
Әсерлер
Манхэттен халқының саны ереуіл кезінде 500 мың адамға артқан, көбінесе қонақүйлерде тұратын корпоративтік қызметкерлердің есебінен. Бұл, ереуіл кезінде болған жылы көктемдік ауа райымен байланысты болды. Ереуіл аяқталғаннан кейін, NYCTA бағалары 50 центтен 60 центқа дейін өсірілді, MTA ереуіл кезінде шеккен ауыр шығындарды өтеу үшін. 1966 жылғы ереуілден кейін қабылданған Тейлор заңы, кез келген мемлекеттік кәсіподақтың ереуілге шығуына тыйым салады. Ереуілге шыққан жұмысшыларға 1,25 миллион доллар айып салынды, ал кәсіподақ төрт айға жарнаны есептеу құқығынан айырылды. Осылайша, ереуіл сәтсіз аяқталды, себебі ол кәсіподақтар үшін жалпы алғанда теріс нәтиже берді. Олар 2005 жылға дейін тағы ереуілге шыққан жоқ. 1980 жылдың жазындағы тәуелсіз оқиғада, PATH қызметкерлері 81 күнге ереуілге шықты. Бұл PATH тарихындағы ең ұзақ ереуілдердің бірі болды. Бұл ереуіл рэперлер Дьюк Бути мен Мелле Мелді "The Message" әнін жазуға шабыттандырды, ол Меллдің тобы Grandmaster Flash and the Furious Five арқылы жазылып, 1982 жылы Sugar Hill лейблінде шығарылды. Ән 1980-ші жылдардағы хип-хоп музыкасының маңызды бөлігіне айналды.
The population of Manhattan is said to have increased by 500,000 people during the strike, primarily corporate employees staying in hotel rooms. This was attributed to the warm spring weather that was present when the strike occurred. After the strike, NYCTA fares were increased from 50 cents to 60 cents in order to offset the heavy losses suffered by the MTA during the strike. The Taylor Law, passed after the 1966 strike, specifically forbids any public union from going on strike. The striking workers were fined $1.25 million and the union lost dues check off rights for four months. The strike was thus unsuccessful, as it resulted in a net negative impact for the unions. They did not strike again until 2005. In an unrelated strike in summer 1980, PATH employees went on strike for 81 days. It was one of the longest strikes in the PATH's history. The strike inspired rappers Duke Bootee and Melle Mel to write the song "The Message", which was recorded by Melle's group Grandmaster Flash and the Furious Five and released in 1982 on the Sugar Hill label. The song became a staple of 1980's Hip hop music.