Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістанға христиан миссионері (1867–1951)
Christian missionary to India (1867–1951)
Эми Беатрис Кармайкл (16 желтоқсан 1867 – 18 қаңтар 1951) – Үндістанда жетімдер үйін ашқан және Дохнавурда миссия құрған ирландтық христиан миссионері. Ол Үндістанда 55 жыл қызмет етіп, миссионерлік қызметі туралы 35 кітап жазды.
Amy Beatrice Carmichael (16 December 1867 – 18 January 1951) was an Irish Christian missionary in India who opened an orphanage and founded a mission in Dohnavur. She served in India for 55 years and wrote 35 books about her work as a missionary.
Ерте өмір
Эми Беатрис Кармайкл 1867 жылы Ирландияның Даун графтығындағы Миллисл атты шағын ауылда жеті бауырластың үлкені ретінде дүниеге келді. Оның ата-анасы – діншіл христиандар, Дэвид Кармайкл, диірменші және оның әйелі Кэтрин еді. Эми жастығында төрт жыл бойы Харрогейт әйелдер колледжінде білім алды. Ол 16 жасқа келгенде әкесі отбасын Белфастқа көшірді, бірақ екі жылдан кейін ол қайтыс болды. Белфаста Кармайклдар «Қош келдіңіздер» евангелистік шіркеуін құрды. 1880-ші жылдардың ортасында Кармайкл Розмари-стрит пресвитериан шіркеуінің залында «Шоулилер» (бас киімдерінің орнына шапан киетін диірмен қыздары) үшін жексенбілік сабақтарды бастады. Бұл миссия тез арада бірнеше жүз адамды қамтыды. Осы кезде Эми «The Christian» газетінде 500 фунт стерлингке орнатылатын және 500 адамға сыятын темір зал туралы жарнаманы көрді. Мисс Кейт Митчелльтен алған 500 фунт және диірмен иесінен алған жер учаскесі 1887 жылы Камбрей көшесі мен Хизер көшесінің бұрышында алғашқы «Қош келдіңіздер залының» салынуына себеп болды. Эми 1889 жылы Манчестердегі диірмен қыздары арасында жұмыс істеуге шақырылғанға дейін «Қош келдіңіздер» шіркеуінде қызмет етті. 1887 жылы Кесуик конгресінде ол Қытай ішкі миссиясының (CIM) негізін қалаушы Хадсон Тейлордың миссионерлік өмір туралы айтқан сөздерін естіді; көп ұзамай ол миссионерлік қызметке шақырылғанына көз жеткізді. Ол Қытай ішкі миссиясына өтініш берді және Лондондағы әйелдер үшін арналған оқу үйінде тұрды, онда ол Қытайға миссионерлік қызмет атқаруға ынталандырған автор және миссионер Мэри Джеральдин Гиннеспен танысты. Кармайкл Азияға аттануға дайын еді, бірақ денсаулығының жағдайы оны осы жұмыстың үлкен жүктемесіне шыдамауы анықталды. Ол CIM-дегі миссионерлік мансабын кейінге шегерді және кейіннен Шіркеу Миссионерлік Қоғамына қосылуға шешім қабылдады.
Amy Beatrice Carmichael was born in the small village of Millisle, County Down, Ireland, in 1867, as the oldest of seven siblings. Her parents were David Carmichael, a miller, and his wife Catherine, both devout Christians. Amy attended Harrogate Ladies College for four years in her youth. Amy's father moved the family to Belfast when she was 16 years old, but he died two years later. In Belfast, the Carmichaels founded the Welcome Evangelical Church. In the mid 1880s, Carmichael started a Sunday morning class for the 'Shawlies' (mill girls who wore shawls instead of hats) in the church hall of Rosemary Street Presbyterian. This mission grew quickly to include several hundred attendees. At this time Amy saw an advertisement in The Christian for an iron hall that could be erected for £500 and would seat 500 people. Two donations, £500 from Miss Kate Mitchell and one plot of land from a mill owner, led to the erection of the first "Welcome Hall", on the corner of Cambrai Street and Heather Street in 1887. Amy continued at the Welcome until she received a call to work among the mill girls of Manchester in 1889, from which she moved on to overseas missionary work, despite suffering from neuralgia. At the Keswick Convention of 1887, she heard Hudson Taylor, founder of the China Inland Mission (CIM), speak about missionary life; soon afterwards, she became convinced of her calling to missionary work. She applied to the China Inland Mission and lived in London at the training house for women, where she met author and missionary to China Mary Geraldine Guinness, who encouraged her to pursue missionary work. Carmichael was ready to sail for Asia, but it was determined that her health made her unfit for the work. She postponed her missionary career with the CIM and decided later to join the Church Missionary Society.
Үндістанда жұмыс
Алғашында Кармайкл Жапонияға сапар шегіп, он бес ай тұрды, бірақ денсаулығына байланысты үйіне қайтып келді. Кейін ол Сейлонға (Шри-Ланка) қызметке барып, қысқа ғана уақыт өткен соң, денсаулығын жақсарту үшін Бангалорға (Үндістан) барды. Ол Англия шіркеуінің Зенана миссиясымен жіберілді. Кармайклдің ең танымал жұмысы – қыздар мен жас әйелдермен жұмыс істеу болды, олардың кейбіреулері мәжбүрлі түрде жезөкшелікке итермеленген әдет-ғұрыптардан құтқарылды.
Initially Carmichael traveled to Japan, staying for fifteen months, but returned home for health reasons. After a brief period of service in Ceylon (Sri Lanka), she went to Bangalore, India, for her health, where she chose to stay to continue her work as a missionary. She was commissioned by the Church of England Zenana Mission. Carmichael's most notable work was with girls and young women, some of whom were rescued from customs that amounted to forced prostitution
Кармайкл 1901 жылы Дохнавур қорынын құрып, өз жұмысын жалғастырды, бұл туралы ол кейін "Алтын жіп" (1932) кітабында жазды. Дохнавур Тамил Наду штатында, Үндістанның оңтүстік ұшынан отыз шақырым қашықтықта орналасқан. Атауы 19 ғасырдың басында осы жердегі неміс миссионерлерін қаржылаған граф Дохнаның есімімен байланысты. Кейін, пастор Томас Уокер мектеп ашты. Кармайклдың қоры Дохнавурды мыңнан астам балаға пана болған орынға айналдырды. Кармайкл жиі айтатын, храмнан құтқарылған балаларды іздеу миссиясы Преина есімді қызбен басталғанын айтатын. Прина өз қалауынша емес, храмға қызмет етуге мәжбүр болды, бірақ қашып құтылуға үміттенді. Эми Кармайкл оған баспана беріп, жаңа миссиясын бастады. Үндістан мәдениетіне құрмет көрсету мақсатында, Дохнавур ұйымының мүшелері үнді киімдерін киіп, құтқарылған балаларға үнді есімдерін қойды. Кармайкл өзі де үнді киімдерін киіп, терісін қара кофемен бояды. Үндістанда қызмет етіп жүргенде, Кармайкл миссионерлік өмірге қатысты сұрақтарымен келген жас әйелден хат алды. Кармайкл оған: "Миссионерлік өмір – жай ғана өлу мүмкіндігі" деп жауап берді. 1912 жылы Дохнавурда аурухана салуға көмектесетін қаржы мен жұмыс күші табылды. 1913 жылы Дохнавур қоры 130 қызға көмек көрсетті. 1918 жылы Дохнавурға жас ұлдарға арналған үй қосылды, олардың көпшілігі бұрынғы храм жезөкшелерінен туған балалар еді. Сонымен қатар, 1916 жылы Кармайкл "Жалпы өмірдің қарындастары" деп аталатын протестанттық діни орденін құрды.
Carmichael founded the Dohnavur Fellowship in 1901 to continue her work, as she later wrote in The Gold Cord (1932). Dohnavur is situated in Tamil Nadu, thirty miles from India's southern tip. The name derives from Count Dohna, who initially funded German missionaries at the site in the early 19th century, on which the Rev. Thomas Walker then established a school. Carmichael's fellowship transformed Dohnavur into a sanctuary for over one thousand children. Carmichael often said that her ministry of rescuing temple children started with a girl named Preena. Having become a temple servant against her wishes, Preena managed to escape. Amy Carmichael provided her shelter, thus beginning her new ministry. In an attempt to respect Indian culture, members of the Dohnavur organization wore Indian dress and gave the rescued children Indian names. Carmichael herself dressed in Indian clothes and dyed her skin with dark coffee. While serving in India, Carmichael received a letter from a young lady who was considering life as a missionary, asking, "What is missionary life like?" Carmichael wrote back, "Missionary life is simply a chance to die." In 1912, money and workers were available that helped fund a hospital at Dohnavur. By 1913, the Dohnavur Fellowship was serving 130 girls. In 1918, Dohnavur added a home for young boys, many born to the former temple prostitutes. Meanwhile, in 1916 Carmichael formed a Protestant religious order called Sisters of the Common Life.
Мұра
Эми Кармайкл Үндістанда миссионер болып қызмет еткен кезіндегі тәжірибелері туралы көптеген кітаптар мен мақалалар жариялаған өнімді жазушы еді. Кармайкл 1951 жылы 83 жасында Үндістанда қайтыс болды. Ол Дохнавурдағы қабірінің үстіне ешқандай тас қоймауды өтінді. Басқа христиан миссионерлері де оның ықпалымен болғандарын айтты. Үндістанда храмдағы жыныстық қызмет 1948 жылы тыйым салынды. Дегенмен, Дохнавур қоры әлі де жұмыс істеп келеді, қазір 400 акр жерде 16 балабақша мен ауруханамен қамтамасыз етіп, шамамен 500 адамды қолдап тұр. Қазіргі таңда бұл қорды 1896 жылы құрылған C.S.I. Тирунелвели діншілдік округінің басшылығымен үндістер басқарады. Үндістан заңнамасына сәйкес жаңа саясат Дохнавурда туған немесе келген барлық баланың 6-сыныпқа дейін білім алуын талап етеді. Сонымен қатар, 1982 жылдан бері нәресте ұлдар қоғамда қалудың орнына асырап алуға беріледі. Эми Англия шіркеуінде 18 қаңтарда еске алынады. Австралияның Квинсленд штатындағы Моретон шығанағындағы Морейфилд қаласындағы Кармайкл колледжі оның құрметіне аталған.
Amy Carmichael was a prolific writer, publishing many books and articles about her experiences as a missionary in India. Carmichael died in India in 1951 at the age of 83. She asked that no stone be put over her grave at Dohnavur. Other Christian missionaries have cited her as an influence. India outlawed temple prostitution in 1948. However, the Dohnavur Fellowship continues, now supporting approximately 500 people on 400 acres with 16 nurseries and a hospital. The foundation is now run by Indians under the jurisdiction of the C. S. I. Tirunelveli Diocese, founded in 1896. Changed policies acknowledging Indian law require that all children born in or brought to Dohnavur be sent out for education in the 6th grade. Furthermore, since 1982, infant boys have been adopted out rather than remaining in the community. Amy is remembered in the Church of England with a commemoration on 18 January. Carmichael College in Morayfield, City of Moreton Bay, Queensland, Australia is named after her.